ពពក - La Reine Media

បេសកកម្មស្រាវជ្រាវព្រះអាទិត្យដំបូងរបស់ឥណ្ឌានឹងចាប់ផ្ដើមពីថ្ងៃស្អែក

បេសកកម្មស្រាវជ្រាវព្រះអាទិត្យត្រូវបានធ្វើឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីជើងហោះហើរទៅចុះចតលើឋានព្រះចន្ទរបស់ឥណ្ឌាបានទទួលជោគជ័យ។ ស្ថានីយសង្កេត Aditya-L1 ត្រូវបានដឹកទៅដល់ទីតាំងបាញ់បង្ហោះលើកោះ Sriharikota នៅលើឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងកើតនៃប្រទេសឥណ្ឌា ហើយនឹងបាញ់បង្ហោះនៅថ្ងៃទី 02 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2023។

អង្គការស្រាវជ្រាវអវកាសឥណ្ឌា (ISRO) បានប្រកាសអំពីថ្ងៃបាញ់បង្ហោះខាងលើនៅលើ Twitter ក្រោយពីបានចែករំលែករូបថតមួយចំនួនស្ដីពីយានអវកាស Aditya-L1 (Aditya ក្នុងភាសាសំស្ក្រឹតមានន័យថា ព្រះអាទិត្យ) កាលពីថ្ងៃទី 13 សីហា។

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានដឹងតិចតួចអំពីអ្វីដែលបាន និងកំពុងកើតឡើងនៅលើព្រះអាទិត្យ មុនពេលវាបញ្ចេញពន្លឺ និងពពកប្លាស្មាដ៏មហិមាទៅកាន់ទីអវកាស។ល។ សហគមន៍អ្នកស្រាវជ្រាវសង្ឃឹមថា Aditya-L1 នឹងផ្ដល់តម្រុយអំពីអាថ៌កំបាំងនានានៅលើព្រះអាទិត្យ។

យាន Aditya-L1 គ្រោងនឹងហោះឡើងជាមួយនឹងរ៉ុក្កែតមួយគ្រឿងដែលនឹងនាំវាទៅកាន់គន្លងគោចរស្ថិរភាពនៅជុំវិញផែនដី មុននឹងហោះសំដៅទីតាំងក្នុងអវកាសដែលមានចម្ងាយពីផែនដីប្រហែល 1.5 លានគីឡូម៉ែត្រ ជាទីដែលពុំមានឧបសគ្គសម្រាប់ចក្ខុវិស័យរបស់យានពេលសង្កេតមើលព្រះអាទិត្យ។ តំបន់នេះត្រូវបានហៅថា ចំណុច Lagrange ផែនដី-ព្រះអាទិត្យ 1 ឬ L1 ហើយវាក៏ជាកន្លែងដែលមានយានស្រាវជ្រាវព្រះអាទិត្យរបស់អាម៉េរិក-អឺរ៉ុប ដែលបានដំណើរការតាំងពីឆ្នាំ 1996 ផងដែរ។

ស្ថានីយ Aditya-L1 មានតម្លៃ 45 លានដុល្លារអាម៉េរិក និងត្រូវបានអភិវឌ្ឍក្នុងរយៈពេល 15 ឆ្នាំ។ Aditya-L1 គឺជាគម្រោងបាញ់បង្ហោះសំខាន់ទីពីររបស់ឥណ្ឌានៅក្នុងឆ្នាំ 2023 នេះ។ មុននោះ យានអវកាស Chandrayaan-3 បានចុះចតលើឋានព្រះចន្ទដោយជោគជ័យកាលពីថ្ងៃទី 23 សីហា 2023 នាំឱ្យឥណ្ឌាបានក្លាយជាប្រទេសដំបូងគេដែលមានយានចុះចតនៅប៉ូលខាងត្បូងរបស់ឋានរណបមួយនេះ៕

September 1, 2023

ភពមួយក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទើបតែបាត់បង់អស់ពពក៖ មូលហេតុគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល!

យោងតាមបណ្ដារូបថតថ្មីបំផុតពីណាសា ភពមួយដែលមានពណ៌ខៀវដ៏ស្រស់ស្អាត និងស្ថិតក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ទើបតែ បានបាត់បង់ពពក។

ក្រុមអ្នកជំនាញប្រចាំសាកលវិទ្យាល័យ California នៅសហរដ្ឋអាម៉េរិក បានពិនិត្យទិន្នន័យដែលតេឡេស្កុបរបស់ណាសាថតភពណិបទូនពីឆ្នាំ 1994 ដល់ឆ្នាំ 2022 និងបានរកឃើញប្រការដ៏ចម្លែក៖ ពីឆ្នាំ 2019 នៅជុំវិញតំបន់រយៈទទឹងមធ្យម ភាពបិទបាំងរបស់ពពកក្រាស់ចាប់ផ្ដើមព្រិលបន្តិចម្ដងៗ។ មកដល់បច្ចុប្បន្ន ភពពណ៌ខៀវនេះបានប្រែប្រួលឱ្យយើងឃើញយ៉ាងច្បាស់ ដោយសារតែពពករបស់វាបានបាត់បង់ទាំងស្រុង។

បន្ទាប់ពីសម្រេចចិត្តស្វែងយល់ស៊ីជម្រៅ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏បានរកឃើញមូលហេតុដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល នោះគឺ ព្រះអាទិត្យ និងវដ្ដ 11 ឆ្នាំរបស់វា។

