ល្បឿន - La Reine Media

អាចម៍ផ្កាយដែលទើបតែធ្លាក់បុកផែនដីថ្មីៗនេះ មានរង្វិលខ្ញាល់លឿនបំផុត

2024 BX1 ដែលទើបតែបានធ្លាក់មកបុកនឹងផែនដីកាលពីថ្ងៃទី 21 មករា គឺជាអាចម៍ផ្កាយដែលធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនលឿនជាងវត្ថុអវកាសទាំងឡាយដែលស្ថិតនៅក្បែរផែនដី។

អាចម៍ផ្កាយ 2024 BX1 ប្រែក្លាយជាដុំភ្លើង និងផ្ទុះនៅលើអាកាសនៃទីក្រុងបែកឡាំងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ កាលពីថ្ងៃទី 21 មករា 2024។ បើទោះជាអាចម៍ផ្កាយតូចៗដែលធ្លាក់មកបុកនឹងផែនដី តែងតែត្រូវបានឃើញនៅពេលពួកវាហោះចូលមកដល់បរិយាកាសផែនដី ប៉ុន្តែក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានប្រទះឃើញអាចម៍ផ្កាយ 2024 BX1 ប្រហែលបីម៉ោង មុនពេលវាបុកនឹងផ្ទៃផែនដី។

ទំព័រ Live Science ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 2ឧសភា ឱ្យដឹងថា ខាងលើនេះមិនមែនជាចំនុចពិសេសដែលនាំឱ្យ អាចម៍ផ្កាយ 2024 BX1 ប្រែជាពិសេសជាងគេនោះទេ។ យោងតាមលទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវថ្មីមួយដែលទើបតរូវបានចុះផ្សាយលើទស្សនាវដ្ដីទិន្នន័យ arXiv អាចម៍ផ្កាយនេះផ្លាស់ទីក្នុងល្បឿន 5ម៉ឺនគីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ហើយរៀងរាល់ជាង 2វិនាទីកន្លះ វាវិលមួយជុំខ្លួនវា។ នេះគឺជាល្បឿនរង្វិលខ្ញាល់ដែលលឿនបំផុតមិនធ្លាប់ត្រូវបានដឹងនៅលើអាចម៍ផ្កាយក្បែរផែនដី។

មុននោះ កំណត់ត្រាបែបនេះគឺបានទៅលើ 2020 HS7 ដោយសារតែរង្វិលខ្ញាល់មួយជុំរបស់វា ស៊ីពេលតែ 2.99 វិនាទី។ អាចម៍ផ្កាយនេះមានអង្កត់ផ្ចិតប្រវែងពី 4 ទៅ 8ម៉ែត្រ ធំជាងបន្តិចបើធៀបនឹងអាចម៍ផ្កាយ 2024 BX1។

មានមូលហេតុជាច្រើនដែលនាំឱ្យអាចម៍ផ្កាយវិលខ្ញាល់ ឧទាហរណ៍ វាត្រូវបានរុញត្រលប់ទៅកាន់អវកាសបន្ទាប់ពីបានប៉ះទង្គិចនឹងអាចម៍ផ្កាយដទៃ។ ព្រោះតែតូចជាង ទើបអាចម៍ផ្កាយតូចៗតែងតែមានរង្វិលខ្ញាល់លឿនជាងអាចម៍ផ្កាយធំៗ។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសថ្មីដែលអាចជួយសង្កេតដឹងអំពីល្បឿននៃរង្វិលខ្ញាល់របស់បណ្ដាអាចម៍ផ្កាយ ដោយយោងទៅលើរូបភាព។ ការប្រែប្រួលកម្រិតពន្លឺក្នុងពេលគោចរ គឺជាបង្ហាញអំពីចំនួនជុំនៃរង្វិលខ្ញាល់របស់អាចម៍ផ្កាយ។

ក្រុមស្រាវជ្រាវបានវាស់ប្រវែងនៃគម្លាតរវាងចំនុចភ្លឺខ្លាំង រួចធ្វើការសន្និដ្ឋានថា ថេរវេលាវិលមួយជុំខ្លួនឯងរបស់អាចម៍ផ្កាយ 2024 BX1 គឺ 2.588 វិនាទី ពោលគឺប្រហាក់ប្រហែលនឹង 33ពាន់ជុំក្នុងមួយថ្ងៃ។

ការក្ដាប់បាននូវល្បឿនល្បឿននៃរង្វិលខ្ញាល់របស់បណ្ដាអាចម៍ផ្កាយដែលស្ថិតនៅក្បែរផែនដី នឹងជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យដែលពួកវាអាចបង្កឡើងមកលើមនុស្ស ក៏ដូចជាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនៅលើផែនដី៕

