Tag: សិស្ស

គ្រូបង្វឹក Honda ត្រូវចាកចេញពីវិស័យបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ក្រោយស៊ីហ្គេម 2023
លោក Keisuke Honda គិតចង់ត្រលប់ទៅធ្វើជាកីឡាករវិញ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីវិស័យបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ព្រោះមិនអាចជួយឱ្យ U22 កម្ពុជា ឆ្លងផុតវគ្គចែកពូលនៅស៊ីហ្គេមលើកទី 32។
«ខ្ញុំ និង Honda នឹងមិនបន្តដឹកនាំក្រុមកម្ពុជាទៀតទេ ក្រោយពីស៊ីហ្គេមលើកទី 32។ ខ្ញុំមិនទាន់ដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី។ ប៉ុន្តែ Honda វិញ គ្រោងនឹងត្រលប់ទៅធ្វើជាកីឡាករ និងបន្តរៀនយកសញ្ញាបត្រគ្រូបង្វឹក» គ្រូបង្វឹក Ryu Hirose និយាយកាលពីព្រលប់ថ្ងៃទី 10 ឧសភា ក្រោយពី U22 កម្ពុជា បានចាញ់ U22 ឥណ្ឌូណេស៊ី 1-2 ដែលធ្វើឱ្យកម្ពុជាត្រូវបានជម្រុះត្រឹមវគ្គចែកពូលនៅស៊ីហ្គេមលើកទី 32។
លោក Honda កើតឆ្នាំ 1986 គឺជាខ្សែបម្រើដ៏លេចធ្លោនៃវិស័យបាល់ទាត់ជប៉ុនក្នុងអំឡុងឆ្នាំ 2010-2017 នៅពេលទាត់ឱ្យក្លឹប CSKA Moscow និង AC Milan។ លោក Honda ចូលមកក្នុងវិស័យបាល់ទាត់កម្ពុជាក្នុងនាមជាប្រធានបច្ចេកទេសកាលពីឆ្នាំ 2018 ពេលគាត់នៅជាកីឡាករ។ ក្រោយមក លោក Honda ក៏ដឹកនាំក្រុមជម្រើសជាតិកម្ពុជាពីចម្ងាយ ដោយសារតែគាត់ត្រូវនៅទាត់ឱ្យបណ្ដាក្លឹបរបស់អូស្ត្រាលី ប្រេស៊ីល ហូឡង់ អាស៊ែបៃហ្សង់ និងលីទុយអានី។
ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោក Honda បាល់ទាត់កម្ពុជាបានឡើងដល់វគ្គពាក់កណ្ដាលផ្ដាច់ព្រ័ត្រជាលើកដំបូងនៅស៊ីហ្គេមឆ្នាំ 2019 ប៉ុន្តែ ត្រូវចាញ់វៀតណាម 0-4។ ស៊ីហ្គេមបន្ទាប់នៅហ្វ៊ីលីពីន លោក Honda នៅតែដឹកនាំក្រុមកម្ពុជាតាមអនឡាញ ខណៈដែលអ្នកដឹកនាំផ្ទាល់គឺ Felix Dalmas ជាគ្រូបង្វឹកវ័យក្មេង និងជាជនជាតិអាហ្សង់ទីន។
លោក Keisuke Honda បង្ហាញទឹកមុខក្រៀមក្រំ នៅពេលកម្ពុជាត្រូវចាញ់ឥណ្ឌូណេស៊ីកាលពីព្រលប់ថ្ងៃទី 10 ឧសភា 2023
គ្រូបង្វឹកជនជាតិជប៉ុនរបស់កម្ពុជា បានមកដឹកនាំក្រុមដោយផ្ទាល់ចាប់ពីឆ្នាំ 2021 បន្ទាប់ពីចូលនិវត្តន៍ពីអាជីពកីឡាករ។ លោក Honda និងកូនសិស្សរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានជម្រុះត្រឹមវគ្គចែកពូលនៅស៊ីហ្គេមលើកទី 31 ប៉ុន្តែ អ្នកគាំទ្រនៅតែពេញចិត្តលោកដដែល ដោយសង្ឃឹមថា នៅស៊ីហ្គេមលើកទី 32 លោក Honda នឹងជួយឱ្យក្រុមកម្ពុជាបង្កបានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅលើទីលានម្ចាស់ផ្ទះ។
ក៏ប៉ុន្តែ ក្ដីសង្ឃឹមនេះមិនបានក្លាយជាការពិតឡើយ។ បន្ទាប់ពីការប្រកួតបើកឆាកដែលបានឈ្នះទីម័រខាងកើត 4-0 ក្រុមកម្ពុជាក៏ត្រូវទទួលលទ្ធផល 1-1 ពេលប៉ះក្រុមហ្វ៊ីលីពីន មុនពេលត្រូវចាញ់ក្រុមមីយ៉ាន់ម៉ា 0-2 និងចាញ់ឥណ្ឌូណេស៊ី 1-2 ហើយក៏ត្រូវជម្រុះត្រឹមវគ្គចែកពូលកាលពីថ្ងៃទី 10 ឧសភា 2023។
ថ្លែងអំពីបរាជ័យរបស់ក្រុម U22 កម្ពុជា នៅក្នុងការប្រកួតចុងក្រោយកាលពីព្រលប់ម្សិលមិញ គ្រូបង្វឹក Hirose យល់ថា «បញ្ហារបស់យើងគឺការប្រើប្រាស់ឱកាសមិនបានល្អ អាចដោយសារកម្លាំងកាយ បច្ចេកទេស ប៉ុន្តែក៏អាចដោយសារសំណាងមិនល្អ»៕
May 11, 2023
U-22 ទីម័រខាងកើតប្រហែលនឹងក្លាយជា «ចំណីឆ្ងាញ់» សម្រាប់ U-22 មីយ៉ាន់ម៉ា នៅថ្ងៃនេះ
នៅល្ងាចម៉ោង 16 ថ្ងៃទី 02 ឧសភានេះ ក្រុមបាល់ទាត់បុរសជម្រើសជាតិអាយុក្រោម 22 ឆ្នាំ (U-22) របស់មីយ៉ាន់ម៉ា នឹងត្រូវប្រកួតជាមួយ U-22 របស់ប្រទេសទីម័រខាងកើត នៅក្នុងជើងទីពីរបស់ពូល A នៃវិញ្ញាសាបាល់ទាត់បុរសនៅស៊ីហ្គេមលើកទី 32។
