បរិស្ថាន - La Reine Media

យន្តហោះដំណើរការដោយអ៊ីដ្រូសែនរាវ-អគ្គិសនីដំបូងគេលើពិភពលោក

ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍មួយនៅ Stuttgart នៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ប្រកាសថា យន្តហោះអគ្គិសនី H&4 ដំណើរការដោយអគ្គិសនីពីថ្មផ្ទុកឥន្ធនៈអ៊ីដ្រូសែនរាវរបស់ខ្លួន បានទទួលជោគជ័យក្នុងការហោះហើរសាកល្បងដែលមានមនុស្សបើកបរ។

នេះគឺជាជំហានថ្មីបំផុតនៃបច្ចេកវិទ្យារបស់វិស័យអាកាសចរណ៍ ក្នុងការប្រឹងប្រឹងកាត់បន្ថយការបំភាយឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ ជាឧស្ម័នដែលធ្វើឱ្យផែនដីឡើងកម្ដៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។

ក្រុមហ៊ុនអាល្លឺម៉ង់ H2Fly ឱ្យដឹងថា HY4 គឺជាយន្តហោះ 4 កៅអី ដំណើរការដោយថ្មផ្ទុកថាមពលអ៊ីដ្រូសែនរាវ ក្នុងនោះអ៊ីដ្រូសែនប្រតិកម្មជាមួយនឹងអុកស៊ីសែន ហើយត្រូវបានបំប្លែងទៅជាអគ្គិសនី និងទឹក។ ដូច្នេះសំណល់តែមួយគត់ដែលវាបំភាយ នោះគឺទឹក ដែលមិនបង្កផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន មិនដូចឧស្ម័នកាបូននៅក្នុងវិស័យអាកាសចរណ៍ដែលកំពុងពេញនិយមនាបច្ចុប្បន្ន។

ការប្រើប្រាស់ឥន្ធនៈអ៊ីដ្រូសែនរាវជំនួសអ៊ីដ្រូសែនទម្រង់ឧស្ម័ន បានជួយឱ្យរយៈចម្ងាយអតិបរមានៃការហោះហើររបស់យន្តហោះ HY4 កើនពី 750 គីឡូម៉ែត្រ ឡើងដល់ 1,500 គីឡូម៉ែត្រ។

ក្រុមហ៊ុនខាងលើឱ្យដឹងថា មានគម្រោងស្ថាបនាមជ្ឈមណ្ឌលអាកាសចរណ៍អ៊ីដ្រូសែននៅឯព្រលានយន្តហោះ Stuttgart ក្នុងឆ្នាំ 2024 ដើម្បីអភិវឌ្ឍយន្តហោះទេសចរណ៍ 40 កៅអី ដែលដំណើរការដោយអ៊ីដ្រូសែន-អគ្គិសនី ចាប់ពីឆ្នាំ 2025៕

September 11, 2023

ម៉ាស៊ីនផលិតអុកស៊ីសែនលើភពអង្គាររបស់ណាសាផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមខ្ពស់ដល់មនុស្សជាតិ

ឧបករណ៍ធ្វើតេស្តការផលិតអុកស៊ីសែនពីកាបូនឌីអុកស៊ីតនៅលើភពអង្គារដំណើរការបានល្អជាងការរំពឹងទុក និងបញ្ជាក់អំពីសមត្ថភាពដែលអាចជួយឱ្យក្រុមអ្នកអវកាសផ្សងព្រេង ស្រាវជ្រាវលើភពពណ៌ក្រហមមួយនេះនៅថ្ងៃអនាគត។

ឧបករណ៍ MOXIE (Mars Oxygen In-Situ Resource Utilization Experiment) មានទំហំប៉ុនចង្ក្រានម៉ៃក្រូវ៉េវ ស្ថិតលើរ៉ូបូតស្វ័យប្រវត្ត Perseverance។ ការពិសោធលើការផលិតអុកស៊ីសែនរបស់ MOXIE ត្រូវបានធ្វើឡើងកាលពីជាងពីរឆ្នាំមុន បន្ទាប់ពីរ៉ូបូតនេះបានចុះចតលើភពអង្គារ។ តាំងពីពេលនោះមក MOXIE ផលិតអុកស៊ីសែនបាន 122 ក្រាម គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យកូនសុនកមួយក្បាលដកដង្ហើមបាន 10 ម៉ោង។ ឧបករណ៍នេះបំប្លែងមួយផ្នែកនៃកាបូនឌីអុកស៊ីតដែលសម្បូរនៅលើភពអង្គារ ឱ្យទៅជាអុកស៊ីសែន។ មានពេលខ្លះ MOXIE ផលិតអុកស៊ីសែនបាន 12 ក្រាមក្នុងមួយម៉ោង។ កាលពីថ្ងៃទី 07 សីហា MOXIE ដំណើរការជាលើកទី 16 ហើយក៏ជាលើកចុងក្រោយដែលវាបានសម្រេចរាល់ភារកិច្ច។

បរិយាកាសដ៏ស្ដើងរបស់ភពអង្គារមានឧស្ម័នកាបូនឌីអុកស៊ីតចំនួន 96%។ កំណែធំជាង និងល្អជាងរបស់ MOXIE អាចផ្គត់ផ្គង់ និងរក្សាទុកអុកស៊ីសែនដើម្បីគាំទ្រដល់ប្រព័ន្ធទ្រទ្រង់ជីវិត និងធ្វើជាឥន្ធនៈសម្រាប់រ៉ុក្កែតរបស់យានអវកាស។

បច្ចេកវិទ្យាដូច MOXIE អាចជួយដល់ក្រុមអ្នកអវកាស រស់នៅ ធ្វើការ និងប្រើប្រាស់ធនធាននៅលើភពអង្គារ។ បន្ទាប់ពីជោគជ័យរបស់ MOXIE ណាសាគ្រោងនឹងអនុវត្តជំហានបន្ទាប់ នោះគឺការធ្វើតេស្តបច្ចេកវិទ្យាដទៃនៅលើភពក្រហមនេះ ក្នុងនោះមានជាអាទិ៍ ឧបករណ៍ និងវត្ថុធាតុសម្រាប់បង្កើតបរិស្ថានរស់នៅជាដើម៕

September 9, 2023

ផែនដីធ្លាក់ក្នុងយុគទឹកកកពាន់ឆ្នាំ បើសង្គ្រាមនុយក្លេអែរកើតឡើង?

