ផ្កាយ - La Reine Media

ផ្ទាំងឆត្រខ្នាតយក្សបាំងផែនដីពីព្រះអាទិត្យដើម្បីទប់ទល់នឹងការឡើងកម្ដៅជាសកល

អ្នកស្រាវជ្រាវអាម៉េរិកមួយរូបស្នើឱ្យមានការប្រើប្រាស់ផ្ទាំងឆត្រខ្នាតយក្សដែលភ្ជាប់ជាមួយនឹងអាចម៍ផ្កាយដើម្បីកាត់បន្ថយកម្ដៅពីព្រះអាទិត្យជះមកលើផែនដី ដែលអាចជួយទប់ទល់នឹងបញ្ហាឡើងកម្ដៅនៅទូទាំងសកលលោក។

ផែនដីកំពុងតែឡើងកម្ដៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏កំពុងតែអភិវឌ្ឍដំណោះស្រាយដើម្បីបន្ធូរបន្ថយផលប៉ះពាល់នៃការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ Istvan Szapudi ដែលជាអ្នកស្រាវជ្រាវនៅវិទ្យាស្ថានតារាសាស្ត្រនៃសាកលវិទ្យាល័យ Hawaii បានលើកឡើងនូវដំណោះស្រាយថ្មីសម្រាប់បញ្ហាខាងលើ នោះគឺផ្ទាំងឆត្រខ្នាតយក្សបាំងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែលភ្ជាប់ទៅនឹងអាចម៍ផ្កាយ។

បច្ចុប្បន្ន ការស្រាវជ្រាវរកបច្ចេកទេសសម្រាប់ប្រើប្រាស់ដំណោះស្រាយរបស់ Istvan Szapudi អាចចាប់ផ្ដើមបាន និងអាចមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងរង្វង់តែប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ខាងមុខ។ Szapudi បានបរិយាយអំពីដំណោះស្រាយរបស់ខ្លួននៅលើទស្សនាវដ្ដី Proceedings of the National Academy of Sciences, Phys.org កាលពីថ្ងៃទី 31 កក្កដា 2023។

គំនិតស្ដីពីឆត្របាំងព្រះអាទិត្យ កន្លងមកក៏ធ្លាប់ត្រូវបានលើកឡើង ប៉ុន្តែគេត្រូវការផ្ទាំងឆត្រដ៏ធ្ងន់ និងធំមហិមាដើម្បីអាចទប់ទល់នឹងកម្លាំងទំនាញ ក៏ដូចជាទប់ទល់នឹងកម្លាំងខ្យល់បក់បំប៉ើងពីព្រះអាទិត្យ។

ដំណោះស្រាយរបស់ Szapudi គឺ ការប្រើប្រាស់វត្ថុមានទម្ងន់ផ្ទុយដែលត្រូវចងភ្ជាប់ទៅនឹងផ្ទាំងឆត្រ ជួយឱ្យទម្ងន់របស់ផ្ទាំងឆត្រ និងវត្ថុផ្ទុយ ថយចុះប្រហែល 3.5 លានតោន ទាបជាងមួយរយដងបើធៀបនឹងការគណនាអំពីផ្ទាំងចត្រមិនមានវត្ថុសម្រាប់តោង។ គំនិតរបស់ Szapudi គឺការប្រើប្រាស់អាចម៍ផ្កាយដែលមនុស្ស «ចាប់បាន» ធ្វើជាវត្ថុមានទម្ងន់ផ្ទុយ ចៀសវាងការដែលត្រូវបាញ់បង្ហោះច្រើនលើកពីផែនដី។

រចនាសម្ព័ន្ធដូចខាងលើនឹងអាចត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងរហ័ស និងមានតម្លៃទាបជាង បើធៀបនឹងការផលិត និងដំឡើងផ្ទាំងឆត្រដទៃ។

Szapudi ចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹងគោលដៅកាត់បន្ថយវិទ្យុសកម្មព្រះអាទិត្យឱ្យបាន 1.7%។ នេះគឺជាអត្រាចាំបាច់ដើម្បីទប់ស្កាត់ការឡើងកម្ដៅផែនដីខ្ពស់ដល់ថ្នាក់បង្កើតបានជាគ្រោះមហន្តរាយ៕

August 2, 2023

ដាំឈូករ័ត្នជាងមួយលានដើមជូនភរិយាសម្រាប់ខួប 50 ឆ្នាំនៃថ្ងៃរៀបការ

លោក Lee Wilson ដាំផ្កាយឈូតរ័ត្នជាង 32 ហិកតា ដែលប្រហាក់ប្រហែលនឹង 1.2 លានដើម ដើម្បីជូនភរិយាសម្រាប់ខួប 50 ឆ្នាំនៃថ្ងៃអាពាហ៍ពិពាហ៍។