យោងតាមទំព័រ Space លទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវខាងលើបង្ហាញថា មិនត្រឹមតែបណ្ដាភពក្បែរនោះទេ ព្រះអាទិត្យក៏មានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជះឥទ្ធិពលដល់ភពដែលនៅឆ្ងាយៗដូចណិបទូនផងដែរ។

វដ្ដ 11 ឆ្នាំរបស់ព្រះអាទិត្យរួមមានដំណាក់កាលធ្វើសកម្មភាពកម្រិតទាប និងដំណាក់កាលធ្វើសកម្មភាពខ្លាំងក្លាដូចបច្ចុប្បន្ន។ ដំណាក់កាលធ្វើសកម្មភាពខ្លាំងក្លានេះកំពុងតែធ្វើឱ្យតំបន់អវកាសដែលរងឥទ្ធិពលពីផែនដី (ម៉ាញេតូស្វៀរ (magnetosphere)) ត្រូវរងគ្រាប់ផ្ទុកថាមពលកម្រិតខ្ពស់ បង្កឱ្យមានព្យុះដែនទំនាញ។

សម្រាប់ភពណិបទូន អ្វីដែលបង្កផលប៉ះពាល់ធំបំផុត គឺអំឡុងពេលផ្លាស់ប្ដូរពីដំណាក់កាលមួយទៅដំណាក់កាលមួយនៅក្នុងវដ្ដ 11 ឆ្នាំរបស់ព្រះអាទិត្យ ដោយបង្កើតវិទ្យុសកម្មភាពអ៊ុលត្រាវីយូឡេខ្ពស់ជាងធម្មតា។ វិទ្យុសកម្មនេះសាយភាយពាសពេញប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ប៉ះពាល់ដល់បណ្ដាភពដែលមានបរិយាកាសពិសេស ដែលភពណិបទូនក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមនោះ។

ប្រតិកម្មរស្មីសំយោគក្នុងដំណាក់កាលវិទ្យុសកម្មអ៊ុលត្រាវីយូឡេកម្រិតខ្ពស់ បានបង្កើតស្រទាប់ពពកយ៉ាងក្រាស់ ដែលណាសាធ្លាប់បានឃើញនៅលើភពណិបទូន។ ក្រោយមក ស្រទាប់ពពកក្រាស់នេះក៏ស្ដើងបន្តិចម្ដងៗទៅតាមពេលវេលា និងរង់ចាំដំណាក់កាលមួយទៀតក្នុងវដ្ដ 11 ឆ្នាំរបស់ព្រះអាទិត្យ ដើម្បីឡើងក្រាស់ជាថ្មី។

បច្ចុប្បន្ន ព្រះអាទិត្យកំពុងឆ្ពោះទៅជិតដល់ដំណាក់កាលធ្វើសកម្មភាពខ្លាំងក្លាក្នុងវដ្ដ 11 ឆ្នាំ។ ពេលវាឡើងដល់ចំណុចកំពូល ប្រហែលឆ្នាំ 2025 ឬឆាប់ជាងនេះ ព្រះអាទិត្យនឹងផ្លាស់ប្ដូរប៉ូលម៉ាញេទិច និងងាកមកដំណាក់កាល «ស្លូត»។ ពេលនោះ ព្យុះដែនទំនាញ ឬព្យុះម៉ាញេទិចនឹងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់មកលើផែនដី គ្រាដែលភពណិបទូនក៏នឹងមានពពកក្រាស់សាជាថ្មី៕

August 19, 2023

ផ្កាយដែលមានរលកយក្សល្បឿនលឿនជាងសំឡេង និងខ្ពស់ជាងព្រះអាទិត្យបីដង

មហារលកយក្សកើតឡើងម្ដងៗមានកម្ពស់ 4 លានគីឡូម៉ែត្រ ដែលបោកខ្ទប់លើផ្ទៃផ្កាយនេះ សុទ្ធតែបញ្ចេញថាមពលមហាសាល គ្រប់គ្រាន់អាចកម្ទេចផែនដីឱ្យក្លាយជាបំណែករាប់រយ។

ផ្កាយខ្នាតយក្សមួយដួងកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលឆ្លងកាត់រលកយក្សដ៏ខ្លាំងក្លា និងខ្ពស់ជាងព្រះអាទិត្យ 3 ដង បោកខ្ទប់ទៅលើផ្ទៃរបស់វា។ ផ្កាយដែលមានរហ័សនាមថា «ផ្កាយចង្វាក់បេះដូង» នេះ ក៏ជាវត្ថុអវកាសដែលមានពន្លឺប្រែប្រួលខ្លាំងទៅតាមវដ្ដ នៅពេលកម្លាំងទំនាញរបស់ផ្កាយមួយដួងដែលរួមដំណើរ ទាញវាឱ្យទៅជារាងពងក្រពើ។ នេះបើតាម Space ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 15 សីហា 2023។

តាមជាក់ស្ដែង រលកយក្សនៅលើផ្កាយចង្វាក់បេះដូង កើតឡើងក្រោមឥទ្ធិពលរបស់ផ្កាយដែលធ្វើដំណើរជាមួយ នៅពេលវាគោចរដល់ចំណុចក្បែរបំផុត ទៅតាមគន្លងដែលមានរូបរាងដូចពងក្រពើ និងមានវដ្ដ 32.8 ថ្ងៃ។ ដូចទៅនឹងទំនាញរបស់ព្រះចន្ទដែលជាប្រភពនៃបាតុភូតទឹកជោរនាចនៅលើផែនដីនៅពេលវាអូសមហាសមុទ្រទៅរកវា កម្លាំងទំនាញរបស់ផ្កាយរួមដំណើរក៏ទាញវត្ថុធាតុពីផ្កាយចង្វាក់បេះដូងទៅរកវាក្នុងល្បឿនលឿនជាងសំឡេង បង្កើតបានជាមហារលកយក្សប្លាស្មា។