ការគំរាមកំហែងពីអាវុធនុយក្លេអែរនៅលើផែនដី មិនត្រឹមតែមិនទាន់បាត់អស់នោះទេ តែថែមទាំងកើនឡើងច្រើនជាងមុន។ ក្នុងករណីសង្គ្រាមនុយក្លេអែរកើតឡើង ពិភពលោកអាចធ្លាក់ទៅក្នុងយុគសម័យទឹកកកក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ។

ការសិក្សាស្រាវជ្រាវថ្មីមួយបានបង្ហាញថា សង្គ្រាមនុយក្លេអែរ បើសិនកើតឡើងមែន នឹងបង្កផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់មនុស្សជាតិ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនៅលើផែនដី បង្កើតបានជា «រដូវត្រជាក់នុយក្លេអែរ» ដែលអូសបន្លាយរាប់ពាន់ឆ្នាំ យូរជាងឆ្ងាយបើធៀបនឹងលទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវមុននោះដែលថា រាប់រយឆ្នាំ។

ផលប៉ះពាល់ពីករណីផ្ទុះគ្រាប់បែកនុយក្លេអែរនឹងសាហាវអស្ចារ្យ។ សីតុណ្ហភាព រលកកញ្ឆក់នឹងបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងរង្វង់នៃឥទ្ធិពលរបស់វា បណ្ដាលឱ្យមនុស្សរាប់ម៉ឺន ឬរាប់លាននាក់ត្រូវស្លាប់ អាស្រ័យទៅលើទំហំរបស់គ្រាប់បែក។

វិទ្យុសកម្មនុយក្លេអែរនឹងជ្រៀតចូលក្នុងរាងកាយមនុស្ស បំផ្លាញកោសិកា ធ្វើឱ្យហ្សែនប្រែប្រួល បណ្ដាលឱ្យពួកគេស្លាប់សន្សឹមៗក្នុងការឈឺចាប់។

ជាងនេះ សង្គ្រាមនុយក្លេអែរក៏នឹងបង្កើតឱ្យមានរដូវត្រជាក់ដែលអាចអូសបន្លាយពេលពីរាប់រយរហូតដល់រាប់ពាន់ឆ្នាំនៅលើផែនដី។

កាលពីឆ្នាំ 1983 ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវរបស់អាម៉េរិក និងរុស្ស៊ី បានធ្វើការសិក្សាស្វែងយល់ និងសន្និដ្ឋានថា សង្គ្រាមនុយក្លេអែរនឹងបង្កើតឱ្យមាន «រដូវរងានុយក្លេអែរ»។

ប្រការនេះមានន័យថា ពន្លឺព្រះអាទិត្យនឹងត្រូវបានរារាំងក្នុងរយៈពេលយូរ ធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពចុះត្រជាក់ខ្លាំងនៅទូទាំងពិភពលោក បង្កឱ្យមានគ្រោះមហន្តរាយធម្មជាតិធ្ងន់ធ្ងរ និងប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន វិស័យកសិកម្ម និងមនុស្សជាតិ។ល។

ថ្វីបើកាលពីអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 ពិភពលោកចាប់ផ្ដើមរួចផុតពីហានិភ័យកើតមានសង្គ្រាមនុយក្លេអែរ ប៉ុន្តែពេលនេះវាកំពុងកើតឡើងជាថ្មី នៅពេលសង្គ្រាមឈ្លានពានរបស់រុស្ស៊ីនៅអ៊ុយក្រែនបានឈានស្ទើរដល់ចំណុចកំពូលបំផុត ក្នុងនោះក៏មានការព្រមានពីរុស្ស៊ី ទាក់ទិននឹងអាវុធប្រល័យលោកផងដែរ។

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ ថ្មីៗនេះបានបង្កើតគំរូអាកាសធាតុនានាក្នុងករណីកើតសង្គ្រាមនុយក្លេអែរ និងគំរូដែលទាក់ទងនឹងការប្រើប្រាស់ឥន្ធនៈហ្វូស៊ីល។ លទ្ធផលដែលពួកគេទទួលបានគឺថា «អាក្រក់ជាងអ្វីដែលបានរកឃើញកាលពីអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980» ទៅទៀត។

គំរូស្រាវជ្រាវស្ដីពីសង្គ្រាមនុយក្លេអែរដែលអាចកើតឡើងរវាងអាម៉េរិក និងរុស្ស៊ីបង្ហាញថា ទឹកនៅមហាសមុទ្រអាចចុះត្រជាក់ខ្លាំង។ ប្រការនេះធ្វើឱ្យផែនដីវិលទៅរក «យុគសម័យទឹកកកតូច» ដែលអូសបន្លាយពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ។

អាម៉េរិក និងរុស្ស៊ីកាន់កាប់អាវុធនុយក្លេអែរជិត 90% ធៀបនឹងពិភពលោកទាំងមូល ក្នុងនោះ រុស្ស៊ីមានប្រហែល 5,889 គ្រាប់ និងអាម៉េរិកមាន 5,244 គ្រាប់។ ក្រៅពីនេះនៅមានប្រទេសមួយចំនួនទៀតដែលមានអាវុធប្រល័យលោក រួមមាន បារាំង ចិន អង់គ្លេស ឥណ្ឌា កូរ៉េខាងជើង ប៉ាគីស្ថាន និងអ៊ីស្រាអែល៕

August 10, 2023

បើមានមនុស្សស្លាប់ក្នុងទីអវកាស តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង ហើយត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងណា?