«ប្ដីប្រពន្ធខ្ញុំនឹងរម្លឹកខួរ 50 ឆ្នាំនៃថ្ងៃរៀបការនៅថ្ងៃទី 10 សីហា ហើយអ្នកដឹងថា ពេលរស់នៅជាមួយគូជីវិតរហូតដល់ 50 វាមានន័យយ៉ាងណាហើយមែនទេ? ខ្ញុំបានពិចារណាជាច្រើនអំពីរឿងនោះ។ ភរិយារបស់ខ្ញុំតែងចូលចិត្តផ្កាយឈូករ័ត្ន ហើយខ្ញុំគិតថា នេះគឺជាឆ្នាំដែលគួរដាំផ្កានេះ។ ខ្ញុំបានដាំផ្កាជាង 32 ហិកតាសម្រាប់គាត់» លោក Lee Wilson ប្រាប់ ABC News កាលពីថ្ងៃទី 01 សីហាដូច្នេះ។

«រឿងនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពិសេសខ្លាំងណាស់។ មិនអាចមានអំណាយអនុស្សាវរីយ៍ណាដែលល្អជាងចំការឈូករ័ត្នមួយនេះឡើយ» អ្នកស្រី Renee ភរិយារបស់លោក Wilson ថ្លែងដូច្នេះ។

លោក Wilson និងកូនប្រុស បានលួចដាំដើមឈូករ័ត្នតាំងពីខែឧសភា និងលាក់មិនឱ្យអ្នកស្រី Renee ដឹង។ ពេលនេះ ចំការឈូករ័ត្នបានក្លាយជាទន្លេផ្កាដ៏ធំធេង ស្ថិតនៅក្បែរផ្លូវល្បឿនលឿនលេខ 54 និងមានចម្ងាយពីផ្ទះរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីក្រុង Pratt រដ្ឋ Kansas ប្រហែល 6.4 គីឡូម៉ែត្រ។

ស្វាមីភរិយាលោក Wilson បាននៅក្បែរគ្នាតាំងពីរៀននៅមធ្យមសិក្សា ហើយការណាត់ជួបគ្នាដំបូងរបស់ពួកគេគឺនៅពេលជិះស្គីជាមួយគ្នា។ លោក Wilson ឱ្យដឹងថា តាំងពីពេលនោះមក លោកជឿថា Renee នឹងក្លាយជាចំណែកមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់៕

August 1, 2023

រកឃើញគ្រាប់ល្អិតយ៉ាងច្រើនដូចវីរុសខ្នាតធំនៅក្នុងព្រៃអាម៉េរិក

ក្រុមអ្នកជំនាញបានរកឃើញគ្រាប់ល្អិតយ៉ាងច្រើនដែលអាចជាប្រភេទវីរុសថ្មីក្នុងដីនៅឯព្រៃ Harvard រដ្ឋ Massachusetts ដោយពួកវាមានលក្ខណៈពិសេសមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

យោងតាមការសិក្សាស្រាវជ្រាវថ្មីដែលទើបត្រូវបានចុះផ្សាយលើទំព័រ bioRxiv គ្រាប់ល្អិតខ្លះដូចទៅនឹងវីរុស និងមានសម្បកក្រៅដូចរូបផ្កាយ ចំណែកផ្សេងទៀតមានរូបចម្លែកៗមិនធ្លាប់បានឃើញ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រខាងលើមិនបានវិភាគហ្សែន ទើបមិនអាចហៅដោយប្រាកដថា គ្រាប់ល្អិតថ្មីទាំងនេះជាវីរុស បើទោះមានលទ្ធភាពខ្ពស់។ ជំនួសមកវិញ ពួកគេហៅវាថា «គ្រាប់ល្អិតដូចវីរុស» នៅក្នុងលទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវថ្មី៕

August 1, 2023

យានអវកាសនៅក្រៅប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយណាសា

បន្ទាប់ពីបានធ្វើឱ្យអង់តែនរបស់យានអវកាស Voyager 2 បែរទិសចេញពីផែនដីដោយអចេតនា ណាសាក៏ត្រូវដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងយានដែលកំពុងស្ថិតក្នុងតំបន់អន្តរតារាមួយគ្រឿងនេះ យ៉ាងតិចក៏រហូតដល់ថ្ងៃទី 15 តុលា។

ទីភ្នាក់ងារអវកាសអាម៉េរិក (ណាសា) បានដាច់ទំនាក់ទំនងជាបណ្ដោះអាសន្នជាមួយនឹងយានអវកាស Voyager 2 ជាយានដែលហោះឆ្ងាយពីផែនដីបំផុតលំដាប់ទីពីរ ដោយបច្ចុប្បន្នកំពុងផ្លាស់ទីឆ្លងកាត់លំហអវកាសក្នុងតំបន់អន្តរតារា និងមានចម្ងាយពីផែនដីចំនួន 19.9 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។ ណាសាឱ្យដឹងថា ពួកគេបានដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងយាននេះតាំងពីថ្ងៃទី 21 កក្កដា 2023 បន្ទាប់ពីកូដបញ្ជាយានមួយចំនួនបានធ្វើឱ្យអង់តែនរបស់ Voyager 2 ត្រូវបែរល្អៀងពីមុខព្រួញមកកាន់ផែនដីប្រហែល 2 ឌឺក្រេ។