ប្រព័ន្ធផ្កាយភ្លោះខាងលើមានឈ្មោះថា MACHO 80.7443.1718 និងមានចម្ងាយពីផែនដី 169,000 ឆ្នាំពន្លឺ ស្ថិតក្នុងបណ្ដុំពពក Magellan ធំ។ ប្រព័ន្ធផ្កាយនេះរួមមាន ផ្កាយធំជាងគេមានម៉ាសធំជាងព្រះអាទិត្យ 35 ដង និងផ្កាយរួមដំណើរមួយដួងដែលតូចជាង។

ដោយសារតែរូបរាងរបស់ផ្កាយធំជាងគេក្នុងប្រព័ន្ធ MACHO 80.7443.1718 ត្រូវប្រែប្រួល ពួកវាប្ដូរវេនគ្នាបែរផ្ទៃមុខធំជាង និងតូចជាងតម្រង់មកកាន់ផែនដី នាំឱ្យពន្លឺមានការប្រែប្រួលចុះឡើងដូចចង្វាក់បេះដូង។ នេះគឺជាមូលហេតុដែល MACHO 80.7443.1718 មានរហ័សនាមថា ផ្កាយចង្វាក់បេះដូង។ ឱ្យតែគោចរបាន 32.8 ថ្ងៃ ផ្កាយនេះត្រូវឆ្លងកាត់វដ្ដធម្មតាមួយដែលមានពន្លឺកើនឡើង 20% ខ្ពស់ជាង 200 ដង បើធៀបនឹងការប្រែប្រួលពន្លឺរបស់បណ្ដាផ្កាយប្រភេទចង្វាក់បេះដូងដទៃ។

តារាវិទូ Morgan MacLeod និងសហការីនៅមជ្ឈមណ្ឌល Harvard – Smithsonian បានរកឃើញថា MACHO 80.7443.1718 មិនត្រឹមតែមានផ្កាយពីរដួងដែលជាប្រភេទផ្កាយចង្វាក់បេះដូងនោះទេ តែមហារលកយក្សប្លាស្មាដែលកើត ពីទំនាញរវាងផ្កាយទាំងពីរនេះ ក៏ខ្ពស់ និងមានថាមពលខ្លាំងក្លាផងដែរ។ «រលកយក្សដែលកើតឡើងម្ដងៗ មានកម្ពស់ 4 លានគីឡូម៉ែត្រ និងបើកខ្ទប់លើផ្ទៃផ្កាយនេះ សុទ្ធតែបញ្ចេញថាមពលច្រើនគ្រប់គ្រាន់អាចកម្ទេចផែនដីឱ្យក្លាយជាបំណែករាប់រយ» Morgan MacLeod ឱ្យដឹងដូច្នេះ។

ផ្កាយធំជាងគេក្នុងប្រព័ន្ធ MACHO 80.7443.1718 មានកាំប្រវែង 16.7 លានគីឡូម៉ែត្រ វែងជាងកាំរបស់ព្រះអាទិត្យ 24 ដង។ MACHO 80.7443.1718 មានអាយុទើបតែ 6 លានឆ្នាំ ហើយវានឹងផ្ទុះទៅជាស៊ូពើណូវ៉ាក្រោយរយៈពេលតែប៉ុន្មានលានឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ៕

August 16, 2023

យានអវកាស Voyager 1 និង 2 នឹងហោះឆ្ពោះទៅណា បន្ទាប់ពីចប់ភារកិច្ច?

ប្រព័ន្ធដែលមិនមែនជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសនៅលើយានអវកាស Voyager 1 និង Voyager 2 ត្រូវបានបិទខ្លះហើយ ដោយសង្ឃឹមថា នឹងជួយឱ្យពួកវាធ្វើសកម្មភាពរហូតដល់ឆ្នាំ 2030 ហើយក្រោយមក ពួកវាអាចនឹងដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយផែនដី។

យានអវកាស Voyager 1 និង 2 របស់ណាសា ដែលត្រូវបានបាញ់បង្ហោះមុនក្រោយគ្នា 16 ថ្ងៃ ក្នុងឆ្នាំ 1977 ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីអាចបំពេញបេសកកម្មបាន 5 ឆ្នាំ។ យានមួយគូនេះបានសិក្សាស្រាវជ្រាវភពព្រហស្បតិ៍ ភពសៅរ៍ ភពអ៊ុយរ៉ានុស ភពណេបទូន និងព្រះចន្ទជាច្រើនទៀត។

ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយធ្វើសកម្មភាពបានជិត 46 ឆ្នាំ មកដល់ពេលនេះ យានអវកាសមួយគូនេះបង្កើតបានកំណត់ត្រាដ៏អស្ចារ្យ នៅពេលបានហោះឆ្លងផុតព្រំដែននៃតំបន់ឥទ្ធិពលរបស់ព្រះអាទិត្យ។ ពួកវានៅតែបន្តបញ្ជូនទិន្នន័យមកកាន់ផែនដី បើទោះស្ថិតក្នុងបរិស្ថានអន្តរតារា ដែលជាតំបន់អាថ៌កំបាំងនៅចន្លោះផ្កាយនានា។ ទោះជាពេលខ្លះជួបបញ្ហាបច្ចេកទេស ដាច់ទំនាក់ទងនឹងផែនដី ប៉ុន្តែដំណើរហោះហើរក្នុងទីអវកាសរបស់ពួកវា ទំនងជាអាចបន្តទៅមុខយូរទៀត។ នេះបើតាម Business Insider ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 04 សីហា។

