Tag: មេរោគ

ពលរដ្ឋចិននាំគ្នារកទិញថ្នាំអេដស៍ ដើម្បីទុកទប់ទល់វីរុសកូរ៉ូណា! អ្នកឆ្លៀតឱកាសរកលុយ និងសប្បុរសជនក៏បង្ហាញខ្លួន
ដោយសារតែមិនទាន់មានវិធីសាស្ត្រ ឬថ្នាំព្យាបាលពិសេស ពលរដ្ឋជាច្រើននៅប្រទេសចិន បាននាំគ្នាស្វែងរកទិញថ្នាំព្យាបាលជំងឺអេដស៍មកជំនួសបណ្ដោះអាសន្ន ដោយសង្ឃឹមថាពួកគេអាចឆ្លងផុតគ្រាលំបាក និងនៅមានជីវិតក្រោយការរាតត្បាតនៃអាសន្នរោគកូរ៉ូណានេះ។
បច្ចុប្បន្ន ក្នុងពិភពលោក មិនទាន់មានថ្នាំពិសេស និងមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់សម្រាប់ព្យាបាលអ្នកជំងឺកូរ៉ូណានៅឡើយ បណ្ដាលឱ្យវីរុសនេះ សម្លាប់មនុស្សដល់ទៅ 724នាក់ គិតមកត្រឹមថ្ងៃទី8កុម្ភៈ ឆ្នាំ2020។ បើទោះបីជាមិនទាន់មានភ័ស្ដុតាងបង្ហាញពីលទ្ធផលនៃការពិសោធន៍ស៊ីជម្រៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែ គណៈកម្មការសុខាភិបាលកណ្ដាលរបស់ចិន បានឱ្យដឹងថា ថ្នាំ lopinavir/ritonavir ដែលគេប្រើសម្រាប់ព្យាបាលជំងឺអេដស៍ ក៏អាចប្រើប្រាស់ដើម្បីព្យាបាលអ្នកមានផ្ទុកមេរោគកូរ៉ូណាផងដែរ ថ្វីបើមិនទាន់បានបកស្រាយអំពីយន្តការព្យាបាលនៃថ្នាំនេះ។
គ្រូពេទ្យចិនប្រើថ្នាំព្យាបាលអេដស៍ ដើម្បីព្យាបាលជំងឺរលាកសួតថ្មីកូរ៉ូណា
អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏កំពុងដុតដៃដុតជើងក្នុងការរកវិធីបង្កើតថ្នាំប្រឆាំងមេរោគកូរ៉ូណានេះដែរ
ប្រការខាងលើនេះ បានធ្វើឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំង ពិសេសគឺចំពោះថ្នាំ Kaletra ឬហៅថា Aluvia។ នេះគឺជាថ្នាំ lopinavir/ritonavir ដែលត្រូវបានដាក់់លក់ក្រោមឈ្មោះ Kaletra និងជាថ្នាំប្រឆាំងមេរោគអេដស៍តែមួយប្រភេទគត់ដែលត្រូវបានដាក់លក់នៅប្រទេសចិន។
Devy អាយុ38ឆ្នាំ មកពីខេត្ត Shandong បានឱ្យដឹងថា គាត់គឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមរាប់រយនាក់ដែលបានព្យាយាមស្វែងរកជួបអ្នកមានផ្ទុកមេរោគអេដស៍ ដើម្បីសុំថ្នាំនេះ។
បើទោះបីជាថ្មីៗនេះ Devy មិនធ្លាប់បានទៅកាន់ខេត្ត Hubei ឬ ក្រុង Wuhan ដែលជាសម្បុកមេរោគកូរ៉ូណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែព្រួយបារម្ភខ្លាចឆ្លងជំងឺនេះ ព្រោះថា គាត់មានអាការក្ដៅខ្លួន និងរកកលក្អួត។ ក្នុងពេលមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម គាត់ក៏បានស្គាល់បុរសម្នាក់ដែលមានផ្ទុកមេរោគអេដស៍។ បុរសម្នាក់នេះ មានរហ័សនាមថា Brother Squirrel ហើយគាត់កំពុងផ្ដត់ថ្នាំ Kaletra ដោយមិនគិតថ្លៃចំពោះអ្នកណាដែលកំពុងសង្ស័យថា ខ្លួនឯងមានផ្ទុកមេរោគកូរ៉ូណា។ Devy បានទៅជួប Brother Squirrel ហើយទទួលបានថ្នាំនេះចំនួន 30គ្រាប់។