May 6, 2024

មនុស្សហោះដល់ភពអង្គារក្នុងរយៈពេលខ្លីជាងបច្ចុប្បន្ន ពេលប្រើបច្ចេកវិទ្យាថ្មីនេះ

បច្ចេកវិទ្យារ៉ុក្កែតនុយក្លេអែរមួយប្រភេទដែលហៅថា Pulsed Plasma Rocket (PPR) អនុញ្ញាតឱ្យយានអវកាសហោះដល់ភពអង្គារដោយប្រើពេលតែពីរខែ ខណៈដែលបច្ចុប្បន្នគេត្រូវចំណាយពេលប្រហែល 9ខែ។

កាលពីថ្ងៃទី 1 ឧសភា ទីភ្នាក់ងារអវកាសអាម៉េរិក ណាសា ប្រកាសថា ក្រុមហ៊ុនអាម៉េរិក Howe Industries កំពុងអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យារ៉ុក្កែតប្លាស្មាមួយប្រភេទដែលត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថា Pulsed Plasma Rocket ឬ PPR ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការរបស់ជើងហោះហើរទៅកាន់ភពអង្គារ និងឆ្ងាយជាងនេះ។ ប្រព័ន្ធនេះនឹងបង្កើតបានកម្លាំងរុញច្រានឡើងដល់ 100,000 N ជាមួយនឹងកម្លាំងរុញច្រានផ្ទាល់ខ្លួន (Isp) គឺ 5,000 វិនាទី។

យានអវកាសបច្ចុប្បន្ន ទាមទារឱ្យមានល្បឿនលឿនដើម្បីហោះរយៈចម្ងាយឆ្ងាយនៅក្នុងទីអវកាស។ ប្រការនេះអាចសម្រេចបានដោយរចនាប្រព័ន្ធរុញច្រានដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា និងកម្លាំងរុញច្រានផ្ទាល់ខ្លួនកម្រិតខ្ពស់។ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រព័ន្ធបែបនេះមិនទាន់មានវត្តមាននៅលើពិភពលោក។ បច្ចេកវិទ្យា PPR ត្រូវបានអភិវឌ្ឍដើម្បីឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការនេះ។

PPR គឺជាការវិវត្តរបស់បច្ចេកវិទ្យាកម្លាំងប្រតិកម្មនុយក្លេអែរបែបបំបែកអាតូម និងបែបប្រមូលផ្ដុំអាតូម (PuFF)។ នេះគឺជាបច្ចេកវិទ្យារុញច្រានទំនើបដែលប្រើប្រាស់ថាមពលនុយក្លេអែរ ដើម្បីកម្លាំងរុញសម្រាប់យានអវកាស។ ជាមូលដ្ឋាន PPR ប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធថាមពលនុយក្លេអែរដោយយោងទៅលើការបំបែកអាតូមដែលស្ថិតក្នុងរង្វង់គ្រប់គ្រង។ PPR ក៏តូចជាង សាមញ្ញជាង និងមានតម្លៃទាបជាង បើធៀបនឹង PuFF។

ណាសាឱ្យដឹងថា ប្រសិទ្ធភាពល្អឥតខ្ចោះរបស់ PPR បូករួមនឹងការរុញច្រានផ្ទាល់ខ្លួន (Isp) កម្រិតខ្ពស់ និងកម្លាំងរុញច្រានខ្លាំង ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងជាបដិវត្តសម្រាប់សកម្មភាពស្រាវជ្រាវទីអវកាស។ ប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់អនុញ្ញាតឱ្យបេសកកម្មនានាដែលមានក្រុមហោះហើរ ឆ្ពោះទៅកាន់ភពអង្គារ ដោយចំណាយពេលតែពីរខែ។ បច្ចុប្បន្ន ជើងហោះហើរមួយទិសពីផែនដីទៅកាន់ភពអង្គារ ត្រូវការពេលប្រហែល 9ខែ។

បច្ចេកវិទ្យា PPR អាចជួយរុញច្រានបណ្ដាយានអវកាសដែលមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងឆ្ងាយ បើធៀបនឹងប្រព័ន្ធរុញច្រានបច្ចុប្បន្ន។ យានអវកាសដែលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាថ្មីនេះនឹងត្រូវបានរចនាជាមួយនឹងខែលការពារទំនើបបំផុត អាចទប់ទល់នឹងកាំរស្មីចក្រវាលបញ្ចេញពីកាឡាក់ស៊ីនានា (GCR) ដែលជាភាគល្អិតថាមពលខ្ពស់ អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាពមនុស្ស នៅពេលធ្វើដំណើរក្នុងចក្រវាលរយៈពេលយូរ។