នៅមុនស៊ីហ្គេមចូលមកដល់ U-22 របស់មីយ៉ាន់ម៉ា បានបោះជំរំហ្វឹកហាត់នៅប្រទេសថៃ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ស៊ីហ្គេម។ ក៏ប៉ុន្តែ លទ្ធផលដែល U-22 មីយ៉ាន់ម៉ា បានទទួល គឺមិនល្អប៉ុន្មាន ដោយសារតែពួកគេបានឈ្នះតែមួយប្រកួត និងចាញ់រហូតដល់បីប្រកួត។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងពូល «ស្រួលដកដង្ហើម» ដែលរួមមាន ឥណ្ឌូណេស៊ី ទីម័រខាងកើត ហ្វ៊ីលីពីន និងកម្ពុជា គេឃើញថា U-22 មីយ៉ាន់ម៉ា នៅតែមានសង្ឃឹមអាចឡើងដល់វគ្គពាក់កណ្ដាលផ្ដាច់ព្រ័ត្រ ហើយការប្រកួតជាមួយទីម័រខាងកើតនៅល្ងាចថ្ងៃទី 02 ឧសភានេះ ក្រុមមីយ៉ាន់ម៉ាប្រាកដជានឹងបង្ហាញសមត្ថភាពបានល្អបំផុត។
ចំណែក U-22 ទីម័រខាងកើតវិញ ទើបតែចាញ់ក្រុមម្ចាស់ផ្ទះកម្ពុជា នៅក្នុងការប្រកួតបើកឆាក ដោយលទ្ធផល 0-4។ ក្រុមទីម័រខាងកើតបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នូវចំណុចខ្សោយដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់ខ្លួនទាក់ទងនឹងខ្សែប្រយុទ្ធ និងខ្សែការពារ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពបច្ចុប្បន្ន ទីម័រខាងកើតហាក់ដូចកំពុងដើរតួជាក្រុម «បម្រើ» នៅស៊ីហ្គេមលើកនេះ។ ដូច្នេះ ក្នុងការប្រកួតនៅថ្ងៃនេះ កូនសិស្សរបស់គ្រូបង្វឹក Park Soon Tae ប្រហែលជាអាច «ជូន» បីពិន្ទុឱ្យ U-22 មីយ៉ាន់ម៉ា ដោយស្រួល។
ការប្រកួតរវាង U-22 មីយ៉ាន់ម៉ា និងទីម័រខាងកើតនៅវេលាម៉ោង 16 ថ្ងៃទី 02 ឧសភា ឆ្នាំ 2023 នឹងធ្វើឡើងនៅពហុកីឡដ្ឋានជាតិមរតកតេជោ ស្ថិតក្នុងសង្កាត់ព្រែកតាសេក ខណ្ឌជ្រោយចង្វារ រាជធានីភ្នំពេញ៕
May 2, 2023
គ្រូបង្វឹកក្រុមបាល់ទាត់ U-22 របស់ឥណ្ឌូណេស៊ី សរសើរចំពោះទីលានបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា
គ្រូបង្វឹក Indra Sjafri នៃក្រុមបាល់ទាត់ជម្រើសជាតិអាយុក្រោម 22 ឆ្នាំ (U-22) របស់ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសម្រាប់បាល់ទាត់នៅស៊ីហ្គេមលើកទី 32 របស់ម្ចាស់ផ្ទះកម្ពុជា។
U-22 ឥណ្ឌូណេស៊ី ត្រូវបានរៀបចំឱ្យហ្វឹកហាត់នៅទីលានរបស់ក្លឹបវិសាខា ក្រោយពីបានមកដល់កម្ពុជា។ ថ្វីបើទីលាននេះនៅឆ្ងាយពីសណ្ឋាគារភ្នំពេញដែលក្រុមឥណ្ឌូណេស៊ីស្នាក់នៅ ប៉ុន្តែ ជំនួសមកវិញ វាលស្មៅរបស់ទីលាននេះបានធ្វើឱ្យគ្រូបង្វឹក Indra Sjafri មានការពេញចិត្ត។
នៅក្នុងសន្និសីទសារព័ត៌មានកាលពីពេលថ្មីៗនេះ គ្រូបង្វឹក Indra Sjafri និយាយថា «ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល។ ឆ្នាំ 2019 ខ្ញុំបានទៅដល់ទីនោះ វាជាវាលស្មៅសិប្បនិម្មិត តែពេលនេះគឺជាស្មៅធម្មជាតិ។ នោះគឺជាការផ្លាស់ប្ដូរធំ ហើយផ្ទៃរបស់ទីលាននេះល្អណាស់»។
គ្រូបង្វឹក Indra Sjafri ក៏ពេញចិត្តនឹងគុណភាពរបស់ទីលានប្រកួត នៅពេលរួមដំណើរជាមួយក្រុមកូនសិស្ស ធ្វើទស្សនកិច្ចកីឡដ្ឋានជាតិអូឡាំពិក ជាទីដែលនឹងមានការប្រកួតរបស់បណ្ដាក្រុមនៅពូល A ។
នៅថ្ងៃទី 29 មេសានេះ ឥណ្ឌូណេស៊ីនឹងប្រកួតបើកឆាកជាមួយហ្វ៊ីលីពីន វេលាម៉ោង 16 ល្ងាច។ ម៉ោង 19 ក្បាលព្រលបនៃថ្ងៃដដែល ម្ចាស់ផ្ទះកម្ពុជានឹងប្រកួតជាមួយទីម័រខាងកើត។
April 29, 2023
អូ! តើខ្ញុំប្រែប្រួល ខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផងឬ? (រឿងប្រាប់តគ្នា របស់ស្ត្រីជប៉ុន ពេលបានក្លាយខ្លួនជាម្ដាយគេយ៉ាងពេញលេញ)
តើមានមិត្តៗយើងណា កំពុងចិញ្ចឹមមើលថែកូនដែរឬទេ? ហើយធ្លាប់សង្កេតមើលខ្លួនឯងដែរទេថា តាំងពីចាប់ផ្ដើមបំពេញតួនាទីចិញ្ចឹមមើលថែកូនតូចមក តើមិត្តៗ មានទង្វើ ឬលក្ខណនិស្ស័យអ្វី ប្រែប្រួលខុសពីមុនដែរទេ? បើសិនមាន មិនបាច់ភ្ញាក់ផ្អើលទេ ព្រោះមានស្ត្រីជនជាតិជប៉ុនមិនតិចទេ ដែលសង្កេតមើលខ្លួនឯងហើយ រកឃើញថា ក្រោយពីចាប់ផ្ដើមបំពេញតួនាទីជាម្ដាយរបស់គេយ៉ាងពេញលេញមក ពួកគាត់ក៏មានទង្វើ ឬចរិតនិស្ស័យមួយចំនួន ប្រែប្រួលខុសពីមុនដូចគ្នាដែរ ដូច្នេះថ្ងៃនេះ យើងនាំគ្នាសាកល្បងមកស្ដាប់បណ្ដាអ្នកម្ដាយជនជាតិជប៉ុនម្ដងមើល៍ថា តើពួកគាត់មានអ្វីប្រែប្រួលខុសពីមុនខ្លះ?
លក្ខណៈការនិយាយស្ដី ប្រែប្រួលខុសពីមុន (ក្លៀវក្លាជាងមុន!)