ថ្នាំវ៉ាក់សាំងទប់ស្កាត់មេរោគកូរ៉ូណា nCoV នឹងត្រូវបានពិសោធនៅដើមសប្ដាហ៍ក្រោយ
ឱសថបុរាណចិនក៏ត្រូវបានគេយកមកប្រើសម្រាប់ព្យាបាលជំងឺកូរ៉ូណា
សូម្បីតែក្រោយពេលគាត់ត្រូវគ្រូពេទ្យពិនិត្យឃើញថា មិនមានផ្ទុកមេរោគកូរ៉ូណាប្រភេទ nCoV ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ Devy នៅតែជឿថា ការស្វែងរកថ្នាំអេដស៍ គឺជាជម្រើសត្រឹមត្រូវ។
“អ្នកមានរក្សាខ្សត់”
នៅលើទំព័រសារព័ត៌មាន Reuters លោក Brother Squirrel (ឈ្មោះពិត Andy Li) បានឱ្យដឹងថា បន្ទាប់ពីបានឮថា មន្ត្រីសុខាភិបាលចិន ណែនាំឱ្យប្រើថ្នាំសម្រាប់អ្នកជំងឺអេដស៍ ដើម្បីព្យាបាលជំងឺកូរ៉ូណា លោក និងអ្នកជំងឺអេដស៍ជាច្រើននាក់ ក៏បាននាំគ្នាចែករំលែក និងប្រមូលបានថ្នាំអេដស៍ Kaletra ប្រហែល 5,400គ្រាប់ ក្នុងរយៈពេលមិនដល់1សប្ដាហ៍។ ក្រោយមក ពួកគេបានបង្ហោះសារនៅលើបណ្ដាញសង្គម Weibo ដើម្បីស្វែងរកអ្នកត្រូវការថ្នាំនេះ។
Andy យល់ថា ក្រុមរបស់គាត់ដូចជា “កំពុងអនុវត្តភារកិច្ចយោធា” ដូច្នោះដែរ។ ក្នុងរយៈពេល3ថ្ងៃដំបូងបន្ទាប់ពីបង្ហោះសារ លោក Andy បានទទួលសាររាប់រយ ធ្វើឱ្យគាត់រវល់រកតែពេលហូបបាយមិនចង់បាន ព្រោះមមាញឹកនឹងការរៀបចំថ្នាំធ្វើទៅឱ្យអ្នកដែលកំពុងត្រូវការ។
Andy បន្ថែមថា ៖ “មានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលកំពុងត្រូវការថ្នាំនេះ ហើយខ្ញុំក៏មិនចង់ខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា ព្រោះពេលវេលានៅពេលនេះ គឺជាអាយុជីវិត”។
ឱកាសចំណេញពីថ្នាំអេដស៍
ទន្ទឺមនិងសប្បុរជនដូច Andy ក៏មានមនុស្សជាច្រើនកំពុងរកបានផលចំណេញពីតម្រូវការថ្នាំអេដស៍នេះ។
មនុស្សជាង 34,893នាក់ ត្រូវបានគេបញ្ជាក់ថា បានឆ្លងមេរោគកូរ៉ូណានៅប្រទេសចិន ដែលភាគច្រើនគឺជាអ្នកស្រុក Wuhan នៅខេត្ត Hubei។ ក៏ប៉ុន្តែ កង្វះខាតឧបករណ៍ពិសោធន៍ បានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនសង្ស័យថា ជាក់ស្ដែងមានមនុស្សច្រើនជាងនេះកំពុងផ្ទុកមេរោគ តែមិនទាន់បានពិនិត្យ។
វ៉ាក់សាំងការពារមេរោគរលាកសួត Wuhan នឹងមានក្នុងអំឡុង3ខែទៀត
Gatsby Fang ដែលជាអ្នកនាំទំនិញឆ្លងដែននៅប្រទេសចិន បានប្រាប់ថា គាត់បានបញ្ជាទិញថ្នាំអេដស៍ Kaletra ពីប្រទេសឥណ្ឌាកាលពីថ្ងៃទី 23មករា បន្ទាប់ពីមានដំណឹងថា ប្រភេទថ្នាំនេះអាចជួយទប់ទល់មេរោគកូរ៉ូណាបាន។