កំហុសខាងលើនេះធ្វើឱ្យណាសាមិនអាចទទួលទិន្នន័យដែលបញ្ជូនមកពី Voyager 2។ យានអវកាសនេះ បច្ចុប្បន្នកំពុងគោចរតែលតោលនៅក្នុងលំហអវកាសងងឹត ក្រោយពីបានហោះផុតពីតំបន់ព្រំដែនខាងក្រៅរបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យកាលពីខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ 2018។

យោងតាមណាសា បញ្ហាដាច់ទំនាក់ទំនងនេះគ្រាន់តែជារឿងបណ្ដោះអាសន្ន។ Voyager 2 ត្រូវបានកំណត់ឱ្យកែតម្រូវទិសរបស់អង់តែនច្រើនដងក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងផែនដី ក្នុងគ្រាដែលវាហោះកាន់តែឆ្ងាយ។ តាមការគ្រោងទុក Voyager 2 នឹងធ្វើការកែតម្រង់ទិសរបស់អង់តែនម្ដងទៀត នៅថ្ងៃទី 15 តុលាឆ្នាំ 2023 ពេលនោះទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សជាមួយនឹងយាននេះនឹងត្រូវបានភ្ជាប់ឡើងវិញ។

យានអវកាស Voyager 1 និង Voyager 2 ត្រូវបានបាញ់បង្ហោះកាលពីខីសីហា និងកញ្ញា ឆ្នាំ 1977 ក្នុងនោះ Voyager 2 ត្រូវបានបាញ់បង្ហោះមុន។

ថាសដែលផ្ទុកសារពីមនុស្សលោកនៅលើយានអវកាស Voyager

យានទាំងពីរនេះសុទ្ធតែបានហោះកាត់ពីមុខបណ្ដាភពដែលនៅជាយប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ មុនពេលឆ្លងកាត់ព្រំដែនឆ្ងាយបំផុតរបស់តំបន់ហេលីអូស្ពែរ (Heliosphere) ជាស្រទាប់ក្រៅបង្អស់នៃបរិយាកាសព្រះអាទិត្យដែលបែងចែកប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យពីតំបន់អន្តរតារា។

យាន Voyager 1 បានទៅដល់តំបន់អន្តរតារាមុន ដោយបានឆ្លងកាត់ហេលីអូស្ពែរកាលពីខែសីហា 2012។ បច្ចុប្បន្ន យាននេះកំពុងស្ថិតឆ្ងាយពីផែនដី 23.8 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ។ យោងតាមណាសា យាន Voyager 1 និង Voyager 2 នៅសល់ថាមពលដែលអាចឱ្យប្រើប្រាស់បានរហូតដល់យ៉ាងតិចត្រឹមឆ្នាំ 2025។

បើទោះអស់ថាមពលក៏ដោយ ពួកវានៅតែអាចបន្តបំពេញបេសកកម្មផ្ញើសារទៅកាន់ភាវៈរស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធផ្កាយនានា។ ព្រោះថា នៅលើយានទាំងនេះមានបំពាក់ថាសដែលផ្ទុកសារពីមនុស្សលោក ក្នុងនោះមានទាំងសំឡេងនានា និងផែនទីផ្កាយរបស់ផែនដីផងដែរ៕

August 1, 2023

ប្រហោងខ្មៅខ្នាតយក្សបាញ់ចង្កោមថាមពលកម្រិតខ្ពស់សំដៅចំផែនដី

បេសកកម្មមួយរបស់ណាសា ធ្វើការសង្កេតមើលប្រហោងខ្មៅ (Black Hole) ខ្នាតយក្សមួយដែលបាញ់ចង្កោមរលកថាមពលកម្រិតខ្ពស់សំដៅចំផែនដីពីចម្ងាយ 400 លានឆ្នាំពន្លឺ។

បណ្ដាប្រហោងខ្មៅធំៗដែលកំពុងធ្វើសកម្មភាព ហើយមានថាសវត្ថុធាតុវិលជុំវិញ គេហៅថា Accretion disk (ថាសបន្ថែមថាមពល) ដែលជាប្រភព «ចំណី» សម្រាប់ការពង្រីកមាឌរបស់ប្រហោងខ្មៅ។ វត្ថុធាតុខ្លះដែលប្រហោងខ្មៅមិនអាចលេបបានទាំងអស់ ក៏ត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ប៉ូលនានា ហើយក្រោយមកក៏បាញ់ចេញទៅក្រៅក្នុងល្បឿនជិតស្មើនឹងល្បឿនពន្លឺ។

ដំណើរការខាងលើនេះ បង្កើតបានជាវិទ្យុសកម្មអេឡិចត្រូម៉ាញ៉េទិចដែលមានពន្លឺភ្លឺខ្លាំង និងមានថាមពលខ្ពស់។ នៅក្នុងករណីដែលណាសាទើបតែបានរកឃើញនាពេលថ្មីៗនេះ ចង្កោមពន្លឺកំពុងជះមកកាន់ផែនដីនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រហៅថា blazar។ នេះបើតាម Live Science ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 30 កក្កដា 2023។