វិធីចាត់ចែងសាកសពនៅពេលមានមនុស្សស្លាប់ក្នុងទីអវកាស គឺអាស្រ័យលើគម្លាតជាមួយនឹងផែនដី រួមនឹងកត្តាជាច្រើនផ្សេងទៀត។

ចាប់តាំងពីមនុស្សលោកបានចាប់ផ្ដើមស្រាវជ្រាវទីអវកាសកាលពីជាង 60 ឆ្នាំមុន មកដល់បច្ចុប្បន្នមានមនុស្សចំនួន 20 នាក់បានបាត់បង់ជីវិត រួមមាន 14 នាក់នៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់យាន Space Shuttle របស់ណាសា ក្នុងឆ្នាំ 1986, 3 នាក់ក្នុងបេសកកម្ម Soyuz 11 កាលពីឆ្នាំ 1971 និង 3 នាក់ក្នុងហេតុការណ៍ឆេះប្រព័ន្ធបាញ់បង្ហោះរ៉ុក្កែត Apollo 1 ក្នុងឆ្នាំ 1967។

ក្នុងគ្រាដែលណាសាកំពុងមានគម្រោងនាំមនុស្សឡើងទៅកាន់ឋានព្រះចន្ទក្នុងឆ្នាំ 2025 និងភពអង្គារក្នុងទសវត្សរ៍ក្រោយ បូករួមនឹងការរីកចម្រើននៃវិស័យទេសចរណ៍អវកាស ដែលអាចនឹងមានមនុស្សកាន់តែច្រើនធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីអវកាស ក៏មានសំណួរមួយត្រូវបានលើកឡើង នោះគឺថា «បើមានមនុស្សស្លាប់ក្នុងទីអវកាស តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះសាកសព?»។

ទាក់ទងនឹងសំណួរខាងលើ Emmanuel Urquieta សាស្ត្រាចារ្យវេជ្ជសាស្ត្រអវកាស និងវេជ្ជសាស្ត្របន្ទាន់នៅសាកលវិទ្យាល័យ Baylor ជាអ្នកជំនាញក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវរកវិធីសាស្ត្រថែទាំសុខភាពសម្រាប់អ្នកអវកាស បានបង្ហើបឱ្យដឹងអំពីវិធីដោះស្រាយករណីបែបនេះ។

បើសិនមានមនុស្សស្លាប់ក្នុងបេសកកម្មនៅលើគន្លងតារាវិថីកម្រិតទាបរបស់ផែនដី ដូចនៅក្នុងស្ថានីយអវកាសអន្តរជាតិ (ISS) ជាដើម ក្រុមអវកាសចរអាចដាក់សាកសពក្នុងកាប៊ីនយានអវកាស និងនាំត្រលប់មកកាន់ផែនដីក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ករណីបែបនេះនឹងមិនចោទជាបញ្ហាធំឡើងសម្រាប់សាកសព។

ស្ថានការណ៍នឹងខុសគ្នា បើសិនមានអវកាសចរស្លាប់ក្នុងដំណើរទៅកាន់ភពអង្គារដែលមានចម្ងាយជិត 483 លានគីឡូម៉ែត្រពីផែនដី។ ក្នុងករណីនេះ ក្រុមហោះហើរនឹងមិនអាចត្រលប់មកកាន់ផែនដី រួចក៏បន្តធ្វើដំណើរទៅកាន់ភពអង្គារទៀតបានទេ។ ជំនួសមកវិញ សាកសពទំនងជានឹងត្រូវត្រលប់មកកាន់ផែនដីជាមួយនឹងក្រុមហោះហើរនៅចុងបញ្ចប់នៃបេសកកម្ម ពោលគឺប្រហែលពីរឆ្នាំក្រោយ។ ក្រុមហោះហើរនឹងរក្សាសាកសពក្នុងកាប៊ីនដោយឡែក ឬក្នុងថង់សម្រាប់ដាក់សាកសព។ តាមទ្រឹស្ដី សីតុណ្ហភាព និងសំណើមក្នុងយានអវកាស នឹងជួយរក្សាសាកសពមិនឱ្យរលួយ។

ក៏ប៉ុន្តែ វិធីសាស្ត្រខាងលើអនុវត្តបានសម្រាប់តែមនុស្សដែលបានស្លាប់ក្នុងបរិស្ថានដែលមានសម្ពាធបរិយាកាសល្អដូចនៅក្នុងស្ថានីយអវកាសប៉ុណ្ណោះ។ បើសិនមានមនុស្សស្លាប់លើដីភពអង្គារ ការបូជាសពដោយការដុតគឺជារឿងពិបាក ដោយសារក្រុមហោះហើរត្រូវការថាមពលដើម្បីធ្វើកិច្ចការចាំបាច់ដទៃ។ ចំណែកការបញ្ចុះសពវិញក៏មិនមែនជាគំនិតល្អ ព្រោះថា បាក់តេរី និងមេរោគជាច្រើនក្នុងរាងកាយសាកសព អាចបំពុលបរិស្ថានរបស់ដីនៅភពអង្គារ។ ជំនួសមកវិញ ក្រុមអវកាសចរប្រហែលជាត្រូវរក្សាសាកសពក្នុងថង់ មុននឹងនាំយកមកកាន់ផែនដី៕

August 8, 2023

យានអវកាស Voyager 1 និង 2 នឹងហោះឆ្ពោះទៅណា បន្ទាប់ពីចប់ភារកិច្ច?