Gatsby បង្ហើបឱ្យដឹងថា ថ្នាំមួយដបដែលមាន60គ្រាប់ គាត់លក់ក្នុងតម្លៃ600យន់ (ប្រហែល85ដុល្លារអាមេរិក) គឺគាត់ចំណេញចាប់ពី 200-300យន់ (28-42ដុល្លារ) ក្នុងមួយដប។ ជាធម្មតា តម្លៃរបស់ថ្នាំនេះ ត្រឹមតែ100យន់ (14ដុល្លារ) ប៉ុណ្ណោះ តែពេលនេះ វាបានឡើងដល់ 300-400យន់ (42-57ដុល្លារ) ក្នុងមួយដប។ ក្រោយការនាំចូលទំនិញបាន2ថ្ងៃ Gatsby បានលក់ដាច់គ្មានសល់។ មានអតិថិជនខ្លះ បានបញ្ជាទិញដល់ទៅ 600ដបក្នុងពេលតែមួយ។
តាមការឱ្យដឹងពីអ្នកជំនួញឆ្លងដែនខាងលើ អតិថិជនរបស់គាត់មានច្រើនប្រភេទ ចាប់ពីអ្នកដែលមានផ្ទុកមេរោគកូរ៉ូណា គ្រូពេទ្យជួរមុខនៅខេត្ត Hubei រហូតដល់អ្នកដែលមិនមានផ្ទុកមេរោគនេះសោះ ក៏ទិញទុកការពារផងដែរ។ ក្រៅពីនេះ ក៏មានអ្នកខ្លះក្លែងធ្វើជាអ្នកជំងឺមកទិញថ្នាំអេដស៍ដើម្បីយកទៅលក់បន្ត រកចំណេញ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ លោក Gatsby បានឱ្យដឹងថា អតិថិជនភាគច្រើនរបស់គាត់ គឺជាអ្នកដែលមិនទាន់ទទួលបានការព្យាបាល ឬមិនទាន់ដឹងច្បាស់ថាខ្លួនមានផ្ទុកមេរោគដ៏សាហាវនេះដែរឬអត់។
សូមបញ្ជាក់ថា ថ្វីបើមានការប្រើប្រាស់ថ្នាំអេដស៍ដើម្បីព្យាបាលអ្នកជំងឺកូរ៉ូណានៅប្រទេសចិន ប៉ុន្តែ អង្គការសុខភាពពិភពលោក WHO បានប្រកាសថា បច្ចុប្បន្ន គេមិនទាន់រកឃើញថ្នាំ ឬវិធីព្យាបាលពិសេសណាមួយសម្រាប់មេរោគនេះនៅឡើយ៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 8, 2020
អាជ្ញាធរចិន មិនបានសុំទោសចំពោះសពលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Li Wenliang ដែលត្រូវមហាជនចាត់ទុកជា “វីរបុរសប្រឆាំងកូរ៉ូណា”
មន្ត្រីចិនមិនបានឆ្លើយតបទៅនឹងសំណួរដែលសួរថា “តើអាជ្ញាធរនឹងសុំទោសចំពោះការស្លាប់របស់លោកគ្រូពេទ្យ Li Wenliang ដែរ ឬអត់?” នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គ្រាន់តែអានសេចក្ដីប្រកាសចូលរួមរំលែកទុក្ខប៉ុណ្ណោះ។
ក្នុងសន្និសីទសារព័ត៌មាននៅហុងកុងកាលពីម្សិលមិញ តំណាងក្រសួងការបរទេសចិនប្រចាំក្រុងហុងកុង លោក Xie Feng បានអានសេចក្ដីប្រកាសដ៏ខ្លីមួយដែលផ្ញើមកពីអាជ្ញាធរក្រុង Wuhan សម្ដែងការចូលរួមរំលែកទុក្ខដ៏ក្រៀមក្រំបំផុត ជាមួយក្រុមគ្រួសារនៃសពលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Li Wenliang ដែលបានបាត់បង់ជីវិតកាលពីព្រឹកម្សិលមិញ (7កុម្ភៈ ឆ្នាំ2020) ដោយសារជំងឺរលាកសួតដែលបង្កឡើងដោយមេរោគកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី nCoV។
តំណាងក្រសួងការបរទេសចិនប្រចាំក្រុងហុងកុង លោក Xie Feng