រូបភាពបង្ហាញពីចង្កោមពន្លឺដែលជះពី blazar Markarian 421

Blazar ដែលមានឈ្មោះថា Markarian 421 ស្ថិតនៅក្នុងកញ្ចុំផ្កាយ Ursa Major ត្រូវបានសង្កេតដោយបេសកកម្ម Imaging X-ray Polarimetry Explorer (IXPE) របស់ណាសា ដែលត្រូវបានបាញ់បង្ហោះកាលពីឆ្នាំ 2021។

ចង្កោមពន្លឺ blazar ខាងលើ អូសបន្លាយយ៉ាងវែងនៅក្នុងទីអវកាសក្នុងរយៈចម្ងាយរាប់លានឆ្នាំពន្លឺ ប៉ុន្តែដើមហេតុដែលបង្កើតវាឡើង មិនទាន់ត្រូវបានដឹងច្បាស់នៅឡើយ។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏គ្រោងនឹងបន្តសង្កេតមើល Markarian 421 ក៏ដូចជាកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ balzar ដទៃទៀតដែលមានចំណុចពិសេសដូចគ្នា Markarian 421 ដើម្បីស្វែងយល់អំពីយន្តការនៅពីក្រោយបាតុភូតនេះ៕

July 31, 2023

ផ្កាយដុះកន្ទុយមានរាងដូច UFO កំពុងហោះសំដៅមកកាន់ផែនដី

ផ្កាយដុះកន្ទុយធំប៉ុនទីក្រុង និងមានឈ្មោះថា 12P/Pons – Brooks កំពុងតែហោះសំដៅមកកាន់តំបន់ក្បែរផែនដីបំផុត នៅលើគន្លងគោចរ 71 ឆ្នាំនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។

ផ្កាយដុះកន្ទុយមានភ្នំភ្លើងមួយដួង ដែលកំពុងហោះមកកាន់ផែនដី មានរូបរាងស្រដៀងនឹងថាសហោះ (UFO) បន្ទាប់ពីមានហេតុការណ៍ផ្ទុះ ធ្វើឱ្យវាភ្លឺដូចទៅនឹងកូនផ្កាយមួយដួង និងស្រោចកំអែភ្នំភ្លើងត្រជាក់ទៅក្នុងទីអវកាស។ នេះគឺជាលើកដំបូងហើយដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានមើលឃើញផ្កាយដុះកន្ទុយនេះផ្ទុះកំអែភ្នំភ្លើង នៅក្នុងអំឡុងពេលជិត 70 ឆ្នាំមកនេះ។

12P/Pons – Brooks (12P) គឺជាផ្កាយដុះកន្ទុយមានភ្នំភ្លើងត្រជាក់។ ដូចទៅនឹងផ្កាយដុះកន្ទុយដទៃ 12P មានស្នូលរឹងដែលផ្ទុកសមាសធាតុទឹកកក ធូលី និងឧស្ម័ន ហើយជុំវិញវាគឺជាពពកឧស្ម័នដែលហៅថាក្បាលផ្កាយដុះកន្ទុយ។ ប៉ុន្តែ ខុសពីផ្កាយដុះកន្ទុយដទៃ ឧស្ម័ន និងទឹកកកនៅខាងក្នុងស្នូលរបស់ 12P មានបរិមាណច្រើនរហូតដល់អាចផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងក្លា បាញ់ចេញវត្ថុធាតុត្រជាក់ដែលហៅថា កំអែទឹកកក ពីស្នាមប្រេះនៅលើសម្បករបស់ស្នូល។

កាលពីថ្ងៃទី 20 កក្កដា តារាវិទូជាច្រើនរូបបានសង្កេតឃើញថា មានហេតុការណ៍ផ្ទុះធំមួយនៅលើផ្កាយដុះកន្ទុយ 12P ដែលធ្វើឱ្យវាភ្លឺជាងធម្មតារហូតដល់ប្រហែល 100 ដង។ ការភ្លឺឡើងនេះកើតឡើងនៅពេលសម្បករបស់ 12P ស្រាប់តែប៉ោងឡើងដោយសារតែឧស្ម័ន និងសមាសធាតុទឹកកកដែលកញ្ជ្រោលចេញពីខាងក្នុង នាំឱ្យចំណាំងប្លាតពន្លឺពីព្រះអាទិត្យនៅលើ 12P ជះមកកាន់ផែនដីច្រើនជាងមុន។

នៅថ្ងៃទី 26 កក្កដា សម្បករបស់ 12P រីកប៉ោងឡើងរហូតដល់មានអង្កត់ផ្ចិត 230,000 គីឡូម៉ែត្រ ធំជាង 7,000 ដង ធៀបនឹងស្នូលដែលមានអង្កត់ផ្ចិតតែ 30 គីឡូម៉ែត្រ។ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រការដែលគួរចាប់អារម្មណ៍គឺថា សម្បកដែលប៉ោងឡើង ធ្វើឱ្យវាមានរូបរាងស្រដៀងនឹងស្នែង ឬថាសហោះ (UFO) ដែលមានកន្ទុយដូចនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តបែបវិទ្យាសាស្ត្រ និងសង្គ្រាមអវកាស។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនិយាយថា 12P នឹងហោះមកដល់តំបន់ក្បែរព្រះអាទិត្យបំផុតនៅថ្ងៃទី 14 មេសាឆ្នាំ 2024 និងមកក្បែរផែនដីនៅថ្ងៃទី 02 មិថុនា 2024 ហើយអាចឱ្យមនុស្សមើលឃើញដោយភ្នែកទទេនៅពេលរាត្រី៕