ប្រព័ន្ធដែលមិនមែនជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសនៅលើយានអវកាស Voyager 1 និង Voyager 2 ត្រូវបានបិទខ្លះហើយ ដោយសង្ឃឹមថា នឹងជួយឱ្យពួកវាធ្វើសកម្មភាពរហូតដល់ឆ្នាំ 2030 ហើយក្រោយមក ពួកវាអាចនឹងដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយផែនដី។

យានអវកាស Voyager 1 និង 2 របស់ណាសា ដែលត្រូវបានបាញ់បង្ហោះមុនក្រោយគ្នា 16 ថ្ងៃ ក្នុងឆ្នាំ 1977 ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីអាចបំពេញបេសកកម្មបាន 5 ឆ្នាំ។ យានមួយគូនេះបានសិក្សាស្រាវជ្រាវភពព្រហស្បតិ៍ ភពសៅរ៍ ភពអ៊ុយរ៉ានុស ភពណេបទូន និងព្រះចន្ទជាច្រើនទៀត។

ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយធ្វើសកម្មភាពបានជិត 46 ឆ្នាំ មកដល់ពេលនេះ យានអវកាសមួយគូនេះបង្កើតបានកំណត់ត្រាដ៏អស្ចារ្យ នៅពេលបានហោះឆ្លងផុតព្រំដែននៃតំបន់ឥទ្ធិពលរបស់ព្រះអាទិត្យ។ ពួកវានៅតែបន្តបញ្ជូនទិន្នន័យមកកាន់ផែនដី បើទោះស្ថិតក្នុងបរិស្ថានអន្តរតារា ដែលជាតំបន់អាថ៌កំបាំងនៅចន្លោះផ្កាយនានា។ ទោះជាពេលខ្លះជួបបញ្ហាបច្ចេកទេស ដាច់ទំនាក់ទងនឹងផែនដី ប៉ុន្តែដំណើរហោះហើរក្នុងទីអវកាសរបស់ពួកវា ទំនងជាអាចបន្តទៅមុខយូរទៀត។ នេះបើតាម Business Insider ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 04 សីហា។

ណាសាផលិតយាន Voyager គឺដើម្បីស្រាវជ្រាវផ្នែកខាងក្រៅរបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ក្រោយពីចប់បេសកកម្មសំខាន់ ពួកវាបន្តហោះហើរផ្សងព្រេងក្នុងកាឡាក់ស៊ីមីលគីវ៉េ និងថតបានទិដ្ឋភាពចក្រវាលដ៏សែនអស្ចារ្យ។

កាលពីថ្ងៃទី 14 កុម្ភៈ 1990 Voyager 1 ថតបានរូបភាព «Pale Blue Dot» (ចំណុចពណ៌ខៀវ) ពីចម្ងាយ 6.4 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។ នោះគឺជារូបភាពនិមិត្តរូប និងជារូបថតឆ្ងាយបំផុតស្ដីពីផែនដី។

ក្នុងទសវត្សរ៍កន្លង Voyager 1 បានស្រាវជ្រាវតំបន់អន្តរតារា ជាទីដែលមានធូលី ឧស្ម័ន និងគ្រាប់ដែលមានផ្ទុកអគ្គិសនីយ៉ាងក្រាស់។ Voyager 2 បានទៅដល់តំបន់អន្តរតារាក្នុងឆ្នាំ 2018 ក្រោយ Voyager 1 6 ឆ្នាំ។ ការស្រាវជ្រាវរបស់ពួកវាទាក់ទងនឹងឧស្ម័ននៅតំបន់អន្តរតារា បានជួយឱ្យក្រុមតារាវិទូយល់ដឹងអំពីទីអវកាសដ៏អាថ៌កំបាំងនេះ។

នៅក្នុងគន្លាតប្រហែល 23.8 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រពីផែនដី Voyager 1 កំពុងហោះហើរក្នុងបរិស្ថានអន្តរតារាដ៏ងងឹត។ វាគឺជាយានអវកាសរបស់មនុស្សដែលបានហោះទៅឆ្ងាយពីផែនដីបំផុត។ ដោយសារតែហោះក្នុងទិសដៅផ្សេងគ្នា ដូច្នេះ Voyager 2 បច្ចុប្បន្នមានគម្លាតពីផែនដីប្រហែល 19.8 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។

ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ដោយមានការប្រឹងប្រែងដើម្បីគ្រប់គ្រងថាមពល ក្រុមវិស្វករបានបិទប្រព័ន្ធមួយចំនួនដែលមិនមែនជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសនៅលើយានទាំងពីរនេះ ក្នុងនោះមានដូចជាប្រព័ន្ធកម្ដៅសម្រាប់ឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រជាដើម ដោយសង្ឃឹមថា ពួកវាអាចនឹងបំពេញភារកិច្ចបានដល់ឆ្នាំ 2030។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាទំនងជាអស់លទ្ធភាពក្នុងការរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយផែនដី។

ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយពីអស់ថាមពល Voyager នឹងនៅតែបន្តហោះហើរអណ្ដែតត្រសែតក្នុងតំបន់អន្តរតារា។ ណាសាឱ្យដឹងថា ប្រហែល 300 ឆ្នាំទៀត Voyager 1 នឹងហោះចូលដល់ពពក Oort ជាតំបន់ដែលមានរូបរាងមូលនៅខាងក្រៅគន្លងគោចររបស់ភពភ្លុយតូ និងមានផ្ទុកផ្កាយដុះកន្ទុយត្រជាក់ចំនួនរាប់ពាន់លានដុំ។ Voyager នឹងត្រូវចំណាយពេល 30,000 ឆ្នាំទៀតដើម្បីហោះទៅដល់ចំណុចចុងក្រោយបង្អស់របស់ពពក Oort និងប្រហែល 40,000 ឆ្នាំទៀតដើម្បីទៅដល់ AC+ 79 3888 ជាផ្កាយមួយដួងដែលស្ថិតក្នុងកញ្ចុំផ្កាយ Camelopardalis។

ចំណែក Voyager 2 វិញ ប្រហែល 296,000 ឆ្នាំទៀត នឹងហោះឆ្លងកាត់ Sirius ជាផ្កាយមួយដួងដែលភ្លឺជាងគេក្នុងរាត្រីនៅលើផែនដី។ ណាសាឱ្យដឹងថា យាន Voyager ប្រហែលជាហោះអណ្ដែតត្រសែតជារៀងរហូតនៅក្នុងកាឡាក់ស៊ីមីលគីវ៉េ៕

August 8, 2023

គម្រោងប្រើប្រាស់គ្រាប់បែកនុយក្លេអែរបង្កើតព្រែកជីកជំនួស Suez

សហរដ្ឋអាម៉េរិកធ្លាប់រៀបផែនការប្រើប្រាស់គ្រាប់បែកនុយក្លេអែរដើម្បីបង្កើតព្រែកជីកប្រវែង 257 គីឡូម៉ែត្រ ដែលឆ្លងកាត់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីជំនួសព្រែកជីក Suez នៅក្បែរនោះ។

រដ្ឋាភិបាលអាម៉េរិក កាលពីអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ធ្លាប់បានពិចារណាអំពីសំណើប្រើប្រាស់គ្រាប់បែកនុយក្លេអែរ 520 គ្រាប់ ដើម្បីបង្កើតព្រែកជីកមួយជំនួសព្រែកជីក Suez ដែលឆ្លងកាត់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល។ គម្រោងនេះមិនអាចក្លាយជាការពិត ប៉ុន្តែបើសិនមានផ្លូវទឹកជំនួស ឬបន្ថែមលើ Suez នោះគឺអាចមានប្រយោជន៍ច្រើននៅក្នុងវិស័យដឹកជញ្ជូនតាមផ្លូវទឹក ហើយអាចចៀសវាងការកកស្ទះចរាចរណ៍ដូចករណីមួយកាលពីខែមីនា 2021។ នេះបើតាម Business Insider។

យោងតាមអនុស្សារណៈឆ្នាំ 1963 របស់ក្រសួងការពារជាតិអាម៉េរិក ដែលត្រូវបានបង្ហើបឱ្យដឹងកាលពីឆ្នាំ 1996 គម្រោងរបស់ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាម៉េរិក គឺការប្រើប្រាស់គ្រាប់បែកនុយក្លេអែរដើម្បីបង្កើតព្រែកជីកសមុទ្រងាប់ (Dead Sea) ដែលនឹងអនុញ្ញាតឱ្យទឹកហូរឆ្លងកាត់សមុទ្រខ្សាច់ Negev។ ព្រែកជីកថ្មីក្នុងគម្រោងនេះនឹងមានប្រវែង 257 គីឡូម៉ែត្រ ឆ្លងកាត់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល។ មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យមានគម្រោងនេះ គឺដោយសារវិធីសាស្ត្រជីកបែបធម្មតាត្រូវការចំណាយប្រាក់ច្រើន ហើយគ្រាប់បែកនុយក្លេអែរអាចប្រើប្រាស់បាននៅក្នុងករណីនេះ។ ព្រែកជីកមួយបែបនេះអាចរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងនៅក្នុងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច។

ការកកស្ទះចរាចរណ៍កាលពីខែមីនា 2021 នៅលើព្រែកជីក Suez

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅក្រសួងការពារជាតិអាម៉េរិកគណនាឃើញថា ត្រូវការឧបករណ៍ផ្ទុះដែលមានកម្លាំង 2 ម៉េហ្គាតោនចំនួន 4 សម្រាប់ព្រែកមួយកំណាត់ៗដែលមានប្រវែង 1.6 គីឡូម៉ែត្រ។ អ្នកជំនាញនិយាយថា តួលេខនេះប្រហាក់ប្រហែលនឹងគ្រាប់បែកនុយក្លេអែរចំនួន 520 គ្រាប់ ឬ រំសេវ 1.04 ជីហ្គាតោន (មួយជីហ្គាតោនស្មើនឹងមួយពាន់លានតោន)។ ទីតាំងល្អដែលត្រូវបានស្នើ គឺតំបន់ដែលឆ្លងកាត់សមុទ្រខ្សាច់ Negev នៅអ៊ីស្រាអែល ភ្ជាប់សមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេទៅនឹងឈូងសមុទ្រ Aqaba បើកផ្លូវរហូតដល់សមុទ្រក្រហម និងមហាសមុទ្រឥណ្ឌា។

