ផែនការ5ឆ្នាំបន្ទាប់កំពុងត្រូវបានប្រទេសចិនរៀបចំធ្វើឡើងដោយមានការដាក់គោលដៅ “ម្ចាស់ការ និងកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកទៅលើបច្ចេកវិទ្យាសហរដ្ឋអាមេរិក”។
ផែនការរយៈពេល5ឆ្នាំជាលើកទី14របស់ប្រទេសចិន ដែលនឹងដាក់ចេញគោលដៅនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់ដំណាក់កាលឆ្នាំ2021-2025 បង្ហាញអំពីការផ្លាស់ប្ដូរគោលនយោបាយរបស់ទីក្រុងប៉េកាំងក្នុងកាលៈទេសៈប្រទេសចិននិងសហរដ្ឋអាមេរិកកំពុងប្រឈមមុខដាក់គ្នាប្រកបដោយភាពតានតឹងទាក់ទិននឹងបញ្ហាជាច្រើន ក៏ដូចជាបញ្ហាដែលចិនត្រូវប្រឈមនឹងគូប្រជែងផ្សេងៗនៅទូទាំងពិភពលោក។ នេះបើតាមក្រុមអ្នកសិក្សាស្រាវជ្រាវដែលកំពុងចូលរួមរៀបចំផែនការខាងលើ។
កំណែចុងក្រោយរបស់ផែនការនេះនឹងត្រូវបានប្រកាសឱ្យដឹងនៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ2021 ប៉ុន្តែការវិភាគបឋមបានបង្ហាញថា ប្រទេសចិននឹងបង្កើនភាពម្ចាស់ការក្នុងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យា ដើម្បីកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកទៅលើសហរដ្ឋអាមេរិក។
ទន្ទឹមនឹងនោះ ទីក្រុងប៉េកាំងក៏នឹងនៅតែរក្សាគោលនយោបាល “បើកចំហទ្វារ និងរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធឡើងវិញ” ដើម្បីរក្សាតួនាទីជាចំណុចកណ្ដាលរបស់ខ្លួនក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ផលិតផលសម្រាប់ពិភពលោក ពិសេសគឺសម្រាប់បណ្ដាប្រទេសនៅអាស៊ី និងអឺរ៉ុប ព្រមទាំងកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលនៃ “ហានិភ័យនៃការឃ្លាតឃ្លា” កាន់តែឆ្ងាយពីទីក្រុងវ៉ាស៊ីងតោន។
គំនិតខាងលើនេះត្រូវបានគាំទ្រដោយប្រធានាធិបតីចិន លោក ស៊ី ជីនភីង ផងដែរ។ តាមរយៈផែនការខាងលើនេះ ទីក្រុងប៉េកាំងនឹងអនុវត្តរូបមន្តអភិវឌ្ឍថ្មី “រួមមានទាំងបណ្ដាញសេដ្ឋកិច្ចក្នុងស្រុកទ្រង់ទ្រាយធំ និងបណ្ដាញសេដ្ឋកិច្ចអន្តរជាតិ” ដើម្បីជំនួសឱ្យការពឹងផ្អែកទៅលើតែទីផ្សារក្រៅស្រុក។
បច្ចេកវិទ្យាក៏ជាវិស័យសំខាន់មួយដែលត្រូវបានចិនសង្ឃឹមថានឹងមានភាពអស្ចារ្យជាងនេះនៅក្នុងរយៈពេល5ឆ្នាំទៅមុខ។ ការដែលទីក្រុងវ៉ាស៊ីងតោនកៀបសង្កត់ទៅលើក្រុមហ៊ុន Huawei និងកាត់បន្ថយការនាំចេញផលិតផលបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ទៅកាន់ប្រទេសចិន ក៏បានជំរុញឱ្យទីក្រុងប៉េកាំងស្វែងរកគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកទៅលើបច្ចេកវិទ្យាបរទេស។
បណ្ដាផែនការ5ឆ្នាំរបស់ប្រទេសចិន ចាប់ពីឆ្នាំ1981 រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន គឺសុទ្ធសឹងតែផ្ដល់អាទិភាពទៅលើការអភិវឌ្ឍវិស័យសេដ្ឋកិច្ច ការការពារបរិស្ថាន និងរបបសន្តិសុខសង្គម។ ទាំងនេះគឺជាគ្រឹះសម្រាប់ផែនការ5ឆ្នាំចំនួនរាប់រយនៅថ្នាក់ខេត្ត ក្រុង និងវិស័យឧស្សាហកម្ម ដើម្បីធានាឱ្យបាននូវការរីកចម្រើនស្របគ្នានៅទូទាំងប្រទេស។