សមត្ថភាពរុញច្រានដ៏ទំនើបរបស់ PPR ក៏សមស្របនឹងបណ្ដាបេសកកម្មឆ្ងាយជាងភពអង្គារផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ជើងហោះហើរទៅកាន់តំបន់ខ្សែក្រវាត់អាចម៍ផ្កាយដើម្បីទាញយកធនធានរ៉ែជាដើម គឺអាចទៅរួចនៅពេលប្រើប្រាស់ PPR។

ដំណាក់កាលទីមួយនៅក្នុងការស្រាវជ្រាវ Concept ទំនើបថ្មី (NIAC) របស់ណាសា ស្ដីពីបច្ចេកវិទ្យា PPR គឺផ្ដោតទៅលើការវាយតម្លៃលំហូរនឺត្រុងរបស់ប្រព័ន្ធ ការរចនាយានអវកាស ប្រព័ន្ធអគ្គិសនី និងបណ្ដាប្រព័ន្ធរងសំខាន់ៗ ការវិភាគលទ្ធភាពរបស់ទូយោម៉ាញេទិច ការកំណត់គន្លងគោចរ និងផលប្រយោជន៍របស់ PPR។

ដំណាក់កាលទីពីរអាចជួយឱ្យណាសាឆ្ពោះទៅជិតដល់គោលដៅប្រែក្លាយសុបិនភពអង្គារឱ្យទៅជាការពិត ដោយការរចនាម៉ាស៊ីនជំនាន់បន្ទាប់ ក៏ដូចជាការធ្វើតេស្តសាកល្បងជាក់ស្ដែង និងរចនាយានអវកាសសម្រាប់បេសកកម្មដែលមានអវកាសចរ ហោះទៅកាន់ភពព្រះអង្គារ។ នេះបើតាមទំព័រ Interesting Engineering។

May 6, 2024

ផ្ទាំងសូឡាធ្វើឱ្យតម្លៃអគ្គិសនីស្មើសូន្យ នៅក្នុងរដ្ឋមួយរបស់សហរដ្ឋអាម៉េរិក

នៅពេលតម្លៃអគ្គិសនីស្មើនឹងសូន្យដោយសារតែការផលិតថាមពលពីព្រះអាទិត្យបានកើនឡើងខ្ពស់ខ្លាំង នាំឱ្យអាជ្ញាធររដ្ឋ California ត្រូវរកដំណោះស្រាយបញ្ហាសល់អគ្គិសនី។

រដ្ឋ California សម្បូរពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះ ផ្ទាំងសូឡាក៏មាននៅគ្រប់កន្លែង។ យោងតាមការគណនាថ្មីបំផុត រដ្ឋនេះមានផ្ទាំងសូឡាដែលអាចផលិតអគ្គិសនីបានជិត 47 gigawatt គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ដល់គ្រួសារ 13.9 គ្រួ ស្មើនឹង ¼ នៃតម្រូវការអគ្គិសនីរបស់រដ្ឋ។

ក្រុមហ៊ុន CAISO ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងបណ្ដាញអគ្គិសនីនៅ California ឱ្យដឹងថា California បានត្រៀមសម្រាប់វត្តមានអគ្គិសនីព្រះអាទិត្យតាំងពីយូរមកហើយ ប៉ុន្តែពួកគេបានវាយតម្លៃទាបចំពោះល្បឿននៃការរីកចម្រើនដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ផ្ទាំងសូឡានៅតាមផ្ទះ។ ប្រការនេះធ្វើឱ្យបរិមាណអគ្គិសនីកើនឡើងលើសពីតម្រូវការ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រដ្ឋ California កំពុងដោះស្រាយបញ្ហាអគ្គិសនីសល់ដោយសារលក់អគ្គិសនីមួយចំនួនទៅឱ្យបណ្ដារដ្ឋក្បែរខាង។

April 30, 2024

ដ្រូនក្លាយសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សនៅលើផ្ទៃទឹក

(ប្រទេសចិន) – ដ្រូន TY-3R អាចជួយឱ្យមនុស្សពេញវ័យពីរនាក់អណ្ដែតលើផ្ទៃទឹក អាចភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងក្នុងរង្វង់ 1.1 គីឡូម៉ែត្រ និងដំណើរការបាន 10 នាទី បន្ទាប់ពីបញ្ចូលថាមពលថ្មមួយពេញ។

ក្រុមហ៊ុនដ្រូន Didiok Makings របស់ចិន បានអភិវឌ្ឍ «ពោងហោះ TY-3R» ដែលជាឧបករណ៍មួយរួមផ្សំរវាងដ្រូនដែលមានស្លាបបួន និងពោងសង្គ្រោះជីវិត។ នៅពេលក្រុមអ្នកសង្គ្រោះស្ថិតនៅលើច្រាំង បានឃើញជនរងគ្រោះកំពុងស្ថិតនៅលើសមុទ្រ ពួកគេនឹងបញ្ជាឱ្យដ្រូន TY-3R ហោះទៅកាន់គោលដៅ រួចចុះចតលើផ្ទៃទឹក ក្លាយជាពោងសង្គ្រោះជីវិត។ ជនរងគ្រោះអាចប្រើប្រាស់ដ្រូននេះជាពោង មុនពេលក្រុមសង្គ្រោះមកដល់។