July 29, 2023

ចិនចាប់ផ្ដើមបង្ហោះផ្កាយរណបអ៊ីនធើណិតបំពាក់ផ្ទាំងសូឡា ដើម្បីប្រជែងនឹងអាម៉េរិក

ថ្មីៗនេះ ប្រទេសចិនបានបាញ់បង្ហោះផ្កាយរណប Lingxi-03 ដែលមានស្លាបបំពាក់ផ្ទាំងសូឡាមហាស្ដើង និងស្ថិតក្នុងគម្រោងអភិវឌ្ឍផ្កាយរណប 13,000 គ្រឿង ដើម្បីប្រកួតប្រជែងនឹង SpaceX របស់អាម៉េរិក។

ផ្កាយរណប Lingxi-03 ដែលត្រូវបានអភិវឌ្ឍដោយក្រុមហ៊ុន GalaxySpace នៅទីក្រុងប៉េកាំង ត្រូវបានបាញ់បង្ហោះពីមជ្ឈមណ្ឌលបាញ់បង្ហោះផ្កាយរណប Taiyuan ក្នុងខេត្ត Shanxi ភាគកណ្ដាលប្រទេសចិន ដោយរ៉ុក្កែត Long March 2D កាលពីព្រឹកថ្ងៃទី 23 កក្កដា។

ផ្ទាំងសូឡាដែលត្រូវបានបំពាក់លើស្លាបផ្កាយរណប អាចកាច់កោង កម្រាស់ប្រហែល 1 មិល្លីម៉ែត្រ ដែលស្មើនឹង 5% នៃកម្រាស់របស់ផ្ទាំងសូឡាធម្មតា។ ផ្ទាំងសូឡារបស់ផ្កាយរណបនេះមានប្រវែង 9 ម៉ែត្រ និងទទឹង 2.5 ម៉ែត្រ នៅពេលលាតសន្ធឹង។

GalaxySPace គឺជាក្រុមហ៊ុនដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងកាលពីឆ្នាំ 2018 និងជាក្រុមហ៊ុនដំបូងគេនៅប្រទេសចិន ដែលផ្គត់ផ្គង់អ៊ីនធើណិតពីផ្កាយរណប។ តាមផែនការ ក្រុមហ៊ុននេះនឹងបាញ់បង្ហោះផ្កាយរណបអ៊ីនធើណិតជាបន្តបន្ទាប់ចំនួន 13,000 គ្រឿង ដើម្បីអាចប្រកួតប្រជែងនឹងក្រុមហ៊ុនអាម៉េរិក SpaceX ដែលបច្ចុប្បន្នមាន ផ្កាយរណប Starlink ជាង 4,500 គ្រឿង កំពុងដំណើរការនៅលើមេឃ។

នាពេលអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ ផែនដីនឹងមានផ្កាយរណបច្រើនជាង 60,000 គ្រឿង ហោះហើរលើគន្លងតារាវិថី ដែលភាគច្រើនគឺជាផ្កាយរណបរបស់អាម៉េរិក ពិសេសគឺ Starlink របស់ SpaceX៕

July 28, 2023

ចិនបាញ់រ៉ុក្កែត «ហៅទឹកភ្លៀង» បានជិត 40 ពាន់លានតោន និងសង្គ្រោះបានជាង 14 ពាន់លានយុន

សកម្មភាពបាញ់រ៉ុក្កែតទៅលើអាកាសដើម្បីហៅភ្លៀង គឺជាការងារស្មុគស្មាញ និងទាមទារឱ្យមានស្ដង់ដាប្រកបដោយភាពស៊ីចង្វាក់គ្នា រវាងស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធ។

វេលាម៉ោង 22 និង 23 នាទី ថ្ងៃទី 18 មីនា 2023 នៅមូលដ្ឋានគ្រប់គ្រងដំណើរការបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត ក្នុងស្រុក Fushun ខេត្ត Sichuan ប្រទេសចិន រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀងសិប្បនិម្មិតចំនួនពីរគ្រាប់ត្រូវបានបាញ់ឡើងទៅកាន់អាកាស និងបានផ្ទុះ បង្កើតជាសំឡេងយ៉ាងកក្រើកមេឃ ហើយការបាញ់លើកទីមួយនេះក៏បានសម្រេចជាស្ថាពរ។

បួននាទីក្រោយការបាញ់រ៉ុក្កែត ទឹកភ្លៀងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់នៅតំបន់ Fushun។ មកដល់ម៉ោង 23 និង 48 នាទី រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀងពីរគ្រាប់ទៀតក៏ត្រូវបានបាញ់ឡើងទៅកាន់អាកាស ធ្វើឱ្យទឹកភ្លៀងបង្អោរចុះមកជាបន្តបន្ទាប់។

យោងតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្កាយនៅខេត្ត Sichuan សកម្មភាពបាញ់បង្ហោះរ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង គឺជាការងារស្មុគស្មាញ និងទាមទារឱ្យមានស្ដង់ដាប្រកបដោយភាពស៊ីចង្វាក់គ្នា រវាងស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធ។

បច្ចេកទេស «ហៅភ្លៀង»

មន្ត្រីជំនាញនៅមជ្ឈមណ្ឌលសេវាកម្មកាត់បន្ថយគ្រោះធម្មជាតិនៃស្រុក Fushun និយាយថា ដើម្បីសម្រេចបានកិច្ចការបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត គេត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌជាច្រើន មានដូចជា ការវិភាគនិន្នាការអាកាសធាតុ ការប្រឹក្សាយោបល់រួម ការត្រៀម ការកែតម្រូវឧបករណ៍ដំណើរការ ការតាមដានដោយផ្ទាល់ និងការស្នើសូមប្រើប្រាស់ដែនអាកាសជាដើម។

សកម្មភាពបង្កើនទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិតមិនមែនមានន័យថា ចង់ហៅភ្លៀងពេលណាក៏បាន។ ដើម្បីអាចធ្វើឱ្យទឹកភ្លៀងធ្លាក់ គេត្រូវបំពេញលក្ខខណ្ឌសំខាន់ៗចំនួនបី៖ កម្រាស់របស់ពពកដែលផ្ទុកទឹកភ្លៀងត្រូវតែធំជាង 2 គីឡូម៉ែត្រ, ពពកនោះត្រូវតែមានចំហាយទឹកគ្រប់គ្រាន់ និងត្រូវតែមានតំបន់ភាយចំហាយទឹក។

តំបន់ដែលត្រូវការទឹកភ្លៀងត្រូវតែជាទីដែលអនុញ្ញាតឱ្យរ៉ុក្កែតហោះឡើងដល់កម្ពស់ពី 4 ពាន់ ទៅ 8 ពាន់ម៉ែត្រ ដែលនេះក៏ត្រូវការកិច្ចសហការឱ្យបានម៉ត់ចត់ជាមួយនឹងស្ថាប័នគ្រប់គ្រងដែនអាកាស ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព។

ពេលវេលាដែលអាចឱ្យគេដំណើរការបាញ់រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង គឺជារឿងស្មុគស្មាញមួយផ្សេងទៀត។ ព្រោះថា គេត្រូវការជ្រើសរើសពេលវេលា និងការរង់ចាំ មុននឹងអាចបាញ់រ៉ុក្កែតហៅភ្លៀង បន្ទាប់ពីបានត្រៀមផែនការរួចរាល់។

បច្ចេកទេសហៅទឹកភ្លៀងសិប្បនិម្មិត កាត់បន្ថយការខាតបង់ប្រាក់បានជិត 2 ពាន់ដុល្លារអាម៉េរិក

ជាក់ស្ដែង សកម្មភាពកែសម្រួលអាកាសធាតុបែបសិប្បនិម្មិត មិនត្រឹមតែដើម្បីបង្កើនទឹកភ្លៀងនោះទេ តែនៅអាចទប់ស្កាត់បាតុភូតភ្លៀងទឹកកក ចុះអ័ព្ទ និងបាតុភូតត្រជាក់ដល់កកផងដែរ។

ក្រោយការអភិវឌ្ឍជាង 60 ឆ្នាំ បច្ចេកទេសកែប្រែអាកាសធាតុ និងបង្កើនទឹកភ្លៀងរបស់ប្រទេសចិន បានរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង បង្កើតជាប្រព័ន្ធមួយដែលមានបួនថ្នាក់ រួមមាន ថ្នាក់ស្រុក ថ្នាក់ក្រុង ថ្នាក់ខេត្ត និងថ្នាក់ជាតិ។

កាលពីឆ្នាំ 2022 ស្ទើរតែទាំងអស់នៃតំបន់ភាគខាងត្បូងប្រទេសចិន បានឆ្លងកាត់រលកកម្ដៅ និងគ្រោះរាំងស្ងួតជាច្រើនលើក ចាប់ពីខែមិថុនា ដល់ពាក់កណ្ដាលខែវិច្ឆិកា នាំឱ្យអាជ្ញាធរតំបន់ជាច្រើនត្រូវប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសហៅទឹកភ្លៀង។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ពួកគេបានធ្វើការហៅទឹកភ្លៀងសរុបជាង 15,000 លើក ក្នុងនោះ ការប្រើប្រាស់យន្តហោះមានចំនួន 241 លើក និងការបាញ់រ៉ុក្កែតចំនួន 15,000 លើក ហើយទាញយកទឹកភ្លៀងបានប្រហែល 8.56 ពាន់លានតោន។

យោងតាមស្ថាប័នឧតុនិយមចិន ពេញមួយឆ្នាំ 2022 ប្រទេសចិនបង្កើតទឹកភ្លៀងបានប្រហែល 39.8 ពាន់លានតោន ជួយការពារផ្ទៃដីបានប្រហែល 650,000 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ និងកាត់បន្ថយការខាតបង់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចបានប្រហែល 14.1 ពាន់លានយុន (ប្រហែល 1,972,900,000 ដុល្លារអាម៉េរិក)៕