ណាសាផលិតយាន Voyager គឺដើម្បីស្រាវជ្រាវផ្នែកខាងក្រៅរបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ក្រោយពីចប់បេសកកម្មសំខាន់ ពួកវាបន្តហោះហើរផ្សងព្រេងក្នុងកាឡាក់ស៊ីមីលគីវ៉េ និងថតបានទិដ្ឋភាពចក្រវាលដ៏សែនអស្ចារ្យ។

កាលពីថ្ងៃទី 14 កុម្ភៈ 1990 Voyager 1 ថតបានរូបភាព «Pale Blue Dot» (ចំណុចពណ៌ខៀវ) ពីចម្ងាយ 6.4 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។ នោះគឺជារូបភាពនិមិត្តរូប និងជារូបថតឆ្ងាយបំផុតស្ដីពីផែនដី។

ក្នុងទសវត្សរ៍កន្លង Voyager 1 បានស្រាវជ្រាវតំបន់អន្តរតារា ជាទីដែលមានធូលី ឧស្ម័ន និងគ្រាប់ដែលមានផ្ទុកអគ្គិសនីយ៉ាងក្រាស់។ Voyager 2 បានទៅដល់តំបន់អន្តរតារាក្នុងឆ្នាំ 2018 ក្រោយ Voyager 1 6 ឆ្នាំ។ ការស្រាវជ្រាវរបស់ពួកវាទាក់ទងនឹងឧស្ម័ននៅតំបន់អន្តរតារា បានជួយឱ្យក្រុមតារាវិទូយល់ដឹងអំពីទីអវកាសដ៏អាថ៌កំបាំងនេះ។

នៅក្នុងគន្លាតប្រហែល 23.8 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រពីផែនដី Voyager 1 កំពុងហោះហើរក្នុងបរិស្ថានអន្តរតារាដ៏ងងឹត។ វាគឺជាយានអវកាសរបស់មនុស្សដែលបានហោះទៅឆ្ងាយពីផែនដីបំផុត។ ដោយសារតែហោះក្នុងទិសដៅផ្សេងគ្នា ដូច្នេះ Voyager 2 បច្ចុប្បន្នមានគម្លាតពីផែនដីប្រហែល 19.8 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។

ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ដោយមានការប្រឹងប្រែងដើម្បីគ្រប់គ្រងថាមពល ក្រុមវិស្វករបានបិទប្រព័ន្ធមួយចំនួនដែលមិនមែនជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសនៅលើយានទាំងពីរនេះ ក្នុងនោះមានដូចជាប្រព័ន្ធកម្ដៅសម្រាប់ឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រជាដើម ដោយសង្ឃឹមថា ពួកវាអាចនឹងបំពេញភារកិច្ចបានដល់ឆ្នាំ 2030។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាទំនងជាអស់លទ្ធភាពក្នុងការរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយផែនដី។

ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយពីអស់ថាមពល Voyager នឹងនៅតែបន្តហោះហើរអណ្ដែតត្រសែតក្នុងតំបន់អន្តរតារា។ ណាសាឱ្យដឹងថា ប្រហែល 300 ឆ្នាំទៀត Voyager 1 នឹងហោះចូលដល់ពពក Oort ជាតំបន់ដែលមានរូបរាងមូលនៅខាងក្រៅគន្លងគោចររបស់ភពភ្លុយតូ និងមានផ្ទុកផ្កាយដុះកន្ទុយត្រជាក់ចំនួនរាប់ពាន់លានដុំ។ Voyager នឹងត្រូវចំណាយពេល 30,000 ឆ្នាំទៀតដើម្បីហោះទៅដល់ចំណុចចុងក្រោយបង្អស់របស់ពពក Oort និងប្រហែល 40,000 ឆ្នាំទៀតដើម្បីទៅដល់ AC+ 79 3888 ជាផ្កាយមួយដួងដែលស្ថិតក្នុងកញ្ចុំផ្កាយ Camelopardalis។

ចំណែក Voyager 2 វិញ ប្រហែល 296,000 ឆ្នាំទៀត នឹងហោះឆ្លងកាត់ Sirius ជាផ្កាយមួយដួងដែលភ្លឺជាងគេក្នុងរាត្រីនៅលើផែនដី។ ណាសាឱ្យដឹងថា យាន Voyager ប្រហែលជាហោះអណ្ដែតត្រសែតជារៀងរហូតនៅក្នុងកាឡាក់ស៊ីមីលគីវ៉េ៕

August 8, 2023

តេឡេស្កុប James Webb ថតបាន «រូបភាពអនាគត» របស់ព្រះអាទិត្យ

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានបង្ហើបឱ្យដឹងអំពីយុគសម័យចុងក្រោយនៃជីវិតរបស់ផ្កាយមួយដួង តាមរយៈរូបភាពដែលថតបានដោយតេឡេស្កុបអវកាស James Webb។

តេឡេស្កុបអវកាស James Webb ថតបានរង្វង់មូលដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នេប៊ូឡាមួយមានឈ្មោះថា Messier 57 (M57) ដែលមានចម្ងាយពីផែនដីប្រហែល 2,200 ឆ្នាំពន្លឺ (មួយឆ្នាំពន្លឺស្មើនឹង 9.46 ទ្រីលានគីឡូម៉ែត្រ)។