តំណាងក្រសួងការបរទេសចិន បានបន្តថា មេរោគកូរ៉ូាណា nCoV នេះ អាចត្រូវបានទប់ស្កាត់ និងព្យាបាលជាសះស្បើយ ហើយថា ការជឿជាក់នេះកើតចេញពីកម្លាំងនៃប្រព័ន្ធសុខាភិបាលប្រទេសចិន។ លោកក៏បានកោតសរសើរចំពោះល្បឿននៃប្រតិកម្មរបស់ក្រុងប៉េកាំងចំពោះអាសន្នរោគនេះ ខណៈដែលរដ្ឋអំណាចគ្រប់ជាន់ថ្នាក់ ត្រូវបានប្រមូលផ្ដុំ និងសាមគ្គីគ្នាជាធ្លុងមួយ។
សូមរំឭកថា អ្នកប្រើបណ្ដាញសង្គមនៅប្រទេសចិន បាននាំគ្នាសម្ដែងការស្ដាយស្រណោះចំពោះការចាកចេញដោយគ្មានថ្ងៃត្រឡប់របស់វេជ្ជបណ្ឌិត Li Wenliang ហើយថា អាជ្ញាធរនៅជំពាក់ពាក្យសុំទោសចំពោះគាត់។
Li Wenliang ត្រូវបានគេចាត់ទុកថា ជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដំបូងគេដែលបានចែករំលែកព័ត៌មាន និងព្រមានអំពីអាសន្នរោគរលាកសួតដែលបង្កឡើងដោយមេរោគកូរ៉ូណា (nCoV) នៅប្រទេសចិន។ ក្នុងថ្ងៃទី30 ខែធ្នូ ឆ្នាំ2019 Li Wenliang បានផ្ញើសារចូលក្នុងក្រុម WeChat របស់គាត់ដែលមានមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ 150នាក់ ដែលជាមិត្តចាស់។ គាត់បានព្រមានអំពីអ្នកជំងឺ 7នាក់ដែលបានឆ្លងមេរោគមួយប្រភេទដែលគាត់យល់ថា ដូចទៅនឹងមេរោគផ្លូវដង្ហើម SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome) ដែលធ្លាប់បានកើតឡើងនៅប្រទេសចិនកាលពីឆ្នាំ2002 និងបានសម្លាប់មនុស្សប្រមាណជា800នាក់ នៅទូទាំងពិភពលោក។
បន្ទាប់ពីបែកធ្លាយសារខាងលើ ក្រុមមន្ត្រីសុខាភិបាលនៃក្រុង Wuhan បានកោះហៅលោកគ្រូ Li ដោយស្នើឱ្យគាត់និយាយអំពីមូលហេតុដែលគាត់បានចែករំលែកព័ត៌៌មាននេះ។ ថ្ងៃទី3មករា ក្រុមនគរបាលក៏បានហៅគាត់ទៅសួរនាំ ហើយបង្ខំឱ្យគាត់សន្យាថា “បានចែករំលែកព័ត៌មានមិនពិត ធ្វើឱ្យច្របូកច្របល់ក្នុងសង្គមជាតិ”។
បើទោះជាមានការខឹងសម្បាខ្លាំងពីមជ្ឈដ្ឋានទូទៅ មន្ត្រីតំណាងក្រសួងការបរទេសចិនលោក Xie Feng ក៏នៅតែមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរដែលសួរថា “តើអាជ្ញាធរនឹងសុំទោសចំពោះការស្លាប់របស់លោកគ្រូពេទ្យ Li Wenliang ដែរ ឬអត់?” ផ្ទុយទៅវិញ លោក Xie Feng គ្រាន់តែអានសេចក្ដីប្រកាសចូលរួមរំលែកទុក្ខតែប៉ុណ្ណោះ។
លោកគ្រូពេទ្យ Li Wenliang ដែលត្រូវមហាជនចិន ចាត់ទុកជាវីរបុរសប្រឆាំងអាសន្នរោគកូរ៉ូណា
លោក Xie Feng បានប្រកាសថា ពលរដ្ឋចិនមានសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញមតិ និងទទួលព័ត៌មានបានពេញលេញទៅតាមច្បាប់។ លោកថា ៖ “បើសិនប្រើអ៊ីនធើណិត អ្នកនឹងបានឃើញថា អ្នករាល់គ្នាអាចបញ្ចេញមតិអំពីបញ្ហាអាសន្នរោគដោយសេរី និងសកម្មបែបណា”។