ការសិក្សាបឋមបង្ហាញថា វិធីសាស្ត្រខាងលើគឺអាចទៅរួច។ ប៉ុន្តែ អនុស្សារណៈរបស់អាម៉េរិកក៏បានបង្ហាញថា អាចមានបញ្ហាផ្នែកនយោបាយ ព្រោះថា ក្រុមប្រទេសអារ៉ាប់ដែលនៅជុំវិញអ៊ីស្រាអែល នឹងជំទាស់យ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅនឹងគម្រោងនេះ។

តំបន់ព្រែកជីក Suez និងគម្រោងព្រែកជីកនុយក្លេអែរ

អនុស្សារណៈនេះត្រូវបានប្រទះឃើញនៅពេលគណៈកម្មការថាមពលនុយក្លេអែរអាម៉េរិក ស៊ើបអង្កេតលើការប្រើប្រាស់ជាតិផ្ទុះនុយក្លេអែរសន្តិភាព (PNE) ដើម្បីជីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដែលមានប្រយោជន៍។ គម្រោងខាងលើបានខកខានបន្ទាប់ពីសហរដ្ឋអាម៉េរិកមើលឃើញថា ការធ្វើតេស្តជាមួយនឹង PNE ចំនួន 27 លើក គឺមានការបំភាយវិទ្យុសកម្មទៅក្នុងបរិស្ថាន៕

August 3, 2023

រកឃើញ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» មានសីតុណ្ហភាពអាចរស់នៅបាន

«ផែនដីខ្នាតយក្ស» នេះ ស្ថិតក្នុងចំណោមភពដែលអាចទ្រទ្រង់ជីវិត និងត្រូវបានសង្កេតមើលជាលើកដំបូងដោយតេឡេស្កុបអវកាស Kepler របស់ណាសា កាលពីឆ្នាំ 2009។

ដើមឡើយ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជឿថា មិនមានភាវៈរស់ណាមួយនៅក្នុងភពដទៃក្រៅពីផែនដី។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីផលិតបានឧបករណ៍ទំនើបៗ មនុស្សចាប់ផ្ដើមយល់ថា វត្តមានរបស់មនុស្សភពដទៃប្រាកដជាមាន ហើយអាចមានច្រើនលើសពីការនឹកគិតទៅទៀត។

គិតមកដល់បច្ចុប្បន្ន អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ជាង 4,000 នៅក្នុងចក្រវាលដែលមនុស្សអាចសង្កេតឃើញ។ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ចង់សំដៅលើបណ្ដាភពដែលមានបរិស្ថានស្រដៀងនឹងផែនដី របស់មនុស្ស ប៉ុន្តែមានទំហំធំជាង។

«ផែនដីខ្នាតយក្ស» Kepler-22b

Kepler-22b គឺជាមួយក្នុងចំណោម «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ដែលមនុស្សបានរកឃើញ។ Kepler-22b ត្រូវបានសង្កេតមើលជាលើកដំបូងកាលពីឆ្នាំ 2009 ដោយតេឡេស្កុបអវកាស Kepler របស់ទីភ្នាក់ងារអវកាសអាម៉េរិក (ណាសា)។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដែលបានរកឃើញ Kepler-22b មានឈ្មោះថា William Burrucci។

Kepler-22b ស្ថិតក្នុងកញ្ចុំផ្កាយ Cygnus ដែលមានចម្ងាយពីផែនដីប្រមាណ 638 ឆ្នាំពន្លឺ និងមានអង្កត់ផ្ចិតធំជាងផែនដី 2.4 ដង ហើយមួយឆ្នាំរបស់វាស្មើនឹង 290 ថ្ងៃនៅលើផែនដី។

Kepler-22b វិលជុំវិញផ្កាយមេដែលមានឈ្មោះថា Kepler-22។ Kepler-22 តូចជាងព្រះអាទិត្យរបស់មនុស្សបន្តិច ប៉ុន្តែមានកម្ដៅប្រហាក់ប្រហែលនឹងព្រះអាទិត្យ។ ភព Kepler-22b ត្រូវបានគណនាឃើញថា មានអាយុប្រហែល 4 ពាន់លានឆ្នាំ។

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រទើបតែបានរកឃើញថា ភព Kepler-22b ស្ថិតនៅចម្ងាយពីផ្កាយមេប្រហែលនឹង 85% នៃចម្ងាយពីផែនដីរបស់មនុស្ស ទៅព្រះអាទិត្យ។ នេះមានន័យថា សីតុណ្ហភាពនៅលើភព Kepler-22b អាចស្មើនឹង 22 អង្សាសេ ប្រហាក់ប្រហែលនឹងផែនដី ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានវត្តមានទឹករាវហូរនៅលើផ្ទៃ។ Kepler-22b អាចជា «ផ្ទះទីពីរ» ដ៏សមស្របសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ ព្រោះថា ថ្មីៗនេះ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញថា Kepler-22b មានបរិយាកាសក្រាស់។

ធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីអាចទៅដល់ Kepler-22b?