ដ្រូននេះបំពាក់កាមេរ៉ា 720 ភិចសែល និងប្រព័ន្ធ GPS ដើម្បីជួយឱ្យអ្នកបញ្ជាមើលឃើញទិដ្ឋភាពបានច្បាស់ និងងាយស្រួលឱ្យដ្រូនហោះមកកាន់កន្លែងដើមដោយស្វ័យប្រវត្ត។

TY-3R អាចជួយឱ្យមនុស្សពេញវ័យពីរនាក់អណ្ដែតលើផ្ទៃទឹក អាចភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងក្នុងរង្វង់ 1.1 គីឡូម៉ែត្រ និងហោះក្នុងល្បឿន 47 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ខណៈដែលអាចដំណើរការបាន 10 នាទី បន្ទាប់ពីបញ្ចូលថាមពលថ្មមួយពេញ។

នេះមិនមែនជាដ្រូនសង្គ្រោះជនរងគ្រោះលើសមុទ្រដំបូងគេនោះទេ។ មុននោះ ដ្រូន Pars របស់អាម៉េរិក Little Ripper របស់អូស្ត្រាលី និងដ្រូន Auxdron របស់អេស្ប៉ាញ ក៏មានសមត្ថភាពបែបនេះផងដែរ។

April 30, 2024

ឡានហោះដំបូងលើពិភពលោក ដឹកភ្ញៀវដោយជោគជ័យ

ក្រុមហ៊ុន Klein Vision នៅប្រទេសស្លូវ៉ាគី បានបញ្ចប់ជើងហោះហើរដំបូងលើពិភពលោកដោយឡានដែលអាចផ្លាស់ទីទាំងនៅលើដី និងនៅលើអាកាស។

Klein Vision សម្រេចបានជំហានសំខាន់នេះជាមួយនឹងឡានហោះគំរូ AirCar។ ឡានហោះនេះដឹកភ្ញៀវម្នាក់ដែលជាតន្ត្រីករជនជាតិបារាំង Jean-Michel Jarre។ ការធ្វើតេស្តសាកល្បងត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងព្រលានយន្តហោះនៅស្លូវ៉ាគី។ នៅក្នុងវីដេអូដែលបានចែករំលែកដោយក្រុមហ៊ុន ឡានកីឡាដែលមានស្លាបនេះបានបរដោយកង់បួន ហើយហោះឡើងបន្តិចម្ដងៗ។ តែប៉ុន្មាននាទីប៉ុណ្ណោះ AirCar ក៏បានហោះឡើងដោយសុវត្ថិភាព។

ឆ្នាំ 2021 AirCar បានបញ្ចប់ជើងហោះហើរពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយជាលើកដំបូង ក្នុងនោះវាបានហោះហើររយៈពេល 15នាទីរវាងព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិ Nitra និង Bratislava នៅប្រទេស្លូវ៉ាគី។ ឡានហោះនេះត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីអាចបរនៅលើដងផ្លូវ និងហោះនៅលើអាកាស។

AirCar ត្រូវបានធានាសុវត្ថិភាពដោយឆត្រយោង ហើយក្នុងអនាគត ក្រុមហ៊ុននឹងអភិវឌ្ឍកាប៊ីន ដែលមានកៅអីបី និងបួន។

ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង AirCar ប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន BMW 160 កម្លាំងសេះ។ កំណែពីរកៅអីមានទម្ងន់ប្រហែល 1,100 គីឡូក្រាម អាចដឹកទម្ងន់បាន 200 គីឡូក្រាម។ ក្នុងការហោះហើរសាកល្បង AirCar បានហោះដល់កម្ពស់ 2,500 ម៉ែត្រ និងល្បឿន 190 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង។

ក្នុងអនាគត Klein Vision នឹងសាកល្បងម៉ាស៊ីនសម្រាប់អាកាសចរណ៍ ADEPT ទំនើប ដែលមាំ ស្រាល និងសន្សំសំចៃថាមពល។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ក្រុមហ៊ុន Klein Vision ក៏បានបញ្ចប់ការរចនាជាមូលដ្ឋាន និងការវាយតម្លៃ ចំពោះកំណែមួយកៅអីដែលអាចហោះបានជាង 300 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង និងអាចហោះបាន 1,000 គីឡូម៉ែត្រ។