សូមបញ្ជាក់ថា អាសន្នរោគកូរ៉ូណា បានចាប់ផ្ដើមឆ្លងរាលដាលតាំងពីចុងឆ្នាំ 2019 នៅក្រុង Wuhan ប្រទេសចិន ហើយមកទល់នឹងពេលនេះ អាសន្នរោគនេះ បានសម្លាប់មនុស្ស 724នាក់ និងអ្នកជំងឺ 6,106នាក់ផ្សេងទៀត កំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 8, 2020
មេរោគគ្រោះថ្នាក់បំផុតទាំង៩ដែលមាននៅលើផែនដី
មេរោគ អេបូឡា អេដស៍ និងគ្រុនឈាម ឬគ្រុនផ្ដាសាយតាមរដូវជាដើម សុទ្ធតែបានសម្លាប់មនុស្សក្នុងអត្រាខ្ពស់ ហើយវាតែងតែគំរាមកំហែងដល់មនុស្សលោកជានិច្ច។
មេរោគ ម៉ារបឺក (Marburg Virus)
ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញវីរុសម៉ាបឺកនេះក្នុងឆ្នាំ 1967 នៅពេលអាសន្នរោគនេះបានឆ្លងរាលដាលលើបុគ្គលិកនៃមន្ទីរពិសោធន៍អាល្លឺម៉ង់ ដោយពួកគេបានប៉ះពាល់សត្វស្វាមានផ្ទុកមេរោគម៉ាបឺកដែលនាំមកពីប្រទេសអ៊ូហ្គង់ដា (Uganda)។ មេរោគម៉ាបឺក ដូចទៅនឹងមេរោគអេបូឡា (Ebola) ត្រង់ថា វាបង្កឱ្យអ្នកជំងឺមានអាការគ្រុនឈាម មានន័យថា អ្នកជំងឺនឹងត្រូវគ្រុនក្ដៅ ហើយចេញឈាមតាមសរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាល និងក្រពះជាដើម បណ្ដាលឱ្យស្លាប់បាន។
អត្រាស្លាប់ក្នុងការផ្ទុះឆ្លងលើកដំបូង ត្រឹម20% ប៉ុន្តែ វាបានឡើងដល់80% ក្នុងការផ្ទុះឆ្លងរាលដាលចាប់ពីឆ្នាំ 1998-2000 នៅប្រទេសកុងហ្គោ (Congo) និងឆ្នាំ 2005 នៅអាងហ្គោឡា (Angola) នេះបើតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក WHO។
មេរោគអេបូឡា (Ebola Virus)
ការផ្ទុះឆ្លងរាលដាលនៃមេរោគអេបូឡាដំបូងនៅលើមនុស្ស បានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលតែមួយនៅស៊ូដង់ និង កុងហ្គោ ក្នុងឆ្នាំ 1976។ អេបូឡា ឆ្លងតាមរយៈការប៉ះពាល់ឈាម ឬទឹករងៃនៃរាងកាយ ឬជាលិការបស់មនុស្ស ឬសត្វដែលមានផ្ទុកមេរោគនេះ។ ប្រភេទមេរោគអេបូឡាផ្សេងៗគ្នា បង្កគ្រោះថ្នាក់ក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នាដែរ។
អេបូឡាប្រភេទ Reston ភាគច្រើនមិនធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺធ្លាក់ខ្លួនឈឺនោះទេ ប៉ុន្តែ ប្រភេទ Bundibugyo សម្លាប់មនុស្សក្នុងអត្រា 50% និងប្រភេទ Sundan គឺ 71%។ អាសន្នរោគនេះ បានរាតត្បាតខ្លាំងបំផុតគឺនៅដើមឆ្នាំ 2014 ហើយវាក៏មានភាពស្មុគស្មាញបំផុតគិតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
មេរោគឆ្កួត (Rabies Virus)