Iសាំង មានកូន អាយុ 1ខួប និង 5ខួប នាងរៀបរាប់ថា កាលសម័យនាងនៅក្មេង នាងមានចរិតអៀនច្រើន មិនសូវក្លាហាន និងមិនសូវហ៊ានជជែកនិយាយជាមួយនរណាប៉ុន្មានឡើយ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា តឱ្យមានអារម្មណ៍ថា រឿងដែលកំពុងសន្ទនាគ្នានោះ វាមើលទៅរាងប្លែកៗ ឬវាដូចជាមិនគួរទៅជាអ៊ីចឹងក៏ដោយ ក៏នាងជ្រើសរើសក្នុងការនៅស្ងៀម មិនហ៊ានសម្ដែងពីភាពជំទាស់ទេ បានត្រឹមតែលាក់ទុកក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ តែក៏មិនមែនថា នឹងលាក់ទុកយកមកគិត រហូតដល់ស្ត្រេសដែរ។ សរុបងាយៗក៏គឺ ខ្លួនឯងជាមនុស្សកំសាក តែប៉ុនហ្នឹងឯង (=_=;)។
Iសាំង រៀបរាប់បន្តថា តែក្រោយពីកូនស្រីច្បងរបស់នាង អាយុបាន 2-3ខួប ពេលនិយាយជាមួយអ្នកម្ដាយឯទៀតៗ ក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងហ៊ាននិយាយ ហ៊ានបញ្ចេញគំនិតយោបល់ច្រើនឡើង ដូចជា បើសិននាងមិនយល់ស្រប ជាមួយរឿងដែលកំពុងតែសន្ទនាគ្នានោះ នាងហ៊ានក្នុងការនិយាយចេញទៅត្រង់ៗតែម្ដងថា វាដូចជាមិនមែនអ៊ីចឹងទេណា៎! ជាដើម។ល។ ក្រៅពីនេះ ពេលទៅញ៉ាំបាយនៅក្នុងហាង ក៏ហ៊ានក្នុងការស្រែកហៅសេវាករ ដោយសំឡេងដ៏ក្លៀវក្លា និងមាំមួនខ្លាំងជាងមុន។ បើសម័យមុនវិញ បែបប្រហែលជាធ្វើបែបហ្នឹងមិនកើតទេ តែគិតចុះគិតឡើង មូលហេតុដែលទង្វើរបស់ខ្លួនឯងប្រែប្រួលបែបនេះ អាចមិនមែនកើតចេញពីការចិញ្ចឹមមើលថែកូនក៏អាចថាបានដែរ តែប្រហែលជាមកពីយើង ចាប់ផ្ដើមមានអាយុច្រើនឡើងហើយក៏មិនដឹង? (-_-;)។
ចាប់ផ្ដើមចូលសង្គមច្រើនឡើង
Yសាំង មានកូន អាយុ 5ខួប នាងរៀបរាប់ថា តាំងពីពេលនៅក្មេងៗ រហូតដល់ពេលមុនមានកូន នាងមានអារម្មណ៍ថា ការជួបជុំ និងការជជែកគ្នាជាមួយអ្នកដទៃ វាជារឿងដ៏គួរឱ្យរំខានខ្លាំងណាស់។ ពេលត្រឡប់មកពីសាលារៀន ឬត្រឡប់មកពីធ្វើការក្រុមហ៊ុន នាងច្រើនតែសម្ងំខ្លួន និងនៅតែក្នុងបន្ទប់ ស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯង ចង់និយាយថា រាងដូចជាចង់កើតជំងឺ ហ៊ិឃិខូម៉ូរិ តិចៗហើយក៏មិនដឹង? ម្យ៉ាងទៀត ប៉ា និងម៉ាក់ ក៏មិនសូវជារអ៊ូ អំពីរឿងហ្នឹងទៀតផង ទើបត្រូវរស់នៅបែបហ្នឹងរហូតមក។
បន្ទាប់ពីមានកូន ក៏ចាប់ផ្ដើមមានមិត្តភក្តិ ដែលជាអ្នកម្ដាយដូចគ្នាកាន់តែច្រើនឡើង តែក៏មានអារម្មណ៍ថា ក្រុមអ្នកម្ដាយទាំងឡាយនោះ គួរឱ្យរំខានខ្លាំងណាស់ ទើបព្យាយាមមិនសូវចង់ចូលរួម វង់សន្ទនាប៉ុន្មានទេ តែបើសិនជារឿងដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកូនវិញ ក៏នឹងស្ទុះភ្លែតចូលទៅរួមវង់សន្ទនាភ្លាមតែម្ដង! ធ្វើឱ្យចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា អេ៎? យើងក៏មាននិស្ស័យចូលចិត្តចូលសង្គមនឹងគេដែរតើ?! រហូតមកដល់ពេលនេះ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា សប្បាយនឹងការជជែកពិភាក្សា ជាមួយមនុស្សទាំងឡាយច្រើនឡើងហើយ…។ បើសិនមិនមានកូនវិញ ថ្មើរណេះ ប្រហែលជាកើតជំងឺហ៊ិឃិខូម៉ុរិ បាត់ទៅហើយក៏មិនដឹង? (- _ -*)។
កំណត់សម្គាល់៖ ជំងឺហ៊ិឃិខូម៉ូរិ គឺជំងឺ ដែលអ្នកជំងឺមានទង្វើ បដិសេធការចូលសង្គម (មិនចង់ជួបអ្នកដទៃ) និងច្រើនតែសម្ងំរស់នៅតែក្នុងបន្ទប់ តែម្នាក់ឯងជានិច្ច។
ចេះគ្រប់គ្រង ចាត់ចែងពេលវេលា បានល្អជាងមុន
Sសាំង មានកូន អាយុ ៦ខួប នាងរៀបរាប់ថា ពីមុននាងមានអាជីពជាអ្នកនិពន្ធឯករាជ្យ មុនពេលមានកូន នាងមាននិស្ស័យខ្ជិលច្រអូសខ្លាំងណាស់ ទើបធ្វើការបែបតាមដំណើរ ត្រេតត្រត ពី ១ថ្ងៃទៅ ១ថ្ងៃ និងតែងតែចុះចាញ់អ្វីៗ ដែលធ្វើញាប់ញ័រអារម្មណ៍ ដែលនៅជុំវិញខ្លួនជានិច្ច។ ឧទាហរណ៍ដូចជា បន្ទាប់ពីអង្គុយធ្វើការ បានមិនយូរប៉ុន្មាន ពេលនាងដឹងខ្លួនឡើង ទើបដឹងថា ខ្លួនឯងមកអង្គុយលេងអ៊ីនធើណិត ឬអង្គុយមើលទូរទស្សន៍បាត់ទៅហើយ ហើយការងារផ្ទះ ក៏ត្រូវត្រាំៗទុកចោលសិន ទុកស្អែកចាំធ្វើ ជារឿយៗទៅ។
តែក្រោយពីមានកូន រៀងរាល់ថ្ងៃ ត្រូវមកអង្គុយរៀបផែនការថា ថ្ងៃនេះនឹងទៅទទួលកូន ពីសាលាមកវិញនៅម៉ោងប៉ុន្មាន? ពេលនេះត្រូវជម្រះការងារឱ្យស្អាតរួចរាល់ឱ្យអស់ណា៎ ពេលនេះត្រូវតែចាប់ផ្ដើមធ្វើការងារផ្ទះហើយណា៎ ពេលនេះអាចសម្រាកបានហើយជាដើម…ដែលការងារទាំងអស់នេះ ពីដំបូងៗ ក៏ធ្វើបែបតាមដំណើរពី១ថ្ងៃទៅ១ថ្ងៃ ហើយក៏មានអារម្មណ៍ដឹងខ្លួនថាខុសពី១ថ្ងៃទៅ១ថ្ងៃដូចគ្នាដែរ តែពេលនេះ មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងអាចចាត់ចែងពេលវេលាធ្វើកិច្ចការងារផ្សេងៗ បានយ៉ាងពេញទំហឹងហើយ…(‘-o-’)។
ល្អិតល្អន់ និងហ្មត់ចត់ជាងមុន
Oសាំង មានកូន អាយុ 3ខួប និង 9ខួប នាងរៀបរាប់ថា កាលសម័យនៅជាសិស្ស នាងមាននិស្ស័យភ្លេចនេះ ភ្លេចនោះជាប់ជានិច្ច ដូចជា “អេ៎? យើងដូចជាភ្លេចផ្ញើកិច្ចការផ្ទះឱ្យលោកគ្រូទេដឹង?” ដល់ពេលចាប់ផ្ដើមចូលធ្វើការ ក៏ច្រើនតែភ្លេចជាញឹកញាប់ រឿងកំណត់ពេលផ្ញើកិច្ចការងារដែលមេប្រគល់ឱ្យ ទើបត្រូវហាមាត់សុំពន្យារពេលជាញឹកញាប់ដូចគ្នា។
ប៉ុន្តែ រាល់ថ្ងៃនេះ ត្រូវនៅចាំត្រួតពិនិត្យមើល និងរៀបចំត្រៀមតម្រាមេរៀន ឯកសារការរៀនសូត្ររបស់កូន ឱ្យហើយរួចរាល់ជាប់ជានិច្ច និងថែមទាំងនៅចាំសរសេរកាលបរិច្ឆេទ ផ្ញើកិច្ចការផ្ទះតាមមុខវិជ្ជាផ្សេងៗនៅលើប្រតិទិនដោយប៊ិចពណ៌ក្រហមធំៗ ដើម្បីការពារការភ្លេចភ្លាំងទៀតផង។ ក្រៅពីនេះ នៅបានចាត់ចែងរៀបចំទុកដាក់សៀវភៅឯកសារមេរៀនរបស់កូនៗទាំង2 យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយទៀតផង។ រហូតមកដល់ពេលនេះ មានអារម្មណ៍រាងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងខ្លួនឯងដូចគ្នាដែរថា ហេតុអីបានរឿងរបស់ខ្លួនឯង មិនព្រមល្អិតល្អន់ហ្មត់ចត់បែបហ្នឹង? តែបើរឿងរបស់កូនៗវិញ បែរជាធ្វើបានយ៉ាងល្អជានិច្ចតែម្ដង (* _ *)។
ចាប់ផ្ដើមគិតថា ការពិតទៅ ក្មេងៗក៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ដែរតើ!