រង្វង់មូលរបស់នេប៊ូឡាគឺជាផ្នែកដែលនៅសល់ និងបញ្ចេញពន្លឺ របស់ផ្កាយមួយដួងដែលបានស្លាប់។ នៅចំកណ្ដាលរង្វង់មូលនេះមានចំណុចពណ៌សតំណាងឱ្យកូនផ្កាយ ដែលជាស្នូលរបស់ផ្កាយដែលបានស្លាប់បន្ទាប់ពីបានរីកមាឌ។

នៅពេលផ្កាយទាំងឡាយដែលមានទំហំប្រហាក់ប្រហែលនឹងព្រះអាទិត្យ អស់ថាមពលសម្រាប់ប្រតិកម្មនុយក្លេអែរ ពួកវានឹងមិនអាចទប់ទល់នឹងទំនាញពីខាងក្នុងខ្លួនរបស់ពួកវា ហើយក៏បាត់បង់តុល្យភាពដែលធ្លាប់បានរក្សាឱ្យពួកវាស្ថិតនៅរាប់ពាន់លានឆ្នាំកន្លង។

ពេលដែលស្នូលរបស់ផ្កាយត្រូវបែកធ្លាយ ស្រទាប់ខាងក្រៅដែលជាកន្លែងប្រតិកម្មនុយក្លេអែរ ក៏ត្រូវបក់បំប៉ើងទៅទីអវកាស។ ក្នុងគ្រាដំបូង បាតុភូតនេះនឹងធ្វើឱ្យផ្កាយដូចព្រះអាទិត្យ រីកមាឌយ៉ាងធំ និងឆាប់រហ័ស ប្រៀបបានទៅនឹងការផ្ទុះ។

ស្រទាប់វត្ថុធាតុខាងក្រៅរបស់ផ្កាយដែលបានរីកមាឌនេះ ចុងក្រោយក៏ចុះត្រជាក់ និងភាយទៅឆ្ងាយពីចំណុចកណ្ដាល បង្កើតបានជាពពកដែលមានរូបរាងផ្សេងៗ មានដូចជា រូបរាងមូល រាងដូចភ្នែក ឬរង្វង់មូលដូច M57ជាដើម៕

August 4, 2023

អាចម៍ផ្កាយប្រវែង 180 ម៉ែត្រហោះក្បែរផែនដី «លាក់ខ្លួន» ពេញមួយឆ្នាំ

បច្ចេកវិទ្យា និងបច្ចេកទេសថ្មីបានជួយឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្ររកឃើញអាចម៍ផ្កាយមួយដុំដែលមានលទ្ធភាពបង្កគ្រោះថ្នាក់ ធ្លាប់ហោះក្បែរផែនដីដោយមិនត្រូវបានគេមើលឃើញនាពេលកន្លង។

ទំព័រ Live Science នាថ្ងៃទី 02 សីហា បានចុះផ្សាយថា ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រទើបតែបានរកឃើញអាចម៍ផ្កាយមួយដុំប៉ុនអគារខ្ពស់កប់ពពក លាក់ខ្លួននៅក្បែរផែនដី ដោយប្រើប្រាស់រូបមន្ត និងបច្ចេកទេសនៃការគណនាថ្មីដែលត្រូវបានអភិវឌ្ឍឡើងដើម្បីស្វែងរកអាចម៍ផ្កាយដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ផែនដី។ អាចម៍ផ្កាយដែលមានប្រវែង 180 ម៉ែត្រ និងមានឈ្មោះថា 2022 SF289 នេះ មានទំហំធំ និងគោចរជិតផែនដី ល្មមអាចត្រូវបានចាត់ចូលក្នុងក្រុមអាចម៍ផ្កាយដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ទ្រង់ទ្រាយធំដល់ផែនដី បើសិនជាប៉ះទង្គិច។

យោងតាមណាសា 2022 SF289 បានហោះកាត់មុខផែនដីកាលពីខែកញ្ញា 2022 ក្នុងគម្លាត 7.2 លានគីឡូម៉ែត្រ។ ក៏ប៉ុន្តែ កន្លងមក ក្រុមតារាវិទូអន្តរជាតិដែលប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសចាស់ មិនបានរកឃើញអាចម៍ផ្កាយនេះ ដោយសារតែវាត្រូវបានបិទបាំងដោយពន្លឺពីកាឡាក់ស៊ីមីលគីវ៉េ។

បច្ចុប្បន្ន ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវបានរកឃើញ 2022 SF289 នៅពេលធ្វើការសាកល្បងប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសថ្មី ដែលមានឈ្មោះថា HelioLinc3D នៅក្នុងការពិនិត្យមើលទិន្នន័យចាស់៕

August 3, 2023

ផ្កាយដុះកន្ទុយមានរាងដូច UFO កំពុងហោះសំដៅមកកាន់ផែនដី

ផ្កាយដុះកន្ទុយធំប៉ុនទីក្រុង និងមានឈ្មោះថា 12P/Pons – Brooks កំពុងតែហោះសំដៅមកកាន់តំបន់ក្បែរផែនដីបំផុត នៅលើគន្លងគោចរ 71 ឆ្នាំនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។