បើទោះជាថ្នាំវ៉ាក់សាំងការពារជំងឺឆ្កួតនៅលើសត្វចិញ្ចឹម ត្រូវបានប្រើប្រាស់តាំងពីឆ្នាំ 1920 ធ្វើឱ្យជំងឺនេះមិនសូវកើតមាននៅក្នុងបណ្ដាប្រទេសអភិវឌ្ឍ ប៉ុន្តែ វានៅតែជាបញ្ហាធំនៅប្រទេសឥណ្ឌា និងបណ្ដាប្រទេសនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក។
សាស្ត្រាចារ្យឯកទេសខាងមីក្រូជីវសាស្ត្រនៃសកលវិទ្យាល័យ Boston លោក Elke Muhlberger បានឱ្យដឹងថា ៖ “មេរោគឆ្កួត បំផ្លាញខួរក្បាលរបស់មនុស្ស និងសត្វដែលបានឆ្លងមេរោគនេះ ហើយវាពិតជាអាសន្នរោគដ៏កាចសាហាវ។ បើសិនមានអ្នកណាម្នាក់ត្រូវសត្វដែលមានផ្ទុកមេរោគឆ្កួតនេះ យើងអាចព្យាបាលបាន ប៉ុន្តែ បើសិនព្យាបាលមិនទាន់ពេល នោះហានិភ័យនៃការស្លាប់គឺ 100%។
មេរោគអេដស៍ (HIV)
អេសដ៍អាចជាមេរោគដ៏គ្រោះថា្នក់ក្នុងពិភពលោកនាបច្ចុប្បន្ន ព្រោះវានៅតែជាមេរោគដែលសម្លាប់មនុស្សច្រើនបំផុត នៅទូទាំងពិភពលោក។ មេរោគនេះបានសម្លាប់មនុស្សប្រមាណជា 36លាននាក់ រាប់ចាប់ពីវាត្រូវបានគេរកឃើញកាលពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 នេះបើតាមការលើកឡើងរបស់បណ្ឌិត Amesh Adalja អ្នកឯកទេសផ្នែកជំងឺឆ្លង និងជាអ្នកនាំពាក្យនៃសមាគមជំងឺឆ្លងអាមេរិក។
យោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) ថ្វីបើបច្ចុប្បន្ន យើងមានថ្នាំព្យាបាលជំងឺអេដស៍ ប៉ុន្តែ មេរោគនេះនៅតែឆ្លងរាលដាលខ្លាំងនៅតំបន់ដែលមានប្រជាជនក្រីក្រច្រើនរស់នៅ។ របាយការណ៍របស់ WHO បានឱ្យដឹងថា នៅក្បែរតំបន់សាហារ៉ានៃទ្វីបអាហ្វ្រិក ក្នុងចំណោមមនុស្សពេញវ័យ 20នាក់ គឺមានម្នាក់មានផ្ទុកមេរោគអេដស៍។
មេរោគអុតធំ (Smallpox)
ឆ្នាំ 1980 មហាសន្និបាតសុខភាពពិភពលោក បានប្រកាសថា ជំងឺអុតធំ ត្រូវបានកម្ចាត់ចោលទាំងស្រុង។ ប៉ុន្តែ មុននោះ មនុស្សជាតិត្រូវចំណាយពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងជំងឺនេះ ដោយក្នុងចំណោមអ្នកជំងឺ3នាក់ គឺមានម្នាក់ស្លាប់។ ចំណែកអ្នកដែលបានជាសះស្បើយពីជំងឺនេះ ពួកគេខ្លះក៏ត្រូវពិការភ្នែក។
ក្រុមប្រវត្តិវិទូ បានឱ្យដឹងថា គិតត្រឹមសតវត្សរ៍ទី20 ជំងឺនេះបានសម្លាប់មនុស្សយ៉ាងតិច 300លាននាក់។
មេរោគស្ទះសួត ហានតា (Hantavirus)
មេរោគនេះត្រូវបានរកឃើញកាលពីឆ្នាំ 1993 នៅសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលដែលប្ដីប្រពន្ធមួយគូបានស្លាប់ បន្ទាប់ពីមានអាការហត់ និងដង្ហក់តែប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ ពលរដ្ឋអាមេរិកាំងជាង 600នាក់បានឆ្លងមេរោគនេះ ក្នុងនោះ 36% បានបាត់បង់ជីវិត នេះបើតាមមជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រង និងទប់ស្កាត់ជំងឺឆ្លងនៃសហរដ្ឋអាមេរិក។