Hសាំង មានកូន អាយុ 3ខួប នាងរៀបរាប់ថា ការពិតទៅ កាលពីពេលមិនទាន់មានកូន នាងមានអារម្មណ៍ថា មិនចូលចិត្តក្មេងៗសោះតែម្ដង ព្រោះនាងគិតថា ពួកក្មេងៗ ចូលចិត្តតែបើកក្រពះស្រែកយំឮៗ អាត្មានិយមយ៉ាងចេះស្ដាប់អ្នកណា ស្មានពីអារម្មណ៍មិនត្រូវ សូម្បីតែកូនរបស់បងស្រីខ្លួនឯង ដែលជាក្មួយបង្កើត ក៏នាងមានអារម្មណ៍មិនចូលចិត្តដែរ។
តែដល់ពេលខ្លួនឯងមានកូនហើយ បែរជាមានអារម្មណ៍ចុះចាញ់កូនដោយឯងៗតែម្ដង…អាចដោយសារតែបានក្លាយជាម្ដាយរបស់គេ ឬមិនទេ ក៏អ័រម៉ូនក្នុងខ្លួន វាផ្លាស់ប្ដូរក៏មិនដឹង តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតនោះគឺ រាល់ថ្ងៃនេះ ពេលឃើញក្មេងៗ ដែលរត់លេងនៅតាមសួនច្បារសាធារណៈពេលណា ស្រាប់តែរបូតមាត់និយាយចេញមកថា “អា៎! ក្មេងៗគួរឱ្យស្រឡាញ់អ្វីម្ល៉េះហ្ន៎?” រហូតដល់ខ្លួនឯងមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលថា ចុំ?! ម៉េចបានយើងរបូតមាត់ និយាយចេញមកបែបហ្នឹងកើតហ្ន៎? (=_=,)។
Hសាំង និយាយបញ្ចប់ថា ទោះជាពេលនេះ នាងមានអារម្មណ៍ថា ស្រឡាញ់ក្មេងៗខ្លាំងក៏ដោយ តែក៏ត្រូវប្រយ័ត្នគំនិតខ្លួនឯងជាប់ជានិច្ចដែរ ក្រែងលោថា ថ្ងៃណាមួយ ពេលកូនរបស់នាងធំឡើង ហើយមកនិយាយមិនពីរោះពិសាដាក់នាងនោះ ច្បាស់ជាបានវិលទៅមើលឃើញក្មេងៗក្នុងន័យអវិជ្ជមានដូចពីមុនវិញមិនខាន៕
រៀបរៀងដោយអ្នកគ្រូ ឆវី
July 9, 2021
ហេតុអ្វីបានសាលារៀននៅប្រទេសជប៉ុន តម្រូវឱ្យកូនសិស្ស ដើរទៅរៀនដោយខ្លួនឯង?
មានមនុស្សជាច្រើន ប្រហែលជាធ្លាប់បានឃើញកូនសិស្សជប៉ុននាំគ្នាដើរទៅរៀនជាក្រុមៗ ដោយមានកូនសិស្សណា ដែលធំជាងគេដើរដឹកដៃកូនសិស្សតូចៗ បន្តកន្ទុយគ្នា ជាខ្សែយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពដែលគេតែងបានឃើញជាទូទៅនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន និងនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តតុក្កតាជប៉ុន ជាច្រើនរឿងក៏មានបែបហ្នឹងដូចគ្នាដែរ។
មូលហេតុដែលសាលារៀនជាច្រើន កំណត់ឱ្យកុមារត្រូវដើរទៅសាលាដោយខ្លួនឯង និងហាមអាណាព្យាបាលដឹកឡានជូនទៅរៀន(ជាធម្មតាជនជាតិជប៉ុន តែងដាក់ឱ្យកូនចូលរៀននៅសាលា ដែលនៅជិតផ្ទះស្រាប់ហើយ)ទោះជាឋានៈជីវភាពមាន ឬក្រក៏ដោយ ក៏ត្រូវតែដើរទៅសាលារៀនចម្ងាយប្រហែលជា 2-3គីឡូម៉ែត្រ ពីផ្ទះដែរ នោះគឺដោយសារតែ ការឱ្យកុមារបានដើរទៅសាលារៀនដោយខ្លួនឯងនេះ ធ្វើឱ្យកើតចំណុចល្អៗជាច្រើន ចំពោះជីវិតកូនសិស្សជប៉ុន ដែលមានដូចជា៖
- ជួយកែបញ្ហាចរាចរណ៍នាពេលព្រឹក នៅមុខសាលារៀន ពេលដែលអាណាព្យាបាលដឹកកូនទៅដល់។
- កាត់បន្ថយភារកិច្ចរបស់អាណាព្យាបាល ដោយមិនចាំបាច់ជូនកូនទៅសាលា នៅពេលព្រឹក។
- ជួយបង្កើនសម្ព័ន្ធភាពរវាងកុមារ ដែលមានផ្ទះនៅក្នុងភូមិជាមួយគ្នា ឱ្យបានស្គាល់គ្នា ចេះជួយគ្នា មិនបោះបង់ចោលគ្នា ដោយការឱ្យក្មេងធំៗមើលថែការពារក្មេងតូចៗ និងដើរទៅសាលាជាមួយគ្នា។
- បង្ហាត់ឱ្យមានភាពទៀងពេលវេលា បើក្មេងណាម្នាក់យឺតយ៉ាវ មិត្តភក្តិឯទៀត ត្រូវតែរង់ចាំនៅមុខផ្ទះ រហូតទាល់តែក្មេងនោះចេញមក ទើបដើរទៅជាមួយគ្នា ដូច្នេះធ្វើឱ្យអ្នកណា ក៏មិនចង់យឺតពេល ដែលនាំឱ្យមិត្តភក្តិរង់ចាំខ្លួនដែរ។
- បង្កើនភាពទទួលខុសត្រូវរបស់ក្មេងធំៗ ដែលត្រូវមើលថែការពារ ក្មេងតូចៗទាំងពេលទៅ និងពេលមក។
- ពេលខ្លះគេតែងឃើញលោកគ្រូ ឬតំណាងអាណាព្យាបាល ផ្លាស់គ្នាមកឈរមើលការពារនៅតាមផ្លូវបំបែកជា4ធំៗ ពេលក្រុមកូនសិស្សឆ្លងថ្នល់ផងដែរ។
ដូច្នេះយើងបានឃើញហើយថា គ្រាន់តែការផ្លាស់ប្តូរ ឱ្យកូនសិស្សដើរទៅសាលារៀនដោយខ្លួនឯងនោះ នឹងទទួលបានអ្វីល្អៗជាច្រើន លើការអភិវឌ្ឍរបស់កុមារ បង្កើនភាពទទួលខុសត្រូវ ភាពមានទឹកចិត្ត ចេះអត់ធ្មត់ និងចេះជួយយកអាសាគ្នាទៅវិញទៅមក រួមទាំងបង្កើនភាពសាមគ្គីគ្នាទាំងកូនសិស្ស ទាំងឪពុកម្តាយ អាណាព្យាបាល និងលោកគ្រូ-អ្នកគ្រូ ធ្វើឱ្យសង្គមជប៉ុនមានភាពស្រឡាញ់គ្នា ចេះធ្វើការងារជាក្រុម និងកើតមានការសាមគ្គីគ្នា និងជួយគ្នាអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ នៅទីបំផុត៕
January 20, 2021
តើឪពុកម្តាយត្រូវធ្វើដូចម្តេច ទើបកូនមានទឹកចិត្តក្លាហាន ?
ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបតែងតែ ចង់ឱ្យកូនជាទីស្រឡាញ់ក្លាយជាមនុស្ស ក្លាហានអង់អាច តែមានចិត្តស្លូតបូត កាន់ធម៌សុចរិតនៅក្នុងខ្លួន ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យយើងកាន់តែសប្បាយចិត្តទៅទៀតនោះ គឺពេលបានឃើញកូនរបស់យើងហ៊ាន ប្រឈមមុខ និងដោះស្រាយនូវរាល់បញ្ហាបាន និងឈានទៅរកភាពជោគជ័យបានទៀតផង ។ ដូច្នេះលោកឪពុកអ្នកម្តាយទាំងអស់ គួរតែអប់រំបុត្រធីតារបស់ខ្លួនឲ្យមានភាពក្លាហាន ហើយចំណុចដែលគួរ អប់រំ និងបង្ហាត់ដល់កូននោះមានដូចជា ៖
1. បណ្តុះផ្នត់គំនិត ឱ្យកូនមានភាពក្លាហាន : យើងអាចបង្កើតនូវមោទនភាពក្នុងគ្រួសារ ដោយបង្ហាញពីជាតិសាសន៍របស់ខ្លួនថា មានភាពក្លាហានជាងគេ នោះគឺយើងបានបង្រៀនឱ្យកូនមានភាពក្លាហាន ក្នុងការធ្វើអ្វីមួយ ឬដោះស្រាយ បញ្ហាអ្វីមួយរួចស្រេចទៅហើយ ។ ការបង្រៀនកូនឱ្យយល់ដឹងពីប្រវត្ដិសាស្ដ្រនៃពូជសាសន៍បែបនេះ វា អាចជាការជំរុញឱ្យកូនកាន់តែមានទឹកចិត្ដអង់អាចក្លាហានឡើងទៀតដែរ ។
2. ត្រូវសរសើរកូននៅពេលណាដែលគេក្លាហានហ៊ានប្រឈមមុខ និងហ៊ានដោះស្រាយ : លោកឪពុកអ្នកម្ដាយ អាចបង្ហាត់បង្រៀនឱ្យកូនក្លាហានហ៊ានប្រឈមមុខនឹងបញ្ហានានាជាប្រចាំដូចជា ការឡើងនិយាយនៅចំពោះមុខសិស្សដូចគ្នានៅក្នុងថ្នាក់រៀន ចេះហ៊ានសំរេចចិត្តក្នុងការជួយសង្រ្គោះមិត្តភក្តិ ឬក៏លេងកីឡា ជាដើម ។ នៅពេលកូនរបស់លោកអ្នកក្លាហានហ៊ានធ្វើការងារទាំងនោះបាន លោកឪពុកអ្នកម្តាយត្រូវតែចេះសរសើរលើកទឹកចិត្ដ និង ផ្ដល់កម្លាំងចិត្ដដល់កូន ។ ទាំងអស់នេះ គឺជាការបង្រៀនឱ្យកូនលោកអ្នក កាន់តែមានទឹកចិត្តល្អ និងមានភាពក្លាហានឡើងផងដែរ ។
3. ត្រូវលើកពីបុគ្គលដែលមានភាពក្លាហានពិតៗក្នុងសង្គមប្រាប់កូន : នៅពេលគិតដល់អ្នកដែលមានសេចក្ដីក្លាហាន គឺយើងតែងនឹកទៅដល់កងទ័ព ពួកអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត ពួកអ្នកជួយសង្រ្គោះ អ្នកពន្លត់អគ្គីភ័យជាដើម ពួកគេទាំងនោះ អាចផ្ដល់គំរូនៃភាពក្លាហានដល់កូនរបស់លោកអ្នកបាន ។ ក្រៅពីនេះ អ្នកក៏អាចសរសេរជាសុភាសិត បិទជាប់នឹងជញ្ជាំង ឬសរសេរពាក្យស្លោកលើក្ដារខៀន ដែលបណ្តុះទឹកចិត្ដកូនរបស់លោកអ្នកឱ្យមានភាពក្លាហាន ដូចជា “ភាពក្លាហាននឹងធ្វើឱ្យមនុស្សទទួលជោគជ័យ” ជាដើម ។
4. ត្រូវបង្កើតទំនាក់ទំនងស្និទ្ធស្នាលជាមួយកូនជាប្រចាំ : ជជែកលេងជាមួយកូនរបស់អ្នកជាប្រចាំ និងដោយចំហ រៀបរាប់ប្រាប់គេនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះអ្នក ពេលដែលអ្នកនៅមានវ័យប៉ុនគេ និងប្រាប់ពីវិធី និងរបៀបដោះស្រាយរាល់បញ្ហានានាដែលអ្នកធ្លាប់ជួបនៅពេលនោះ ។ ប្រសិនបើកូនអ្នក មានភាពក្លាហានហ៊ាននិយាយប្រាប់អ្នកវិញ ពីបញ្ហារបស់គេដោយចំហនោះ អ្នកអាចនឹងជួយពន្យល់គេឱ្យចេះដោះស្រាយបញ្ហាដោយភាពក្លាហាន និងសន្តិភាពបាន ។
5. ត្រូវធ្វើជាគំរូល្អដល់កូន : គំរូនៃភាពក្លាហាន ត្រូវចាប់ផ្ដើមពីអ្នកជាមុន ។ ចំពោះរឿងអ្វីមួយដែលអ្នកគិតថា កូនរបស់អ្នកអាចនឹងពិបាកធ្វើបាន ឧទាហរណ៍ដូចជា ការរាំរែក ជាដើម លោកឪពុកអ្នកម្តាយអាចនឹងត្រូវឡើងរាំ ដើម្បីឱ្យកូនឃើញពីភាពក្លាហានរបស់អ្នក។ ក្រៅពីនេះ លោកអ្នកអាចបង្ហាញឲ្យកូនបានឃើញតាមរយៈ ទង្វើ និងសកម្មភាពល្អៗប្រចាំថ្ងៃទាំងឡាយណា ដែលអ្នកគិតថា ល្អ និងជាគំរូល្អចំពោះកូន ៕
November 26, 2020
វិធីបង្ហាត់កុមារឱ្យរៀនយល់ដឹងបានយ៉ាងចម្រើន និងបណ្ដុះគំនឹតយ៉ាងត្រឹមត្រូវដែលអាណាព្យាបាលចាំបាច់ត្រូវតែដឹង…
លោកសាស្រ្តចារ្យវេជ្ជបណ្ឌិត Filkenstein និងអ្នកស្រី Lisa filkenstein ជាអ្នកជំនាញការខាងការអប់រំកុមារមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក ទាំង 2នាក់សុទ្ធតែជាអ្នកដែលមានបទពិសោធក្នុងការរៀបចំកម្មវិធីសិក្សារៀនសូត្រសម្រាប់កុមារជាង 30ឆ្នាំមកហើយនោះ បានផ្តល់នូវផ្នត់គំនឹតដល់លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ និងអាណាព្យាបាលក្នុងរឿងការវិវឌ្ឍរបស់កុមារឆ្លាត ឬកុមារពូកែជាច្រើនចំណុចដូចខាងក្រោម ៖
អ្នកណាគឺ មនុស្សពូកែ? អ្នកណាគឺ ក្មេងឆ្លាត?