April 28, 2024

ទឹកធ្លាក់ក្នុងជ្រោះធំជាងគេលើពិភពលោក ធ្លាក់យឺតជាងមនុស្សដើរទៅទៀត

ជ្រោះទឹកធ្លាក់មួយស្ថិតនៅក្រោមឈូងសមុទ្រដាណឺម៉ាក មានកម្ពស់រហូតដល់ 3,500 ម៉ែត្រ ខ្ពស់ជាង Angel ដែលជាជ្រោះទឹកធ្លាក់ធំបំផុតនៅលើដីគោក ដែលស្ថិតក្នុងប្រទេសវ៉េណេស៊ុយអេឡា។

Angel គឺជាជ្រោះទឹកធ្លាក់ខ្ពស់ជាងគេលើដីគោក ដោយមានកម្ពស់ 979 ម៉ែត្រ និងបាតមានទទឹងប្រវែង 150 ម៉ែត្រ ប្រហាក់ប្រហែលនឹងតួ Eiffel ចំនួនបីដាក់ត្រួតលើគ្នា។ ប៉ុន្តែ Angel មិនមែនជាជ្រោះទឹកធ្លាក់ដែលធំជាងគេលើពិភពលោក។ ចំណាត់ថ្នាក់នេះបានទៅលើជ្រោះទឹកធ្លាក់នៅឈូងសមុទ្រដាណឺម៉ាក ដោយមានទឹកធ្លាក់ចុះក្រោមឈូងសមុទ្រនៅចន្លោះ ហ្គ្រោអង់ឡង់ (ហ្គ្រីនលែនដ៍ – Greenland) និងអ៊ីស្លង់ ដែលនេះមានន័យថា ជ្រោះទឹកធ្លាក់ធំ និងខ្ពស់ជាងគេលើពិភពលោកនេះ គឺស្ថិតក្រោមសមុទ្រ។

ក៏ប៉ុន្តែ បើទោះជាទឹកនៅឯជ្រោះទឹកធ្លាក់នេះមានកម្ពស់ជាង 3,500 ម៉ែត្រនេះ ប៉ុន្តែទឹកដែលហូរច្រាលមានកម្ពស់ប្រហែល 2,000 ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ហើយធ្លាក់ក្នុងល្បឿនប្រហែលតែ 0.5 ម៉ែត្រ/វិនាទី យឺតជាងបើធៀបនឹងល្បឿននៃការដើរដោយថ្មើរជើង និងយឺតជាងឆ្ងាយបើធៀបនឹងល្បឿនទឹកធ្លាក់របស់ជ្រោះ Niagara (109 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង) ឬ 30.5 ម៉ែត្រ/វិនាទី។ មូលហេតុដែលទឹកជ្រោះនេះធ្លាក់ក្នុងល្បឿនមហាយឺតដូច្នេះ គឺដោយសារវាស្ថិតក្រោមទឹកសមុទ្រ និងធ្លាក់ទៅក្នុងបឹងជ្រៅមួយដែលមានទឹកត្រជាក់ខ្លាំង និងខាប់ព្រោះមានជាតិអំបិលកម្រិតខ្ពស់។

ជ្រោះទឹកធ្លាក់ធំ និងខ្ពស់ជាងគេលើពិភពលោកនេះ មានឈ្មោះថា Denmark Strait Cataract ។

April 23, 2024

ន័រវែស សាងសង់នាវាអ៊ីដ្រូសែនធំជាងគេលើពិភពលោក

នាវាគំរូប្រវែង 117 ម៉ែត្រ អាចផ្ទុកកៅអីចំនួន 120 ដោយប្រើប្រាស់ថាមពលអ៊ីដ្រូសែនបៃតងយ៉ាងតិច 85% នៃការធ្វើដំណើរនៅប៉ូលខាងជើង។

ក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូន Torghatten Nord បានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយនឹងរោងចក្រសាងសង់កប៉ាល់ Myklebust នៅប្រទេសន័រវែស ដើម្បីសាងសង់នាវាដែលដំណើរការដោយអ៊ីដ្រូសែនធំជាងគេលើពិភពលោក។ នាវាដែលអាចដឹកមនុស្សបាន 120 នាក់ ធ្វើសកម្មភាពលើផ្លូវទឹកដែលវែងជាងគេបំផុតនៅប្រទេសន័រវែស ស្ថិតក្នុងតំបន់ឈូងសមុទ្រ Vestfjordstrekninga ដែលស្ថិតក្នុងតំបន់ប៉ូលខាងជើង។

តាមផែនការ នាវាប្រវែង 117 ម៉ែត្រនេះ នឹងត្រូវបានរោងចក្រ Myklebust សាងសង់រួចរាល់ និងប្រគល់ជូនក្រុមហ៊ុន Torghatten Nord នៅក្នុងឆ្នាំ 2026។