បើសិនគិតទៅតាមល្បឿនរបស់មីស៊ីលទំនើបនាបច្ចុប្បន្នរបស់មនុស្ស (10 គីឡូម៉ែត្រ/វិនាទី) យើងនឹងត្រូវចំណាយពេលហោះហើរជាង 18 លានឆ្នាំ ទើបទៅដល់ភព Kepler-22b ហើយនេះគឺជារយៈពេលដ៏សែនយូរសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស។

យានអវកាសដែលមានល្បឿនលឿនបំផុតនាបច្ចុប្បន្នគឺយានព្រះអាទិត្យ Parker របស់ណាសា ព្រោះថា នៅពេលទៅកាន់តែជិតព្រះអាទិត្យ ល្បឿនរបស់វាអាចកើនដល់ 692,000 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង ប្រហែលនឹង 192 គីឡូម៉ែត្រ/វិនាទី។ ក្នុងល្បឿននេះ វានឹងចំណាយពេលប្រហែលមួយលានឆ្នាំ ទើបទៅដល់ភព Kepler-22b។

នៅពេលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា និងយានបច្ចុប្បន្ន មនុស្សនឹងមិនអាចធ្វើដំណើរទៅដល់ភព Kepler-22b ឡើយ។ ដូច្នេះ មនុស្សត្រូវការបច្ចេកវិទ្យា និងយានអវកាសទំនើបជាងនេះរាប់លានដង ទើបអាចមានឱកាសទៅជាន់ដីរបស់ភព Kepler-22b នាពេលអនាគត៕

July 25, 2023

រង្វង់មូលបៃតងកំពុងកែប្រែសមុទ្រខ្សាច់នៅប្រទេសចិនទៅជាដីមានជីជាតិ

បណ្ដារង្វង់មូលពណ៌បៃតងដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការស្រោចស្រព អនុញ្ញាតឱ្យកសិករដាំរុក្ខជាតិដែលមានតម្លៃខ្ពស់នៅលើសមុទ្រខ្សាច់ទំហំមួយលានហិកតា។

សមុទ្រខ្សាច់ Ulan Buh ដែលមានផ្ទៃក្រឡាមួយលានហិកតា គឺជាសមុទ្រខ្សាច់ធំជាងគេលំដាប់ទី 8 នៅប្រទេសចិន។ Ulan Buh ធ្លាប់ល្បីឈ្មោះថាជាប្រភពនៃព្យុះខ្សាច់ប្រចាំឆ្នាំដែលតែងតែវាយលុកភាគខាងជើងប្រទេសចិន។

បច្ចុប្បន្ន វិធានការជាច្រើនត្រូវបានអនុញ្ញាតដើម្បីទប់ទល់នឹងបញ្ហាខាងលើ ក្នុងនោះមានដូចជា ការរារាំងខ្យល់ និងការកែលំអបរិស្ថានធម្មជាតិជាដើម ហើយបណ្ដារង្វង់មូលពណ៌បៃតងនេះគឺជាលទ្ធផលនៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងខាងលើ ក៏ដូចជាសកម្មភាពស្រោចស្រពដំណាំរបស់ពលរដ្ឋក្នុងតំបន់។ ចំពោះការដាំដុះ ការស្រោចស្រពតាមបែបបាញ់ទឹកជារង្វង់មូលនេះគឺជាវិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពនៅក្នុងការរក្សាទឹក។

ដោយការប្រឹងប្រែងដើម្បីកែលំអលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិ ដីជាង 30,000 ហិកតានៅតំបន់សមុទ្រខ្សាច់ Ulan Buh នេះ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីដាំរុក្ខជាតិដែលមានគុណភាពខ្ពស់ ដែលភាគច្រើនគឺជាស្រូវសាលី, ស្មៅ leymus chineensis និងស្មៅ alfalfa ជាដើម។ បរិមាណនៃដំណាំខាងលើ រកប្រាក់ចំណូលប្រចាំឆ្នាំបានលើសពី 97.7 លានដុល្លារអាម៉េរិក។

បច្ចុប្បន្ន បណ្ដាញឧស្សាហកម្មមួយដែលរួមមានទាំងការដាំដុះ ការបណ្ដុះពូជ ការទិញ និងលក់ផលិតផលកសិកម្មនៅតំបន់ខាងលើត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីសម្រេចបានគោលដៅរួមចំណែកក្នុងការគ្រប់គ្រងសមុទ្រខ្សាច់ និងកសិកម្ម។

បណ្ដារង្វង់មូលពណ៌បៃតងខាងលើ មានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងស្រុក Dengkou របស់ទីក្រុង Bayannur ក្នុងតំបន់ស្វយ័តម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុង នៅភាគខាងជើងប្រទេសចិន៕

July 25, 2023

ចិនសាងសង់អគារគ្មានទំនាញផែនដីកម្ពស់រាប់សិបម៉ែត្រ

ក្រុមអ្នកជំនាញរបស់ប្រទេសចិន កំពុងតែសាងសង់មូលដ្ឋានថ្មីដើម្បីបម្រើដល់ការពិសោធដែលទាក់ទងនឹងដែនទំនាញផែនដី រួមចំណែកក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវទីអវកាស។

មូលដ្ឋានពិសោធន៍មីក្រូទំនាញជាមួយនឹងអេឡិចត្រូម៉ាញ៉េទិច (Microgravity Experiment Facility with Electromagnetic Launch – MEFEL) នៅទីក្រុងប៉េកាំង មានកម្ពស់ 40 ម៉ែត្រ ប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនពិសេសដែលនាំវត្ថុឡើង-ចុះ និងទទួលបទពិសោធន៍នៃស្ថានភាពដែលស្ទើរតែមិនមានទំនាញផែនដីក្នុងរយៈពេល 4 វិនាទី។ នេះបើតាមការចុះផ្សាយរបស់ SCMP កាលពីថ្ងៃទី 20 កក្កដា 2023។

MEFEL អាចឱ្យធ្វើការពិសោធ 100 ដង/ថ្ងៃ និងចំណាយអគ្គិសនីប្រហែលតែ 1 គីឡូវ៉ាត់ម៉ោងប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ការពិសោធមួយ។ វាក៏អាចបង្កើតកម្លាំងទំនាញស្រាលដើម្បីធ្វើត្រាប់តាមលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិនៅលើព្រះចន្ទ និងភពអង្គារ។