ផ្កាយដុះកន្ទុយមានភ្នំភ្លើងមួយដួង ដែលកំពុងហោះមកកាន់ផែនដី មានរូបរាងស្រដៀងនឹងថាសហោះ (UFO) បន្ទាប់ពីមានហេតុការណ៍ផ្ទុះ ធ្វើឱ្យវាភ្លឺដូចទៅនឹងកូនផ្កាយមួយដួង និងស្រោចកំអែភ្នំភ្លើងត្រជាក់ទៅក្នុងទីអវកាស។ នេះគឺជាលើកដំបូងហើយដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានមើលឃើញផ្កាយដុះកន្ទុយនេះផ្ទុះកំអែភ្នំភ្លើង នៅក្នុងអំឡុងពេលជិត 70 ឆ្នាំមកនេះ។

12P/Pons – Brooks (12P) គឺជាផ្កាយដុះកន្ទុយមានភ្នំភ្លើងត្រជាក់។ ដូចទៅនឹងផ្កាយដុះកន្ទុយដទៃ 12P មានស្នូលរឹងដែលផ្ទុកសមាសធាតុទឹកកក ធូលី និងឧស្ម័ន ហើយជុំវិញវាគឺជាពពកឧស្ម័នដែលហៅថាក្បាលផ្កាយដុះកន្ទុយ។ ប៉ុន្តែ ខុសពីផ្កាយដុះកន្ទុយដទៃ ឧស្ម័ន និងទឹកកកនៅខាងក្នុងស្នូលរបស់ 12P មានបរិមាណច្រើនរហូតដល់អាចផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងក្លា បាញ់ចេញវត្ថុធាតុត្រជាក់ដែលហៅថា កំអែទឹកកក ពីស្នាមប្រេះនៅលើសម្បករបស់ស្នូល។

កាលពីថ្ងៃទី 20 កក្កដា តារាវិទូជាច្រើនរូបបានសង្កេតឃើញថា មានហេតុការណ៍ផ្ទុះធំមួយនៅលើផ្កាយដុះកន្ទុយ 12P ដែលធ្វើឱ្យវាភ្លឺជាងធម្មតារហូតដល់ប្រហែល 100 ដង។ ការភ្លឺឡើងនេះកើតឡើងនៅពេលសម្បករបស់ 12P ស្រាប់តែប៉ោងឡើងដោយសារតែឧស្ម័ន និងសមាសធាតុទឹកកកដែលកញ្ជ្រោលចេញពីខាងក្នុង នាំឱ្យចំណាំងប្លាតពន្លឺពីព្រះអាទិត្យនៅលើ 12P ជះមកកាន់ផែនដីច្រើនជាងមុន។

នៅថ្ងៃទី 26 កក្កដា សម្បករបស់ 12P រីកប៉ោងឡើងរហូតដល់មានអង្កត់ផ្ចិត 230,000 គីឡូម៉ែត្រ ធំជាង 7,000 ដង ធៀបនឹងស្នូលដែលមានអង្កត់ផ្ចិតតែ 30 គីឡូម៉ែត្រ។ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រការដែលគួរចាប់អារម្មណ៍គឺថា សម្បកដែលប៉ោងឡើង ធ្វើឱ្យវាមានរូបរាងស្រដៀងនឹងស្នែង ឬថាសហោះ (UFO) ដែលមានកន្ទុយដូចនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តបែបវិទ្យាសាស្ត្រ និងសង្គ្រាមអវកាស។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនិយាយថា 12P នឹងហោះមកដល់តំបន់ក្បែរព្រះអាទិត្យបំផុតនៅថ្ងៃទី 14 មេសាឆ្នាំ 2024 និងមកក្បែរផែនដីនៅថ្ងៃទី 02 មិថុនា 2024 ហើយអាចឱ្យមនុស្សមើលឃើញដោយភ្នែកទទេនៅពេលរាត្រី៕

July 29, 2023

ចិនបាញ់រ៉ុក្កែត «ហៅទឹកភ្លៀង» បានជិត 40 ពាន់លានតោន និងសង្គ្រោះបានជាង 14 ពាន់លានយុន

សកម្មភាពបាញ់រ៉ុក្កែតទៅលើអាកាសដើម្បីហៅភ្លៀង គឺជាការងារស្មុគស្មាញ និងទាមទារឱ្យមានស្ដង់ដាប្រកបដោយភាពស៊ីចង្វាក់គ្នា រវាងស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធ។

វេលាម៉ោង 22 និង 23 នាទី ថ្ងៃទី 18 មីនា 2023 នៅមូលដ្ឋានគ្រប់គ្រងដំណើរការបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត ក្នុងស្រុក Fushun ខេត្ត Sichuan ប្រទេសចិន រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀងសិប្បនិម្មិតចំនួនពីរគ្រាប់ត្រូវបានបាញ់ឡើងទៅកាន់អាកាស និងបានផ្ទុះ បង្កើតជាសំឡេងយ៉ាងកក្រើកមេឃ ហើយការបាញ់លើកទីមួយនេះក៏បានសម្រេចជាស្ថាពរ។

បួននាទីក្រោយការបាញ់រ៉ុក្កែត ទឹកភ្លៀងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់នៅតំបន់ Fushun។ មកដល់ម៉ោង 23 និង 48 នាទី រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀងពីរគ្រាប់ទៀតក៏ត្រូវបានបាញ់ឡើងទៅកាន់អាកាស ធ្វើឱ្យទឹកភ្លៀងបង្អោរចុះមកជាបន្តបន្ទាប់។

យោងតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្កាយនៅខេត្ត Sichuan សកម្មភាពបាញ់បង្ហោះរ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង គឺជាការងារស្មុគស្មាញ និងទាមទារឱ្យមានស្ដង់ដាប្រកបដោយភាពស៊ីចង្វាក់គ្នា រវាងស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធ។

បច្ចេកទេស «ហៅភ្លៀង»

មន្ត្រីជំនាញនៅមជ្ឈមណ្ឌលសេវាកម្មកាត់បន្ថយគ្រោះធម្មជាតិនៃស្រុក Fushun និយាយថា ដើម្បីសម្រេចបានកិច្ចការបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត គេត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌជាច្រើន មានដូចជា ការវិភាគនិន្នាការអាកាសធាតុ ការប្រឹក្សាយោបល់រួម ការត្រៀម ការកែតម្រូវឧបករណ៍ដំណើរការ ការតាមដានដោយផ្ទាល់ និងការស្នើសូមប្រើប្រាស់ដែនអាកាសជាដើម។

សកម្មភាពបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិតមិនមែនមានន័យថា ចង់ហៅភ្លៀងពេលណាក៏បាន។ ដើម្បីអាចធ្វើឱ្យទឹកភ្លៀងធ្លាក់ គេត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌសំខាន់ៗចំនួនបី៖ កម្រាស់របស់ពពកដែលផ្ទុកទឹកភ្លៀងត្រូវតែធំជាង 2 គីឡូម៉ែត្រ, ពពកនោះត្រូវតែមានចំហាយទឹកគ្រប់គ្រាន់ និងត្រូវតែមានតំបន់ភាយចំហាយទឹក។

តំបន់ដែលត្រូវការទឹកភ្លៀងត្រូវតែជាទីដែលអនុញ្ញាតឱ្យរ៉ុក្កែតហោះឡើងដល់កម្ពស់ពី 4 ពាន់ ទៅ 8 ពាន់ម៉ែត្រ ដែលនេះក៏ត្រូវការកិច្ចសហការឱ្យបានម៉ត់ចត់ជាមួយនឹងស្ថាប័នគ្រប់គ្រងដែនអាកាស ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព។

ពេលវេលាដែលអាចឱ្យគេដំណើរការបាញ់រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង គឺជារឿងស្មុគស្មាញមួយផ្សេងទៀត។ ព្រោះថា គេត្រូវការជ្រើសរើសពេលវេលា និងការរង់ចាំ មុននឹងអាចបាញ់រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង បន្ទាប់ពីបានត្រៀមផែនការរួចរាល់។

បច្ចេកទេសហៅទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត កាត់បន្ថយការខាតបង់ប្រាក់បានជិត 2 ពាន់ដុល្លារអាម៉េរិក

ជាក់ស្ដែង សកម្មភាពកែសម្រួលអាកាសធាតុបែបសិប្បនិម្មិត មិនត្រឹមតែដើម្បីបង្កើនទឹកភ្លៀងនោះទេ តែនៅអាចទប់ស្កាត់បាតុភូតភ្លៀងទឹកកក ចុះអ័ព្ទ និងបាតុភូតត្រជាក់ដល់កកផងដែរ។

ក្រោយការអភិវឌ្ឍជាង 60 ឆ្នាំ បច្ចេកទេសកែប្រែអាកាសធាតុ និងបង្កើនទឹកភ្លៀងរបស់ប្រទេសចិន បានរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង បង្កើតជាប្រព័ន្ធមួយដែលមានបួនថ្នាក់ រួមមាន ថ្នាក់ស្រុក ថ្នាក់ក្រុង ថ្នាក់ខេត្ត និងថ្នាក់ជាតិ។

កាលពីឆ្នាំ 2022 ស្ទើរតែទាំងអស់នៃតំបន់ភាគខាងត្បូងប្រទេសចិន បានឆ្លងកាត់រលកកម្ដៅ និងគ្រោះរាំងស្ងួតជាច្រើនលើក ចាប់ពីខែមិថុនា ដល់ពាក់កណ្ដាលខែវិច្ឆិកា នាំឱ្យអាជ្ញាធរតំបន់ជាច្រើនត្រូវប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសហៅទឹកភ្លៀង។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ពួកគេបានធ្វើការហៅទឹកភ្លៀងសរុបជាង 15,000 លើក ក្នុងនោះ ការប្រើប្រាស់យន្តហោះមានចំនួន 241 លើក និងការបាញ់រ៉ុក្កែតចំនួន 15,000 លើក ហើយទាញយកទឹកភ្លៀងបានប្រហែល 8.56 ពាន់លានតោន។

យោងតាមស្ថាប័នឧតុនិយមចិន ពេញមួយឆ្នាំ 2022 ប្រទេសចិនបង្កើតទឹកភ្លៀងបានប្រហែល 39.8 ពាន់លានតោន ជួយការពារផ្ទៃដីបានប្រហែល 650,000 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ និងកាត់បន្ថយការខាតបង់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចបានប្រហែល 14.1 ពាន់លានយុន (ប្រហែល 1,972,900,000 ដុល្លារអាម៉េរិក)៕

July 26, 2023

ម៉ិកស៊ិកបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិតដើម្បីទប់ទល់នឹងអាកាសធាតុក្ដៅខ្លាំង

រដ្ឋាភិបាលម៉ិកស៊ិកប្រកាសថា ការបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិតទទួលបានជោគជ័យ 98% ស្របពេលដែលអាកាសធាតុក្ដៅខ្លាំង បង្កឱ្យមានគ្រោះរាំងស្ងួតទ្រង់ទ្រាយធំ។