នាវានេះនឹងប្រើប្រាស់អ៊ីដ្រូសែនយ៉ាងតិចបំផុត 85% នៅក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ខ្លួន ហើយអាចធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនជាមធ្យម 31.5 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង។ ការប្រើប្រាស់អ៊ីដ្រូសែនរបស់នាវាខាងលើ នឹងជួយកាត់បន្ថយឧស្ម័នកាបូនប្រហែលជាង 26,000 តោនជារៀងរាល់ឆ្នាំ។

April 22, 2024

ស្ថានីយសំចតរបស់ផ្លូវល្បឿនលឿននៅវៀតណាម ត្រូវតម្រូវឱ្យមានទីតាំងសាកថ្មរថយន្តអគ្គិសនី

(វៀតណាម) – ក្រសួងដឹកជញ្ជូនវៀតណាម ឱ្យដឹងថា ចាប់ពីខែតុលាខាងមុខ បណ្ដាស្ថានីយសំចតរបស់ផ្លូវល្បឿនលឿននានានៅប្រទេសវៀតណាម នឹងមានស្ថានីយបញ្ចូលថាមពលសម្រាប់រថយន្តអគ្គិសនី។ សេចក្ដីសម្រេចថ្មីនេះនឹងមានសុពលភាពចាប់ពីថ្ងៃទី 5 ខែតុលា ឆ្នាំ 2024។

យោងតាមសារព័ត៌មានវៀតណាម ស្ថានីយសំចតរបស់ផ្លូវល្បឿនលឿនត្រូវបានចែកជាបួនប្រភេទ ក្នុងនោះប្រភេទទីមួយមានទំហំផ្ទៃក្រឡាយ៉ាងតិច 10,000 ម៉ែត្រការ៉េ និងទីពីរត្រូវមានទំហំ 5,000 ម៉ែត្រការ៉េ ខណៈទីបីត្រូវមានទំហំ 3,000 ម៉ែត្រការ៉េ និងទីបួនត្រូវមានទំហំ 1,000 ម៉ែត្រការ៉េ។

សេចក្ដីសម្រេចថ្មីខាងលើក៏បានចែងថា ចំនួនទីតាំងសម្រាប់ចតឡានដែលអាចបញ្ចូលឡានអគ្គិសនីចូលសាកថ្ម ត្រូវតែមានចំណែក 10% ធៀបនឹងទំហំផ្ទៃក្រឡាសរុបសម្រាប់ចតឡាន ហើយវាត្រូវបានតម្រូវឱ្យមាននៅក្នុងស្ថានីយសំចតប្រភេទទីមួយ និងទីពីរ។ ចំណែកស្ថានីយប្រភេទទីបី និងទីបួន ត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យមានផងដែរ។

April 19, 2024

«បើកបររថយន្តអគ្គិសនីបីឆ្នាំនៅជនបទ» ជាបទពិសោធន៍របស់អតីតគ្រូបង្រៀនម្នាក់នៅអាម៉េរិក

នៅក្នុងតំបន់ជនបទដែលមានស្ថានីយបញ្ចូលថាមពលថ្មមិនច្រើន លោក Frank Johnson អតីតគ្រូបង្រៀនមួយរូប រស់នៅក្នុងតំបន់ Dade រដ្ឋ Missouri សហរដ្ឋអាម៉េរិក បានចែករំលែកអំពីជីវភាពដែលលោកបានប្រើប្រាស់រថយន្តអគ្គិសនីតាំងពីឆ្នាំ 2021។

ចំណុចវិជ្ជមានរបស់រថយន្តអគ្គិសនី

នៅលើទំព័រ Springfield News-Leader លោក Frank Johnson ឱ្យដឹងថា រថយន្តអគ្គិសនីរបស់លោក ភាគច្រើនត្រូវបានបញ្ចូលថាមពលអគ្គិសនីក្នុងផ្ទះនៅពេលយប់ ហើយសាកថ្មល្បឿនលឿននៅលើផ្លូវល្បឿនលឿន គ្រាដែលលោកធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយ។ កូនស្រីរបស់លោក ថែមទាំងបើកបររថយន្តអគ្គិសនីពាសពេញសហរដ្ឋអាម៉េរិក ដោយការបញ្ចូលថាមពលអគ្គិសនីនៅតាមស្ថានីយចល័ត។

ដោយសារតែមានបណ្ដាញស្ថានីយសាកថ្មនៅតាមបណ្ដោយផ្លូវល្បឿនលឿន (160 គីឡូម៉ែត្រ/ស្ថានីយ) លោក Frank Johnson លែងបារម្ភអំពីរយៈចម្ងាយដែលរថយន្តអគ្គិសនីរបស់លោកត្រូវធ្វើដំណើរ។