កាលពីឆ្នាំ 2019 មូលដ្ឋានដំបូងដែលស្ថិតក្នុងប្រភេទ MEFEL ចាប់ផ្ដើមដំណើរការនៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ និងមានឈ្មោះថា Einstein – Elevator។ អគារនេះមានកម្ពស់ 40 ម៉ែត្រ អាចឱ្យទទួលបទពិសោធន៍ស្ថានភាពគ្មានទំនាញប្រហែល 4 វិនាទី ហើយអាចធ្វើការពិសោធបាន 300 ដង/ថ្ងៃ។

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រចិន បានចាប់ផ្ដើមអភិវឌ្ឍ MEFEL តាំងពីឆ្នាំ 2017។ ពួកគេប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនប្រវែង 3 ម៉ែត្រ ដើម្បីបង្កើតបរិស្ថានគ្មានទំនាញក្នុងរយៈពេលខ្លី។ នៅខាងក្នុង MEFEL ឈុតសម្រាប់ពិសោធន៍នឹងផ្ដល់បរិស្ថានមានទំនាញផែនដីស្មើនឹង 1/100,000 នៃកម្រិតទំនាញធម្មតានៅលើផែនដី ក្នុងរយៈពេល 4 វិនាទី។

ក្រុមវិស្វករចិន ក៏ពុងតែអភិវឌ្ឍ MEFEL ជំនាន់ថ្មី ដែលគ្រោងនឹងអាចបង្កើតស្ថានភាពគ្មានទំនាញឱ្យបានដល់ 20 វិនាទី និងទម្ងន់អតិបរមាសម្រាប់ការពិសោធ នឹងឡើងដល់ 500 គីឡូក្រាម៕

July 21, 2023

ការបាញ់បង្ហោះយានចុះចតលើឋានព្រះចន្ទរបស់ឥណ្ឌា នឹងធ្វើឡើងនៅថ្ងៃនេះ

យោងតាមអង្គការស្រាវជ្រាវអវកាសឥណ្ឌា (ISRO) បេសកកម្ម Chandrayann 3 បានដោះស្រាយបញ្ហាធំរួចរាល់ហើយនៅមុនកាលបរិច្ឆេទនៃការបាញ់បង្ហោះដែលគ្រោងនឹងធ្វើឡើងនៅល្ងាចថ្ងៃទី 14 កក្កដា 2023។

បេសកកម្ម Chandrayaan 3 កំណត់គោលដៅនាំយានអវកាសរបស់ឥណ្ឌា ទៅចុះចតលើផ្ទៃព្រះចន្ទដោយជោគជ័យជាលើកដំបូង។ «ការវាយតម្លៃចំពោះការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បេសកកម្ម បានចប់សព្វគ្រប់។ ការបាញ់បង្ហោះក៏ទទួលបានការអនុញ្ញាត» ISRO ប្រកាសនៅលើ Twitter ដូច្នេះ។

ការបាញ់បង្ហោះគ្រោងនឹងធ្វើឡើងនៅលើកោះ Sriharikota ក្បែរឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងកើតរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា នៅវេលាម៉ោង 16 និង 05 នាទី ថ្ងៃទី 14 កក្កដា (ម៉ោងនៅកម្ពុជា) ដោយប្រើប្រាស់រ៉ុក្កែត LVM3។ ក្នុងបេសកកម្ម Chandrayaan 3 យានអវកាស-រ៉ូបូត នឹងចុះចតនៅក្បែរប៉ូលខាងត្បូងរបស់ព្រះចន្ទ នៅចុងខែសីហា 2023។ បើសិនជាគ្រប់យ៉ាងដំណើរការល្អ ឥណ្ឌានឹងក្លាយជាប្រទេសទីបួនដែលចុះចតលើឋានព្រះចន្ទដោយជោគជ័យ បន្ទាប់ពីសហរដ្ឋអាម៉េរិក សូវៀត និងចិន។

យានចុះចតរបស់ឥណ្ឌា នឹងប្រមូលទិន្នន័យច្រើនប្រភេទទាក់ទងនឹងបរិស្ថានជុំវិញ ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រទំនើប។

Chandrayaan 3 គឺជាបេសកកម្មព្រះចន្ទទីបីរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា និងជាការប្រឹងប្រែងលើកទីពីរដើម្បីអាចចុះចតលើឋានព្រះចន្ទដោយជោគជ័យ។ ការប្រឹងប្រែងលើកដំបូងត្រូវបានធ្វើឡើងកាលពីខែកញ្ញា 2019 និងបញ្ចប់ដោយបរាជ័យ នៅពេលយានចុះចត-រ៉ូបូតរបស់ Chandrayaan 2 ទម្លាក់ខ្លួនទៅបុកនឹងផ្ទៃព្រះចន្ទពេញមួយទំហឹង។

Chandrayaan 2 ក៏មានទាំងយានអវកាសដែលគោចរជុំវិញគន្លងតារាវិថីព្រះចន្ទ ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងប្រមូលទិន្នន័យនៅជុំវិញឋាននេះ។ Chandrayaan 3 មិនមានយានគោចរលើគន្លងតារាវិថី ប៉ុន្តែម៉ូឌុលរុញច្រានរបស់បេសកកម្មនេះនឹងនាំឧបករណ៍ស្រាវជ្រាវផែនដីពីចម្ងាយទៅជាមួយ។ ទិន្នន័យដែលវាប្រមូលបាននឹងមានប្រយោជន៍សម្រាប់បេសកកម្មបន្ទាប់៕

July 14, 2023

Tag: បរិស្ថាន