ក្នុងផែនការ5ឆ្នាំ ដំណាក់កាលឆ្នាំ2016-2020 ប្រទេសចិនបានដាក់ចេញគោលដៅសំខាន់ចំនួន25 ក្នុងនោះមានគោលដៅចំនួន13ត្រូវបានកំណត់ឱ្យសម្រេចបានជាដាច់ខាត ដូចជាកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ និងធានាឱ្យមានដីគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បង្កបង្កើនផល។
លទ្ធផលនៃការវាយតម្លៃទៅលើផែនការ5ឆ្នាំ សម្រាប់ឆ្នាំ2016-2020 បានបង្ហាញថា មានគោលដៅចំនួន4បានយឺតយ៉ាវ ក្នុងនោះមានថវិកាសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ និងស្រាវជ្រាវបច្ចេកវិទ្យាថ្មី ក៏ដូចជាគុណភាពទឹក។ល។
មេរោគរាតត្បាតCOVID-19 ក៏បានគំរាមកំហែងដល់គោលដៅបង្កើនទំហំសេដ្ឋកិច្ចទ្វេដងដែលជាគោលដៅសំខាន់បំផុតនៅក្នុងផែនការចាប់ពីឆ្នាំ2010-2020 បណ្ដាលឱ្យសេដ្ឋកិច្ចចិនធ្លាក់ចុះ6.8%ក្នុងត្រីមាសទីមួយនៃឆ្នាំ2020 ព្រមទាំងបានកាត់ផ្ដាច់ក្ដីសង្ឃឹមចំពោះកំណើនប្រាក់ចំណូលជាអប្បបរមា 6.5% សម្រាប់មនុស្សម្នាក់៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
លោក វ៉ាង ថ្លែងថា “ខ្ញុំសំណូមពរដល់សហរដ្ឋអាមេរិក ឱ្យបញ្ឈប់ការបំផ្លាញពេលវេលាដោយឥតប្រយោជន៍នេះទៅ និងបញ្ឈប់ការបណ្ដោយឱ្យជីវិតដ៏មានតម្លៃរបស់មនុស្សលោក ត្រូវបាត់បង់ដោយទទេៗ”
តំណាងរាស្ត្រដែលបានចូលរួមចុះហត្ថលេខាលើសេចក្ដីប្រកាសថ្កោលទោសខាងលើ រួមមាន Chris Patten(អភិបាលក្រុងជនជាតិអង់គ្លេសចុងក្រោយរបស់ទីក្រុងហុងកុង) Malcolm Rifkind(អតីតរដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសអង់គ្លេស) ក្រុមតំណាងរាស្ត្រមកពីសភាអាមេរិកាំង ក្រុមតំណាងរាស្ត្រអង់គ្លេស ក៏ដូចជាក្រុមតំណាងរាស្ត្រមកពីអឺរ៉ុប នូវែលហ្សេឡង់កាណាដា អូស្ត្រាលី ឥណ្ឌា ឥណ្ឌូនេស៊ី កូរ៉េខាងត្បូង និងម៉ាឡេស៊ី។
Elsie Leung Oi-sie អនុប្រធានគណៈកម្មធិការច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញហុងកុង បានច្រានចោលការរិះគន់ ក៏ដូចជាការប្រកាសថ្កោលទោសពីសំណាក់ក្រុមតំណាងរាស្ត្របរទេស។ លោកស្រីបានឱ្យដឹងថា សិទ្ធិគ្រប់គ្រងដោយស្វ័យភាពរបស់ទីក្រុងហុងកុងនឹងមិនមានការប្ដូរផ្លាស់អ្វីនោះទេ ហើយវាត្រូវបានការពារដោយច្បាប់មូលដ្ឋានដែលជាច្បាប់កំពូលរបស់ទីក្រុងនេះ។
សូមរំឭកថា ច្បាប់សន្តិសុខហុងកុងត្រូវបានស្នើឡើងរដ្ឋសភាចិនកាលពីថ្ងៃទី22ឧសភា ក្នុងនោះមានការហាមមិនឱ្យមានសកម្មភាពផ្ដាច់ខ្លួន និងរដ្ឋប្រហារ ក៏ដូចជាការជ្រៀតជ្រែកពីបរទេស និងភេរវកម្មក្នុងទីក្រុង។
តំណាងរាស្ត្រហុងកុងមួយចំនួនក៏បានរិះគន់ទៅលើច្បាប់ខាងលើផងដែរ ដោយពួកគេយល់ថា វាដើរផ្ទុយទៅនឹងគោលការណ៍ “ប្រទេសមួយ របបពីរ” ដែលប្រទេសចិនបានសន្យាថា នឹងរក្សាសិទ្ធិសេរីភាពរបស់ទីក្រុងហុងកុង។