អតីតគ្រូបង្រៀនរូបនេះ ក៏បានឱ្យដឹងថា រថយន្តអគ្គិសនីមានភាពធន់ និងត្រូវការការថែទាំតិចជាងបើធៀបនឹងរថយន្តម៉ាស៊ីនចំហេះក្នុង។ លោកថា រថយន្តអគ្គិសនីសមស្របនឹងការប្រើប្រាស់ជាលក្ខណៈគ្រួសារ អ្នកប្រគល់ទំនិញ ក៏ដូចជាសិស្សសាលានៅជនបទ ដោយសារតែការចំណាយទៅលើអគ្គិសនីទាបជាង 5 ដង ធៀបនឹងតម្លៃសាំង។

លោក Frank បានផ្ដល់ជាយោបល់ថា សម្រាប់អ្នកដែលត្រូវធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយជាញឹកញាប់ គួរតែជិះរថយន្តឈ្នួល បើសិនមិនទាន់ចង់បោះបង់រថយន្តសាំង។

លោក Frank Johnson អតីតគ្រូបង្រៀនមួយរូប រស់នៅក្នុងតំបន់ Dade រដ្ឋ Missouri សហរដ្ឋអាម៉េរិក

ចំណុចអវិជ្ជមានរបស់រថយន្តអគ្គិសនី

យោងតាមលោក Frank ចំណុចអវិជ្ជមានមួយចំនួនរបស់រថយន្តអគ្គិសនី រួមមាន រថយន្តថ្មីរបស់លោក ដំបូងឡើយសាកថ្មមួយពេញជិតបាន 490 គីឡូម៉ែត្រ ប៉ុន្តែបីឆ្នាំក្រោយមក សាកថ្មម្ដងជិះបាន 467 គីឡូម៉ែត្រ។ រថយន្តអគ្គិសនីក៏មានអាគុយផ្ទុកអគ្គិសនីដូចរថយន្តសាំង ដូច្នេះវាត្រូវការផ្លាស់ប្ដូរក្រោយរយៈពេលពី 5 ទៅ 7 ឆ្នាំ។

ថាមពលថ្មរបស់រថយន្តអគ្គិសនីនឹងឆាប់អស់នៅពេលអាកាសធាតុចុះត្រជាក់ ដូចជាពេលមេឃភ្លៀង ឬធ្លាក់ព្រឹលជាដើម បើធៀបនឹងរដូវក្ដៅ។

ប្រភេទរថយន្តអគ្គិសនី

រថយន្តដែលធ្វើដំណើរដោយអគ្គិសនី បច្ចុប្បន្នមានបីប្រភេទធំៗ រួមមាន រថយន្តអគ្គិសនីសុទ្ធ (BEVs), រថយន្តកូនកាត់សាំង-អគ្គិសនីថ្មធំ (Plug-In Hybrid / PHEV) និងរថយន្តកូនកាត់សាំង-អគ្គិសនីថ្មតូច (Hybrid / HEV)។

រថយន្តអគ្គិសនីសុទ្ធ (BEVs) គឺជារថយន្តដែលប្រើប្រាស់តែអគ្គិសនីពីថ្មដ៏ធំរបស់វា។ ថ្មរបស់រថយន្តនេះអាចបញ្ចូលអគ្គិសនីនៅតាមផ្ទះ ឬតាមស្ថានីយនានា។

រថយន្តអគ្គិសនីកូនកាត់សាំង-អគ្គិសនីថ្មធំ (Plug-In Hybrid / PHEV) គឺជាប្រភេទរថយន្តដែលប្រើប្រាស់ថាមពលចេញពីម៉ូទ័រអាគុយដ៏ធំរបស់វាទាំងស្រុង ដើម្បីធ្វើដំណើរនៅលើគ្រប់ស្ថានភាពផ្លូវ និងល្បឿន។

ការប្រើប្រាស់នូវថាមពលដែលចេញពីម៉ូទ័រថ្មអាគុយនឹងបន្តររហូតដល់ថាមពលថ្មអាគុយនោះស្ថិតនៅកម្រិតមួយដ៏ទាបបំផុត ទើបវាធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទៅយកថាមពលដែលចេញពីម៉ាស៊ីនសាំងដើម្បីធ្វើការជំនួសវិញ។ អ្វីដែលជាផ្នែកមួយដ៏អស្ចារ្យរបស់រថយន្ត Plug-In Hybrid (PHEV) ដែលពុំមាននៅក្នុងរថយន្ត Hybrid (HEV) នោះគឺ ការបំពេញថាមពលថ្មឲ្យបានពេញវិញយ៉ាងរហ័ស តាមរយៈការបញ្ចូលថ្មពីប្រភពអគ្គីសនីតាមផ្ទះ ដែលវាមានលក្ខណៈដូចទៅនឹងការបញ្ចូលថ្មទូរស័ព្ទដៃរបស់យើងដែរ។