July 26, 2023

រកឃើញ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» មានសីតុណ្ហភាពអាចរស់នៅបាន

«ផែនដីខ្នាតយក្ស» នេះ ស្ថិតក្នុងចំណោមភពដែលអាចទ្រទ្រង់ជីវិត និងត្រូវបានសង្កេតមើលជាលើកដំបូងដោយតេឡេស្កុបអវកាស Kepler របស់ណាសា កាលពីឆ្នាំ 2009។

ដើមឡើយ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជឿថា មិនមានភាវៈរស់ណាមួយនៅក្នុងភពដទៃក្រៅពីផែនដី។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីផលិតបានឧបករណ៍ទំនើបៗ មនុស្សចាប់ផ្ដើមយល់ថា វត្តមានរបស់មនុស្សភពដទៃប្រាកដជាមាន ហើយអាចមានច្រើនលើសពីការនឹកគិតទៅទៀត។

គិតមកដល់បច្ចុប្បន្ន អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ជាង 4,000 នៅក្នុងចក្រវាលដែលមនុស្សអាចសង្កេតឃើញ។ «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ចង់សំដៅលើបណ្ដាភពដែលមានបរិស្ថានស្រដៀងនឹងផែនដី របស់មនុស្ស ប៉ុន្តែមានទំហំធំជាង។

«ផែនដីខ្នាតយក្ស» Kepler-22b

Kepler-22b គឺជាមួយក្នុងចំណោម «ផែនដីខ្នាតយក្ស» ដែលមនុស្សបានរកឃើញ។ Kepler-22b ត្រូវបានសង្កេតមើលជាលើកដំបូងកាលពីឆ្នាំ 2009 ដោយតេឡេស្កុបអវកាស Kepler របស់ទីភ្នាក់ងារអវកាសអាម៉េរិក (ណាសា)។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដែលបានរកឃើញ Kepler-22b មានឈ្មោះថា William Burrucci។

Kepler-22b ស្ថិតក្នុងកញ្ចុំផ្កាយ Cygnus ដែលមានចម្ងាយពីផែនដីប្រមាណ 638 ឆ្នាំពន្លឺ និងមានអង្កត់ផ្ចិតធំជាងផែនដី 2.4 ដង ហើយមួយឆ្នាំរបស់វាស្មើនឹង 290 ថ្ងៃនៅលើផែនដី។

Kepler-22b វិលជុំវិញផ្កាយមេដែលមានឈ្មោះថា Kepler-22។ Kepler-22 តូចជាងព្រះអាទិត្យរបស់មនុស្សបន្តិច ប៉ុន្តែមានកម្ដៅប្រហាក់ប្រហែលនឹងព្រះអាទិត្យ។ ភព Kepler-22b ត្រូវបានគណនាឃើញថា មានអាយុប្រហែល 4 ពាន់លានឆ្នាំ។

ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រទើបតែបានរកឃើញថា ភព Kepler-22b ស្ថិតនៅចម្ងាយពីផ្កាយមេប្រហែលនឹង 85% នៃចម្ងាយពីផែនដីរបស់មនុស្ស ទៅព្រះអាទិត្យ។ នេះមានន័យថា សីតុណ្ហភាពនៅលើភព Kepler-22b អាចស្មើនឹង 22 អង្សាសេ ប្រហាក់ប្រហែលនឹងផែនដី ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានវត្តមានទឹករាវហូរនៅលើផ្ទៃ។ Kepler-22b អាចជា «ផ្ទះទីពីរ» ដ៏សមស្របសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ ព្រោះថា ថ្មីៗនេះ ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញថា Kepler-22b មានបរិយាកាសក្រាស់។

ធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីអាចទៅដល់ Kepler-22b?

បើសិនគិតទៅតាមល្បឿនរបស់មីស៊ីលទំនើបនាបច្ចុប្បន្នរបស់មនុស្ស (10 គីឡូម៉ែត្រ/វិនាទី) យើងនឹងត្រូវចំណាយពេលហោះហើរជាង 18 លានឆ្នាំ ទើបទៅដល់ភព Kepler-22b ហើយនេះគឺជារយៈពេលដ៏សែនយូរសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស។

យានអវកាសដែលមានល្បឿនលឿនបំផុតនាបច្ចុប្បន្នគឺយានព្រះអាទិត្យ Parker របស់ណាសា ព្រោះថា នៅពេលទៅកាន់តែជិតព្រះអាទិត្យ ល្បឿនរបស់វាអាចកើនដល់ 692,000 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង ប្រហែលនឹង 192 គីឡូម៉ែត្រ/វិនាទី។ ក្នុងល្បឿននេះ វានឹងចំណាយពេលប្រហែលមួយលានឆ្នាំ ទើបទៅដល់ភព Kepler-22b។

នៅពេលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា និងយានបច្ចុប្បន្ន មនុស្សនឹងមិនអាចធ្វើដំណើរទៅដល់ភព Kepler-22b ឡើយ។ ដូច្នេះ មនុស្សត្រូវការបច្ចេកវិទ្យា និងយានអវកាសទំនើបជាងនេះរាប់លានដង ទើបអាចមានឱកាសទៅជាន់ដីរបស់ភព Kepler-22b នាពេលអនាគត៕