មេរោគ Hanta មិនឆ្លងពីមនុស្សទៅមនុស្ស ប៉ុន្តែវាឆ្លងតាមរយៈការប៉ះពាល់លាមករបស់សត្វកណ្ដុរមួយប្រភេទដែលមានផ្ទុកមេរោគនេះ។ កាលពីជំនាន់សង្គ្រាមឧបទ្វីបកូរ៉េ មេរោគនេះ បានឆ្លងទៅទាហានប្រមាណជា 3,000នាក់ ក្នុងនោះមានទាហានប្រហែល 12% ដែលមានផ្ទុកមេរោគនេះ បានបាត់បង់ជីវិត នេះបើតាមការចុះផ្សាយនៅលើទស្សនាវដ្ដី Clinical Microbiology Reviews កាលពីឆ្នាំ 2010។
មេរោគផ្ដាសាយតាមរដូវ (flu season)
WHO បានឱ្យដឹងថា ក្នុងរដូវផ្ដាសាយ មនុស្សប្រហែល 500,000នាក់នៅក្នុងពិភពលោក អាចបាត់បង់ជីវិតដោយឆ្លងមេរោគផ្ដាសាយ។ អាសន្នរោគផ្ដាសាយដែលបានសម្លាប់មនុស្សច្រើនបំផុតគឺមេរោគផ្ដាសាយអេស្ប៉ាញ ដែលចាប់ផ្ដើមក្នុងឆ្នាំ 1918 និងបានឆ្លងទៅមនុស្ស 40% ក្នុងពិភពលោក ក្នុងនោះមានអ្នកស្លាប់ដល់ទៅ 50លាននាក់។
គ្រុនចាញ់
ជំងឺនេះបានកើតឡើងដំបូងនៅក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 នៅប្រទេសហ្វីលីពីន និងប្រទេសថៃ។ ក្រោយមកវាបានឆ្លងរាលដាលពេញតំបន់ត្រូពិក។ អាសន្នរោគដែលកើតឡើងដោយសារមូសខាំនេះ នឹងរាតត្បាតកាន់តែខ្លាំងនៅពេលផែនដីកើនកំដៅជាងនេះ។
យោងតាម WHO មេរោគនេះបានឆ្លងទៅមនុស្សចាប់ពី 50-100លាននាក់ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ មកដល់បច្ចុប្បន្ន ពិភពលោកមិនទាន់មានថ្នាំវ៉ាក់សាំងការពារមេរោគនេះនៅឡើយ ប៉ុន្តែ ក្រុមហ៊ុនផលិតឱសថ Sanofi របស់បារាំង បាន និងកំពុងពិសោធថ្នាំវ៉ាក់សាំងមួយប្រភេទដែលបង្ហាញលទ្ធផលល្អបង្គួរ។
មេរោគរាកសូស (Rotavirus)
សារព័ត៌មាន Live Science បានចេញផ្សាយថា មេរោគ Rota ធ្វើឱ្យក្មេង និងទារកត្រូវរាករូសខ្លាំងពេលឆ្លងមេរោគនេះ។ មេរោគនេះអាចឆ្លងយ៉ាងឆាប់រហ័សតាមរយៈការប៉ះពាល់លាមកមនុស្ស។ ឆ្នាំ 2008 WHO បានរាយការណ៍ថា ក្មេងអាយុក្រោម 5ឆ្នាំ ប្រមាណជា 453,000នាក់បានស្លាប់ដោយសារឆ្លងមេរោគរាករូសនេះ។ បច្ចុប្បន្ន ពិភពលោកកំពុងប្រើថ្នាំវ៉ាក់សាំងពីរប្រភេទដើម្បីទប់ស្កាត់មេរោគនេះ៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 6, 2020
ឱសថការីកំលោះម្នាក់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់ ដោយសារខំប្រឹងធ្វើការជាប់ៗគ្នា 10ថ្ងៃ តតាំងនឹងវិបត្តិមេរោគវីរុសវូហាន
ឱសថការីកំលោះជនជាតិចិនម្នាក់ បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ និងស្លាប់បាត់បង់ជីវិតបន្ទាប់ពីធ្វើការយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាប់ៗគ្នា 10ថ្ងៃ ក្នុងភារកិច្ចតស៊ូជាមួយមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មីដែលឆ្លងរាលដាលយ៉ាងសាហាវនៅក្នុងប្រទេសចិន។