រដ្ឋាភិបាលម៉ិកស៊ិក អនុវត្តដំណាក់កាលថ្មីបំផុតរបស់គម្រោងបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិត ដោយសង្ឃឹមថា អាចកែលំអបរិមាណទឹកភ្លៀងនៅក្នុងរដូវក្ដៅដែលមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងគ្រោះរាំងស្ងួតដែលបានអូសបន្លាយអស់ជាច្រើនខែ។ នេះបើតាម Guardian ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 23 កក្កដា 2023។

គម្រោងខាងលើដែលបានចាប់ផ្ដើមក្នុងខែកក្កដា រួមមាន ការពង្រាយយន្តហោះទៅកាន់បណ្ដាពពកដើម្បីបាចគ្រាប់អ៊ីយ៉ូដប្រាក់ (Silver Iodide) ជួយបន្ថែមទំហំតំណក់ទឹកក្នុងពពក និងបង្កើនបរិមាណទឹកភ្លៀង។

យោងតាមរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្មម៉ុកស៊ិក ការបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិតនេះគឺដើម្បីទប់ទល់នឹងផលប៉ះពាល់ពីគ្រោះរាំងស្ងួតនៅតំបន់ជនបទ។ សកម្មភាពនេះត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងតិចមួយឆ្នាំម្ដង រាប់ចាប់ពីឆ្នាំ 2020។ រដ្ឋាភិបាលប្រទេសនេះក៏បានប្រកាសថា ទទួលបានជោគជ័យ 98% នៅក្នុងការបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិត។

July 25, 2023

រកឃើញភពក្រៅប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដែលភ្លឺបំផុតក្នុងចក្រវាល

ភព LTT9779b គឺជា «កញ្ចប់» ធំបំផុតក្នុងចក្រវាលនៅក្នុងចំណោមភពដែលក្រុមតារាវិទូធ្លាប់បានរកឃើញពីមុនមក។

ភពក្ដៅខ្លាំងដែលមានឈ្មោះថា LTT9779b មានពពកដែលកកើតពី silicate និងលោហធាតុដូចទៅនឹងទីតានីញ៉ូម អាចចាំងផ្លាតពន្លឺបានយ៉ាងល្អ។ LTT9779b មានចម្ងាយពីផែនដីប្រហែល 262 ឆ្នាំពន្លឺ (មួយឆ្នាំពន្លឺស្មើនឹង 9.46 ទ្រីលានគីឡូម៉ែត្រ) និងមួយឆ្នាំនៅលើភពនេះមានរយៈពេលតែ 19 ម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។

ភពខាងលើត្រូវបានរកឃើញកាលពីឆ្នាំ 2022 ដោយអង្គការណាសា ហើយវាត្រូវបានជ្រើសរើសដើម្បីសិក្សាស្រាវជ្រាវស៊ីជម្រៅដោយអង្គការអវកាសអឺរ៉ុប។ លទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវរបស់អឺរ៉ុបបានបង្ហាញថា LTT9779b អាចចាំងប្លាតពន្លឺពីផ្កាយមេរបស់វារហូតដល់ 80% ខ្លាំងជាងភពសុក្ររបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទៅទៀត។ បន្ទាប់ពីព្រះចន្ទ ភពសុក្រគឺជាវត្ថុអវកាសដែលភ្លើងជាងគេបង្អស់នៅពេលរាត្រី ដោយសារវាចាំងផ្លាតពន្លឺពីព្រះអាទិត្យប្រហែល 75%។ ចំណែកផែនដីវិញ អាចចាំងប្លាតពន្លឺពីព្រះអាទិត្យត្រឹមតែ 30% ប៉ុណ្ណោះ។

នៅផ្នែកម្ខាងរបស់ LTT9779b ដែលបែរទៅរកផ្កាយមេ គឺអាចមានកម្ដៅដល់ 2,000 អង្សាសេ។ កម្ដៅខ្ពស់ជាង 100 អង្សាសេគឺពិតជាក្ដៅខ្លាំង មិនអាចឱ្យកើតមានពពកទឹក។ LTT9779b ក្ដៅរហូតដល់ថ្នាក់ គួរតែមិនមានពពកប្រភេទណាទាំងអស់ សូម្បីតែពពកលោហធាតុ ឬត្បូង។ ក៏ប៉ុន្តែ ភពនេះអាចកកើតពពកលោហធាតុបាន ដោយសារតែបរិយាកាសត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយ silicate និងចំហាយលោហធាតុ។

ដើមឡើយ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រគិតថា ភព LTT9779b គួរណាស់តែមិនអាចនៅមានវត្តមាន ព្រោះបរិយាកាសគួរតែត្រូវបានផ្កាយមេបំប៉ើងចេញអស់ សល់តែថ្មទទេ។ ជំនួសមកវិញ ពពកលោហធាតុទំនងជាអាចជួយការពារវត្តមានរបស់ LTT9779b។ ពពកលោហធាតុដែលចាំងប្លាតពន្លឺ កំពុងតែជួយការពារភពនេះមិនឱ្យក្ដៅខ្លាំងរហូតដល់ក្លាយជាចំហាយ។ ការផ្ទុកលោហធាតុច្រើនក៏ជួយឱ្យ LTT9779b និងបរិយាកាសរបស់វាកាន់តែធ្ងន់ និងមិនងាយត្រូវបានបំប៉ើងដោយផ្កាយមេ៕

July 11, 2023

Tag: ពពក