July 25, 2023

ឃ្លាំងពេជ្រអាយុកាលជិត 13 ពាន់លានឆ្នាំ បង្ហើបពីភាវៈរស់ក្រៅផែនដី

តេឡេស្កុបអវកាសទំនើបបំផុតលើពិភពលោកបានរកឃើញឃ្លាំងពេជ្រមួយ នេះបើនិយាយទៅតាមទាំងន័យត្រង់ និងន័យធៀប។

យោងតាមទំព័រ Space តេឡេស្កុប James Webb របស់ណាសា បានរកឃើញធូលីកាបូនដូចពេជ្រនៅក្នុងបណ្ដាកាឡាក់ស៊ីដែលទំនងជាបានកកើតឡើងតែប៉ុន្មានរយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះបន្ទាប់ពី Big Bang ដែលជាហេតុការណ៍ចាប់កំណើតរបស់ចក្រវាល។

ការរកឃើញនេះអាចជះឥទ្ធិពលដល់ទ្រឹស្ដីដែលទាក់ទងនឹងការវិវត្តរបស់គីមីនៅក្នុងចក្រវាល។ កន្លងមក អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជឿថា ដំណើរការនៃការកកើត និងបែងចែកធាតុរឹងដូចជាកាបូនជាដើម ស៊ីពេលវេលាច្រើន មិនអាចមាននៅក្នុងបណ្ដាកាឡាក់ស៊ីវ័យក្មេង។

ការរកឃើញថ្មីនេះបានចាប់ផ្ដើមពីការពិនិត្យមើលឆ្លងកាត់ពេលវេលា និងលំហអវកាសនៃកាឡាក់ស៊ីបុរាណចំនួន 10។ អំពីទ្រឹស្ដី រូបភាពដែលមនុស្សមើលឃើញវត្ថុអវកាសមួយ គឺមានអត្រាយឺតដូចទៅនឹងពេលវេលាដែលពន្លឺពីវត្ថុអវកាសនោះធ្វើដំណើរដល់ភ្នែករបស់មនុស្ស។

ដោយការមើលទៅទីតាំងដែលមានចម្ងាយរាប់ពាន់លានឆ្នាំពន្លឺ James Webb បាននាំមកនូវរូបភាពកាលពី 12.8 ពាន់លានឆ្នាំមុន ជាពេលដែលកាឡាក់ស៊ីទាំងនេះនៅក្មេង និងស្ថិតក្នុងចក្រវាលក្មេងខ្ចី។ ធូលីកាបូនដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានមើលឃើញ បានរីកចម្រើនទៅជាម៉ូលេគុលអ៊ីដ្រូកាបូនក្រអូប (PAH) ដែលជាប្រការមិនអាចជឿបានថា មាននៅក្នុងអំឡុងពេលជិត 13 ពាន់លានឆ្នាំមុន។

ការសិក្សាស្រាវជ្រាវកន្លងមកបានបញ្ជាក់ថា ចក្រវាលក្រោយពី Big Bang ភ្លាមៗ នៅមានភាព «ឯកា» ខ្លាំងណាស់ ដោយវាភាគច្រើនមានតែអ៊ីដ្រូសែន និងអេល្យូម។

យោងតាមទ្រឹស្ដីនានាដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ទូលំទូលាយ បណ្ដាធាតុដែលរឹងជាងអ៊ីដ្រូសែន និងអេល្យូម សុទ្ធតែកកើតឡើងក្នុងដំណាក់កាលក្រោយៗមកទៀត បន្ទាប់ពីការកកើតផ្កាយរាប់លានជំនាន់។ ស្នូលរបស់ផ្កាយនានាគឺជា «ឡ» ប្រតិកម្ម បង្កើតធាតុធ្ងន់ៗជាងមុន នៅពេលពួកវាផ្ទុះស្លាប់។

កាបូនក៏ជា «ឆ្អឹងខ្នងរបស់ភាវៈរស់»។ វាអាចកកើតនៅក្នុងកាឡាក់ស៊ីចាស់ៗទាំង 10 ដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រទើបតែរកឃើញ។ នេះបើតាមការស្រាវជ្រាវរបស់ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រមកពីសាកលវិទ្យាល័យ Cambridge (អង់គ្លេស) ដែលបាននិយាយខាងលើ។

ប្រការនេះអាចឱ្យយើងចាប់ផ្ដើមងាកទៅជឿថា ភាវៈរស់ក្នុងយុគសម័យដំបូងៗទំនងជាបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបាន «ភ្ញាស់» ក្នុងចក្រវាលតាំងពីយូរឡុង ជាងអ្វីដែលមនុស្សបានគិត។ ចំណែកជីវិតនៅលើផែនដីក៏ប្រហែលជាស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលវ័យក្មេងនៅឡើយ បើធៀបនឹងជីវិតនៅតាមបណ្ដាភពក្នុងប្រព័ន្ធផ្កាយនានារបស់កាឡាក់ស៊ីបុរាណៗ៕

July 21, 2023

Tag: ផ្កាយ