នោះគឺ ជីវិតបន្ទាប់ពីនេះទៅ នឹងត្រូវរស់នៅក្នុងបន្ទាត់បទដ្ឋានថ្មីមួយ (New Norm) និងវិធីប្រតិបត្តិបែបថ្មី (New Normal)ហើយ។
រឿងមួយ ក្នុងចំណោមភាពមិនដូចពីដើម ដែលមនុស្សជាច្រើន ចាប់ផ្ដើមកែសម្រួល និងកាន់តែស៊ាំធ្លាប់ខ្លាំងឡើងនោះគឺ ការរក្សាគម្លាតពីគ្នាខាងរាងកាយ ឬ Physical Distancing ដែលអង្គការសុខភាពពិភពលោក បានកំណត់ឱ្យប្រើជំនួសពាក្យថា ការរក្សាគម្លាតខាងសង្គម ឬ Social Distancing។
ខណៈដែលអ្នកស្រី Maria Van Kerkhove អ្នកជំនាញខាងជំងឺរាតត្បាត របស់អង្គការសុខភាពពិភពលោក ឬWHO បានប្រាប់ថា តិចណូឡូជី នាពេលបច្ចុប្បន្នបានឈានទៅឆ្ងាយណាស់ហើយ យើងអាចតភ្ជាប់ជាមួយសង្គមបាន ដោយមិនចាំបាច់ត្រូវមានការប៉ះពាល់ ឬនៅជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាទេ ហើយអ្វីដែល WHO ប្ដូរមកប្រើពាក្យ រក្សាគម្លាតខាងរាងកាយ ជំនួសពាក្យរក្សាគម្លាតខាងសង្គម នេះ ក៏ព្រោះតែយើងត្រូវការឱ្យមនុស្សម្នាធ្វើការទំនាក់ទំនងឆ្លើយឆ្លងគ្នា។ ដូច្នេះ អ្វីដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីនេះ យើងនឹងបានឃើញទិដ្ឋភាពមនុស្សអង្គុយកៅអីរំលងចន្លោះពីគ្នាមួយៗ នៅក្នុងយន្តហោះ រថយន្តក្រុង ឬសូម្បីតែសេវាដឹកជញ្ជូនសាធារណៈក្នុងរូបបែបផ្សេងៗគ្នាទៀតផង។
ជេលអាល់កុល និងទឹកអាល់កុល នឹងក្លាយជាវត្ថុចាំបាច់ដែលត្រូវមានក្នុងកាបូបជាប់រហូត ដូចដែលមនុស្សចាស់ ត្រូវមានប្រេងខ្យល់ ប្រេងកូឡាជាប់ខ្លួនដូច្នោះដែរ។ ដូចគ្នានឹងស្រោមដៃ ហ្វេសស៊ីលដ៍ នឹងក្លាយជាឧបករណ៍ដែលមនុស្សងាកមករកទិញ និងយកមកប្រើជារបស់ធម្មតាប្រក្រតី រួមទាំងការលាងដៃ ដែលជាសុខៈនិស្ស័យ ដែលធ្លាប់មានការព្យាយាមប្រាប់ឱ្យមនុស្សម្នាមានទង្វើលាងដៃឱ្យបានញឹកញាប់ តែមិនបានសម្រេចនោះ ពេលនេះពួកគេនឹងនាំគ្នាងាកមកលាងដៃកាន់តែញឹកញាប់ឡើង ដោយមិនចាំបាច់បង្ខំ ឬណែនាំច្រើនដងឡើយ។
ការគូសខ្សែបែងចែកនៅក្នុងបន្ទប់ជណ្ដើរយន្ត ឱ្យឈរឆ្ងាយពីគ្នា បែរមុខចេញពីគ្នា ចៀសវាងពីការនិយាយគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ជណ្ដើរយន្ត ការទំនាក់ទំនងឆ្លើយឆ្លងគ្នាខាងប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូនិក ដូចជា តាម Line ឬ Video Call ផ្សេងៗ ជំនួសការទៅជួបគ្នាដោយផ្ទាល់ ការប្រជុំតាមរយៈតិចណូឡូជីក្នុងប្រព័ន្ធ ឬប្លាតហ្វ៉មផ្សេងៗ ជំនួសការប្រជុំ ឬសិក្ខាសាលា រួមទាំងការសម្រេចចិត្តប្រើប្រាស់លុយកាក់ក្នុងការចាយវាយផ្សេងៗ មនុស្សនឹងមានការគិតច្រើនជាងមុន ប្រយ័ត្នប្រយែងច្រើនជាងមុន កាត់បន្ថយការទិញទំនិញខ្ជះខ្ជាយ ដោយអាចនឹងងាកមកទិញការធានារ៉ាប់រងសុខភាព ឬធានារ៉ាប់រងជីវិតកាន់តែច្រើនឡើងផងដែរ៕