យើងគ្រប់គ្នាជាមនុស្សពូកែ ពូកែគ្រប់រូបបែប អ្នកខ្លះពូកែច្រៀង អ្នកខ្លះពូកែគូររូប ពូកែប្រដាល់ ពូកែទាត់បាល់ ពូកែគឹត ពូកែនិយាយ ពូកែរាំ ជាដើម-ល- អ្នកខ្លះពូកែច្រើនយ៉ាង អ្នកខ្លះពូកែរតែម្យ៉ាងៗ។ កុមារពូកែ ឬកុមារឆ្លាត ភាគច្រើនៗតែមានភាពចង់ដឹង ចង់ឃើញ មានការស្រមើស្រមៃ និងមានគំនឹតច្នៃប្រឌឹតខ្ពស់ និងថែមទាំងមានចំណាប់អារម្មណ៍ធំទូលាយ តែសាលារៀនជាច្រើនមិនសូវជួយជំរុញកុមារក្នុងរឿងនេះឡើយ។ អ្នកគ្រូច្រើនតែនិយាយថា “កុំសួរច្រើនណា អង្គុយឱ្យស្ងៀមៗ” កុមារទាំងនោះក៏អង្គុយសម្លឹងស្លឺចេញទៅក្រៅបង្អួច សម្លឹងមើលមេឃ មើលដើមឈើ អណ្តែតអណ្តូង។ ហើយអ្នកគ្រូនឹងនិយាយថា “កុមារបែបនេះមានបញ្ហា មិនតាំងចិត្តរៀន អារម្មណ៍រវើរវាយ មិនស្តាប់គ្រូបង្រៀន”។ នៅពេលគ្រូគិតថា មានបញ្ហា ក៏ធ្វើឱ្យមិនអាចសម្លឹងឃើញពីលក្ខណ:ផ្សេងទៀតច្រើនជាង “បញ្ហា” ឡើយ។ បើគ្រូគឹតថា មានបញ្ហា ក៏គួរតែរិះរកវិធីកែបញ្ហានេះយ៉ាងរីកចម្រើន យ៉ាងបណ្តុះគំនឹត ដែលវាជារឿងមួយពិបាកណាស់ តែក៏ជារឿងមួយដែលគួរឱ្យសាកល្បងដែរ បើគ្រូចង់ជួយកុមារៗទាំងនោះយ៉ាងពិតប្រាកដមែននោះ។
ធ្វើយ៉ាងណាទើបក្លាយជាការកែបញ្ហាយ៉ាងចម្រើន និងបណ្តុះគំនឹត
ក្នុងការកែបញ្ហាយ៉ាងចម្រើន និងបណ្តុះគំនឹតនេះ លោកអ្នកត្រូវបង្ហាត់ខួរក្បាលរបស់លោកអ្នកឱ្យគិត ហើយក្នុងការគិតកែបញ្ហាយ៉ាងចម្រើន និងបណ្តុះគំនឹតនោះ ចម្លើយដែលត្រឹមត្រូវ គឺមានច្រើនលើសពី1 ទៅទៀត។ នៅពេលជួបបញ្ហាជំហានដំបូង យើងត្រូវដឹងថា តើបញ្ហានោះគឺជាអ្វីពិតប្រាកដ?។
ជំហានបន្តទៅទៀតគឺ ការស្វែងរកធាតុពិត។ យើងត្រូវរកមើលថា តើយើងត្រូវស្វែងរកព័ត៌មានដោយវិធីណា? ពីនរណា? ចម្លើយដែលអាចទៅរួចគឺ ប្រភពនៃព័ត៌មានផ្សេងៗដែលអាចរកបាន គឺនៅក្នុងបណ្ណាល័យ សារព័ត៌មាន ទូរទស្សន៍ អ្នកជំនាញការ ឬព័ត៌មានពីបរទេស-ល- ដែលវានឹងជួយឱ្យយើងទទួលបាននូវផ្នត់គំនឹតល្អៗជាច្រើន។ ជំហានបន្តទៅទៀតក៏គឺ ការប្រមែប្រមូលព័ត៌មានដែលទទួលបាននោះ…គឺជាការប្រមូលផ្នត់គំនឹតទាំងអស់មកដោយមិនទាន់សម្រេចចិត្ត។
ជារឿងមួយដែលគួរឱ្យសង្កេតថា នៅក្នុងបន្ទប់រៀន ពេលមានកិច្ចការខ្លះដែលត្រូវឱ្យកូនសិស្សឡើងឆ្លើយ គ្រូមួយចំនួនពេលកូនសិស្សឆ្លើយហើយ គ្រូប្រាប់ថា ខុស! សិស្សឯទៀតនឹងសើចគឹលឡើងតែម្ដង។ ពេលនោះ ក្មេងម្នាក់នោះនឹងលែងហ៊ានឆ្លើយទៀតជាមិនខាន។ ក្នុងលក្ខណ:បែបនេះមិនមែនជាការបណ្តុះគំនឹតរបស់កុមារបែបចម្រើនឡើយ។
នៅពេលប្រមូលព័ត៌មានបានមកហើយ និងបានយល់ច្បាស់ពីបញ្ហាហើយ ជំហានបន្ទាប់ទៅទៀត គឺការរិះរកវិធី ឬគំនឹតល្អៗ ចម្រើនៗក្នុងការកែបញ្ហា ដូចជា នៅពេលយើងរួបរួមបញ្ហា ឬចំណុចខ្សោយនៅក្នុងរឿងណាមួយមកបានហើយ តើយើងនឹង
កែបញ្ហានេះរបៀបយ៉ាងម៉េច?។ គ្រូអាចបែងចែកកូនសិស្សជាក្រុមឱ្យធ្ចើការរួមគ្នា ដោយប្រមូលផ្តុំគំនឹតក្នុងការកែបញ្ហា។ បន្ទាប់ពីនោះ គឺជាការដំណើរការកែបញ្ហា និងសិក្សាពីលទ្ធផល រហូតដល់កែសម្រួលបាន។
រូបបែបនៃការរៀនយល់ដឹង
ជាទូទៅ មនុស្សយើងមានវិធីរៀនយល់ដឹងច្រើនបែប។ ការដែលយើងត្រូវរៀនយ៉ាងដូចម្តេចនោះ វាកើតចេញពីការដែលយើងយល់ដឹងបែបណា ។ លោកវេជ្ជបណ្ឌិត David Kolb បានធ្វើការសិក្សាពីការរៀនយល់ដឹងរបស់ខ្លួន ដោយវាយតម្លៃពីមេរៀនគ្រឹះដែលបានមកពីទ្រឹស្តីរបស់ John Dewey , Kurt lewin និង Jean Piaget ហើយសរុបបានរូបបែបរបស់អ្នករៀន(សិស្ស) ចេញជា 4បែបគឺ ៖
1 . អ្នកដែលប្រើប្រាស់អារម្មណ៍ (Feeler) បុគ្គលប្រភេទនេះនឹងទទួលយល់ដឹងតាមរយ:បទពិសោធដោយត្រង់ ដោយប្រើសតិសម្បជញ្ញៈ និងអារម្មណ៍ដែលបានមកពីការសង្កេត។ កុមារប្រភេទនេះនឹងរៀនសូត្របានល្អជាទីបំផុត នៅពេលមានការបញ្ចេញមតិ ការតវ៉ា ការបានស្តាប់ បានឮ និងការផ្លាស់ប្តូរគំនឹតយោបល់គ្នា។
2 . អ្នកគិតវិភាគ (Thinker) ជាអ្នករៀនយល់ដឹងតាមរយ:ការប្រើគំនឹត ត្រិះរិះពិចារណា រួចបង្កើតគំនឹតរួមបែប
ទ្រឹស្តី និងតាមរយ:ការសង្កេត។ កុមារប្រភេទនេះនឹងរៀនសូត្របានល្អបំផុតតាមរយ:ការស្តាប់ការបរិយាយ និងការសាកល្បងព័ត៌មានដោយខ្លួនឯង។
3 . អ្នកសម្រេចចិត្ត (Dicider) ជាអ្នកទទួលយល់ដឹងដោយអាស្រ័យការគឹត និងការសាកល្បងធ្វើអ្វីមួយ។ កុមារប្រភេទនេះ នឹងរៀនសូត្របានល្អ នៅពេលណាដែលមានការប្រត្តិបត្តិ(អនុវត្ត)។
4 . អ្នកគិតស្រាវជ្រាវ ច្នៃប្រឌិត (Imagination) ជាអ្នកដែលទទួលយល់ដឹងតាមរយ:បទពិសោធពិតដោយប្រើសតិសម្បជញ្ញៈ និងអារម្មណ៍ដែលបានទទួលពីការសាកល្បងយ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយនិងការបានធ្វើដោយផ្ទាល់។ កុមារប្រភេទនេះនឹងរៀនយល់ដឹងបានល្អតាមរយ:វិធីបង្រៀនបែបសិក្សាដោយខ្លួនឯង។