រថយន្តកូនកាត់សាំង-អគ្គិសនីថ្មតូច (Hybrid / HEV) គឺជាប្រភេទរថយន្តដែលប្រើប្រាស់កំលាំងថាមពលពីម៉ូទ័រថ្មអាគុយនៅពេលដែលរថយន្តនេះរត់នៅក្នុងរយៈល្បឿនយឺត។ នៅពេលដែលអ្នកបើកបរចង់បង្កើនល្បឿន រថយន្តនេះត្រូវការបន្ថែមថាមពល តាមរយៈការទាញយកថាមពលពីម៉ាស៊ីនដែលប្រើប្រាស់សាំង។ ការបង្កើនល្បឿននៃការបើកបរនេះនឹងធ្វើឲ្យរថយន្តផ្លាស់ប្តូរពីការប្រើប្រាស់ថាមពលថ្មអាគុយ ទៅប្រើប្រាស់ថាមពលពីម៉ាស៊ីនសាំងវិញ។ លើសពីនេះប្រសិនបើរថយន្តត្រូវការថាមពលច្រើនក្នុងពេលបើកបរ ដូចជាការបើកបរឡើងទីទួល ទាំងម៉ូទ័រថ្មអាគុយ និងម៉ាស៊ីនសាំងនឹងត្រូវបានប្រើប្រាស់ ដើម្បីឱ្យមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់សំរាប់ស្ថានភាពផ្លូវបែបនេះ។

April 11, 2024

ណាសារកឃើញបញ្ហានៅលើយានអវកាសដែលនៅឆ្ងាយពីផែនដី 24 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ

យាន Voyager 1 បញ្ជូនទិន្នន័យគ្មានតម្លៃចាប់ពីចុងខែវិច្ឆិកា 2023 ដោយសារតែបន្ទះឈីបនៅលើយាន ទំនងជាបានប៉ះទង្គិចជាមួយនឹងភាគល្អិតថាមពលខ្ពស់។

ក្នុង 5 ខែកន្លង យានអវកាស Voyager 1 បានបញ្ជូនទិន្នន័យដែលមិនអាចអានបាន មកកាន់ផែនដី។ មុននោះ យាននេះតែងតែបញ្ជូនរលកសញ្ញាវិទ្យុជាទៀតទាត់ នៅពេលវាហោះកាន់តែឆ្ងាយពីប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅខែវិច្ឆិកា 2023 រលកសញ្ញាបែរជាខុសប្រក្រតី ព្រោះទិន្នន័យដែលវាបញ្ជូនមក មិនអាចឱ្យក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអានបាន ហើយពួកគេក៏មិនដឹងមូលហេតុនៃបញ្ហា។

ក្នុងខែមីនា 2024 ក្រុមវិស្វករណាសា បានបញ្ជូនរលកសញ្ញារំលឹកអំពីការបញ្ជាយាន ដើម្បីទាញយកព័ត៌មានពីប្រព័ន្ធរងផ្នែកទិន្នន័យនៃការហោះហើរ (FDS) របស់ Voyager 1។ ក្រោយពីបានបកស្រាយរលកសញ្ញាវិទ្យុឆ្លើយតបរបស់យាន ក្រុមវិស្វករក៏បានរកឃើញថា ដើមហេតុនៃបញ្ហាគឺស្ថិតនៅត្រង់អង្គចងចាំរបស់ FDS ត្រូវខូច។ នេះបើតាមទំព័រ Live Science ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 5 មេសា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ណាសានៅតែអាចរកវិធីដំណើរការ FDS ដោយមិនចាំបាច់មានឈីបដែលបានឆេះ និងស្ដារសមត្ថភាពបញ្ជូនទិន្នន័យរបស់យាន។ ប៉ុន្តែ ដំណោះស្រាយនេះត្រូវការពេលច្រើនខែទៀត។

ចាប់តាំងពីត្រូវបានបាញ់បង្ហោះកាលពីឆ្នាំ 1977 យាន Voyager 1 បានហោះឆ្ងាយពីព្រះអាទិត្យក្នុងល្បឿនប្រហែល 17 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយ។ យាននេះបានហោះចូលដល់តំបន់អន្តរតារាកាលពីឆ្នាំ 2012 ហើយក៏ក្លាយជាយានដំបូងគេដែលធ្វើបានដូច្នេះ។ បច្ចុប្បន្ន វាគឺជាវត្ថុផលិតដោយមនុស្ស ដែលស្ថិតនៅឆ្ងាយពីផែនដីជាងគេបង្អស់។

April 6, 2024

Tag: ល្បឿន