យ៉ាងណាក៏ដោយ វាជាការណ៍មួយដែលលំបាកនឹងបែងចែកឱ្យច្បាស់យ៉ាងដាច់ខាតណាស់ថា តើអ្នកណាបែបណា? ។ កុមារក្នុងបែបទី1 និងទី4 មានលក្ខណ:ស្រដៀងគ្នា។ ដូចគ្នានឹងកុមារប្រភេទទី2 និងទី3 ដែរ ដូច្នេះទើបគ្រូៗចាំបាច់ត្រូវតែបង្រៀនកុមារដោយប្រើវិធីការបង្រៀនក្នុងរូបបែបផ្សេងៗយ៉ាងស្មើភាគគ្នា ដើម្បីផ្តល់ឱកាសដល់កុមារគ្រប់គ្នាបានរៀនយល់ដឹង និងបញ្ចេញសមត្ថភាពទៅតាមអ្វីដែលគេថ្នឹក លើកលែងតែគ្រូបានដឹងថា “ក្មេង” ដែលនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួនជាក្មេងបែបណា ទើបត្រូវបង្រៀនឱ្យត្រូវនឹងលក្ខណៈការទទួលយល់ដឹងរបស់ក្មេងនោះឱ្យបានច្រើនបំផុត៕
November 25, 2020
បង្ហាត់ជំនាញចាំបាច់ខ្លះដល់កូន មុនចូលរៀន…
បន្ទាប់ពីកូនតូចបានរៀនយល់ដឹងខ្លះៗជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងអំឡុងពេល 1ឆ្នាំដំបូងហើយ ពេលឆ្លងចូលដល់ឆ្នាំទី 2-3 យើងអាចនិយាយបានថា ជាអំឡុងពេលនៃការសន្សំចំណេះដឹងផ្សេងៗ និងរំលាយចំណេះដឹងទាំងនោះឱ្យចូលជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់កុមារ និងបង្កឱ្យកើតជាជំនាញផ្សេងៗដែលចាំបាច់ត្រូវប្រើពេលចូលសាលារៀនលើកដំបូងបំផុតក្នុងជីវិតរបស់គេ។
នៅក្នុងវ័យនេះ គឺជាអំឡុងពេលមួយសំខាន់ណាស់ដែលអ្នកម្តាយត្រូវបង្ហាត់បង្រៀនរឿងជាច្រើនដល់កូន ជាពិសេសបំផុតជំនាញផ្សេងៗដែលត្រូវប្រើពេលនៅក្នុងសាលា…តើមានអ្វីខ្លះនោះ? សូមតាមដានដូចតទៅ ៖
- ការចែករំលែក ៈ ដើម្បីឱ្យកូនបានស្គាល់ពីភាពមានទឹកចិត្ត និងចេះចែករំលែកការលេងជាមួយមិត្តភក្តិយ៉ាងមានសេចក្តីសុខ និងប្រកបដោយសុវត្ថិភាព។
- ការចេះជួយខ្លួនឯង ៈ ដូចជាការចេះស្លៀកពាក់ខោអាវ ពាក់ស្រោមជើង ពាក់ស្បែកជើងដោយខ្លួនឯង ជាដើម។
- ការធ្វើបានតាមបញ្ជាស្រួលៗរបស់អ្នកគ្រូ ៈ ដូចជាយកសៀវភៅទៅដាក់លើតុ ប្រមូលសៀវភៅដាក់ចូលកាបូប-ល- ។
- ការហាត់ឆ្លើយតប ពេលមានសិស្សដទៃមកនិយាយជាមួយ។
- បង្ហាត់ឱ្យចេះស្តាប់គ្រូ និងឆ្លើយតប។
- អាចនៅជាមួយសាច់ញាតិ ឬអ្នកមើលថែបានដោយមិនស្រែកយំ ក្នុងអំឡុងពេលដែលម្តាយមិននៅ។
- ចេះថែទាំ និងសម្អាតរាងកាយបានដោយខ្លួនឯង។
- ចេះប្រាប់ ពេលចង់ចូលបន្ទប់ទឹក ឬចង់បត់ជើងធំ។
- ចេះប្រាប់ឈ្មោះពិត និងឈ្មោះលេងរបស់ខ្លួនឯងបាន រួមទាំងស្គាល់ឈ្មោះរបស់ឪពុកម្តាយទៀតផង។
- អាចអង្គុយធ្វើកិច្ចការរបស់សាលាយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀមបានច្រើននាទី។
ជំនាញទាំងអស់ខាងលើនេះ គឺជាអ្វីដែលអ្នកម្តាយត្រូវបង្ហាត់ឱ្យកូនចេះ និងដឹងតាំងពីពេលនៅផ្ទះឱ្យហើយជាស្រេច ដោយត្រូវចាប់ផ្តើមបង្ហាត់ម្តងបន្តិចៗ ប្រមាណជា 3-4 ខែមុនពេលដែលកូនត្រូវចូលសាលារៀនលើកដំបូង ដើម្បីពេលដល់ថ្ងៃកូនចូលរៀនមែនទែន កូននឹងបានដើរចូលសាលាយ៉ាងពើងទ្រូង និងជឿជាក់លើខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងថា ច្បាស់ជាគ្មានបញ្ហាអ្វីទាំងអស់ ហើយអ្នកម្ដាយខ្លួនឯងក៏សប្បាយចិត្ត និងមិនមានការបារម្ភ៕
November 17, 2020
សិស្សនៃកម្មវិធីសមមូលអប់រំ កម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិតបានប្រឡងបញ្ចប់ និងអាចបន្តសិក្សាកម្រិតវិជ្ជាជីវៈបាន
សិស្សនៃកម្មវិធីសមមូលអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត (BEEP)ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីបណ្តុះបណ្តាលយុវជន ដែលបានបោះបង់ការសិក្សាឱ្យទទួលបានការអប់រំសម្រាប់បន្តអភិវឌ្ឍន៍ជំនាញរបស់ខ្លួន បានប្រឡងបញ្ចប់ជាលើកទី1 នៅអង្គការមូលនិធិកុមារកម្ពុជា។
បើតាមការបញ្ជាក់របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា បានឱ្យដឹងថា ការប្រឡងមាន 4ដងក្នុង 1ឆ្នាំសម្រាប់កម្មវិធីសិក្សាសមមូលកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត (BEEP) ដោយសិស្សដែលបានបញ្ចប់ការសិក្សាអាចទទួលបានសញ្ញាបត្រស្មើនឹងសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាបឋមភូមិ។ សិស្សទាំងអស់ដែលប្រឡងបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ អាចនឹងចុះឈ្មោះចូលរៀននៅក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ (TVET) ឬវិទ្យាល័យបច្ចេកទេសបាន។
ឯកឧត្តម ពេជ សោភ័ន រដ្ឋលេខាធិការប្រចាំការនៃក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ បានឱ្យដឹងថា កម្មវិធីសមមូលអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត (BEEP) ជាកម្មវិធីយ៉ាងមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជាដែលបានបោះបង់ការសិក្សា ឬមិនមានឱកាសបានសិក្សានៅក្នុងសាលាឱ្យមានលទ្ធភាពងាកមកសិក្សាវិញតាមរយៈបច្ចេកវិទ្យា បានគ្រប់ពេលវេលា និងគ្រប់ទីកន្លែង។
កម្មវិធីសិក្សាទាំងអស់នៃកម្មវិធីនេះត្រូវបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងបច្ចេកវិទ្យាដែលសិស្សទាំងអស់អាចសិក្សាបាន តាមរយៈប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាដូចជាទូរស័ព្ទដៃស្មាតហ្វូន ឬតាមរយៈកុំព្យូទ័រជាដើម។
ឯកឧត្តម ពេជ សោភ័ន បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបង្កើតឡើងនូវកម្មវិធីសមមូលអប់រំកម្រិតនេះជាផ្នែកយ៉ាងសំខាន់ ក្នុងការលើកកម្ពស់ការបណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈ (TVET) នៅកម្ពុជា ព្រោះសិស្សដែលបានបញ្ចប់ការសិក្សាទាំងអស់ពីកម្មវិធីនេះ នឹងអាចមានសញ្ញាបត្រទទួលស្គាល់ដើម្បីបន្តការសិក្សាបច្ចេកទេសបាន»។
ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានេះដែរ ឯកឧត្តម ហង់ ជួន ណារ៉ុន រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា បានលើកឡើងថា កម្មវិធីសមមូលអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត (BEEP) ជាផ្នែកសំខាន់សម្រាប់ការសិក្សាពេញមួយជីវិត ព្រោះមិនថាយើងអាយុប៉ុន្មាន ឬស្ថិតនៅទីណានោះទេ បើយើងចង់សិក្សា មានឆន្ទៈក្នុងការអភិវឌ្ឍចំណេះដឹង គឺសុទ្ធតែអាចសិក្សាឡើងវិញបាន។
ម្យ៉ាងវិញទៀតអ្វីដែលកាន់តែងាយស្រួលសម្រាប់ការសិក្សាគឺប្រជាជនបច្ចុប្បន្ននេះ ស្ទើរគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានប្រើប្រាស់ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិក ហេតុនេះពួកគេគ្រាន់តែផ្លាស់ប្តូរពេលវេលាមួយចំនួនពីការលេងបណ្តាញសង្គម មកធ្វើការងារអភិវឌ្ឍន៍សមត្ថភាព គេអាននឹងទទួលបានការអប់រំយ៉ាងល្អ។
គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា រហូតមកដល់ឆ្នាំ2020នេះ កម្មវិធីសមមូលអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត (BEEP) បានពង្រីកមណ្ឌលរបស់ខ្លួនរហូតដល់ទៅ 13ខេត្ត និងមានគម្រោងពង្រីកឱ្យបាន 15ខេត្តក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ បច្ចុប្បន្ននេះកម្មវិធីអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋានតាមអុីនធើណិត មានសិស្សចុះឈ្មោះចូលរួមចំនួន 2,064នាក់ចំនួននេះអាចនឹងមានការកើនឡើងបន្ថែមទៀតនៅគ្រប់រាជធានីខេត្តនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា៕
February 20, 2020
សិស្សភាគច្រើនមិនចូលចិត្តរៀនបច្ចេកទេស ទោះអាជីពនេះមានប្រាក់ខែច្រើនក៏ដោយ
ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ គ្រប់សមាសភាពក្នុងសង្គមសុទ្ធតែបានមើលឃើញថា សិស្សកម្ពុជាភាគច្រើនមិនសូវចូលចិត្តសិក្សាផ្នែកបច្ចេកទេស ឬការងារទាំងឡាយណាដែលស្ថិតនៅខាងក្រៅការិយាល័យនោះទេ តែអ្វីដែលពួកគេចូលចិត្តនោះគឺការងារដែលនៅក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់។
ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានេះ លោក ងួន ប៊ុននិត អគ្គនាយកក្រុមហ៊ុនធនធានមនុស្ស Idea plus បានលើកឡើងថា យុវជនកម្ពុជាប្រហែលជាច្រើនជាង 50% ចូលចិត្តសិក្សាលើជំនាញដែលធ្វើការក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ខណៈមាននិស្សិតតិចតួចបំផុតរៀនផ្នែកជំនាញបច្ចេកទេស។
លោកបានបញ្ជាក់ផងដែរថា តាមពិតទៅការងារជំនាញបច្ចេកទេសជាការងារដែលមានប្រាក់ខែច្រើន ហើយមានទីផ្សារការងារទូលាយណាស់ តែសិស្ស និស្សិត នៅប្រទេសយើងមិនទាន់សូវបានដឹងពីព័ត៌មាននេះ ហើយមានអ្នកខ្លះទៀតមិនដឹងថារៀនបច្ចេកទេសហើយ គេធ្វើអ្វីខ្លះ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យពួកគាត់សម្រេចចិត្តរៀនលើមុខវិជ្ជាទាំងឡាយណាដែលមានមនុស្សរៀនច្រើន ហើយរៀនតាមគេ។
លោក ងួន ប៊ុននិត បាននិយាយថា៖ «ការជ្រើសរើសសិក្សាជំនាញដែលត្រូវធ្វើការងារក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ច្រើនអាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការវិនិយោគនៅក្នុងប្រទេសខ្លះដែរ ព្រោះអ្នកវិនិយោគបរទេស នៅពេលដែលបោះទុនរកស៊ីនៅកម្ពុជា គេត្រូវការច្រើនជាងគេគឺអ្នកបច្ចេកទេស តែយើងបែរជាខ្វះ ហើយសម្រាប់អ្នកធ្វើការនៅការិយាល័យ មានតម្រូវការតិច បែរជាយើងសម្បូរទៅវិញ»។
ប្រធានក្រុមហ៊ុនផ្នែកធនធានមនុស្សខាងលើបានលើកឡើងផងដែរថា នៅពេលដែលយើងខ្វះកម្លាំងពលកម្មជំនាញដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ទីផ្សារការងារដែលអ្នកវិនិយោគត្រូវការ អ្នករកស៊ី គេអាចនឹងមិនចង់មកបណ្តាក់ទុនដែលជាហេតុធ្វើឱ្យប្រទេសយើងខាតបង់ច្រើន។ ជាដំណោះស្រាយសម្រាប់បញ្ហានេះ លោកបានបង្ហាញថា យើងគួរមានការតម្រង់ទិស និងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានឱ្យកាន់តែទូលំទូលាយទៅដល់គ្រប់សមាសភាពក្នុងសង្គម ជាពិសេសគឺសិស្សវិទ្យាល័យ ដើម្បីឱ្យគាត់បានយល់ពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងនៃតម្រូវការការងារក្នុងប្រទេសរបស់យើង៕
September 2, 2017