កាលពីថ្ងៃទី4 កុម្ភៈ ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន វើលដ៍ អហ្វ បាហ្ស បានរាយការណ៍តាមរយៈសារព័ត៌មាន ដឹ ផេភើរ ថា ឱសថការីកំលោះជនជាតិចិនបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ និងបានស្លាប់ ក្រោយពីធ្វើការយ៉ាងខ្លាំងក្លាឥតឈប់សម្រាកជាប់ៗគ្នា 10ថ្ងៃ ក្នុងភារកិច្ចតស៊ូនឹងមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាដ៏កាចសាហាវនោះ។
ឱសថការី សុង យីងជី អាយុទើបតែ 28ឆ្នាំ ជាអនុប្រធានផ្នែកឱសថស្ថាន មានចំណែករួមយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការថែរក្សាព្យាបាលអ្នកឆ្លងមេរោគទាំងអស់ នៅឯមជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពក្នុងអនុមណ្ឌលហ៊ឹងសាន មណ្ឌលហ៊ូណាន ភាគកណ្ដាលប្រទេសចិន ដែលនៅជាប់នឹងមណ្ឌលហ៊ូពេយ ដើមកំណើតនៃការឆ្លងរាលដាលនៃមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មីពីទីក្រុងវូហាន។
ឱសថការី សុង យីង ជី មានតួនាទីទទួលខុសត្រូវក្នុងការចែកចាយវេជ្ជភណ្ឌទៅឱ្យមិត្តរួមការងារ បានខំប្រឹងធ្វើការយ៉ាងឥតឈប់សម្រាកជាប់ៗគ្នា 9យប់ 10ថ្ងៃ ក្នុងអំឡុងពេលដែលប្រទេសចិនកំពុងប្រយុទ្ធតស៊ូជាមួយមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី។
រហូតមកដល់ថ្ងៃទី3 កុម្ភៈ ឱសថការី សុង ធ្វើការរួចរាល់ក្នុងវេនពេលអធ្រាត្រ និងត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញដើម្បីគេងសម្រាក មុននឹងមិត្តរួមការងារប្រទះឃើញរូបគេបានដេកស្លាប់បាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងបន្ទប់របស់គេ។ សន្និដ្ឋានថា គេអាចនឹងស្លាប់ដោយសារបេះដូងឈប់ដំណើរការមួយខណៈពេលភ្លាមៗ ដោយសារតែការធ្វើការងារយ៉ាងខ្លាំងឥតឈប់សម្រាកកាលពីពេលកន្លងមក។ ខណៈនេះ មន្ត្រីពាក់ព័ន្ធកំពុងស៊ើបអង្កេតរកមូលហេតុពិតប្រាកដនៃការស្លាប់នេះជាបន្ត៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 6, 2020
ដោយសារតែភ័យខ្លាចឆ្លងមេរោគ Corona មនុស្សម្នានាំគ្នាទប់ស្កាត់អ្នកស្រុក Wuhan ដូចទប់ស្កាត់ ”ខ្មោចឆៅ”
“ខ្ញុំមិនយល់ទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែពេលអ្នកស្រុកយើងខ្ញុំជា “ខ្មោចឆៅ” យើងខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិនៅក្នុងផ្ទះដើម្បីទប់ស្កាត់ការឆ្លងរាលដាលដែរ មែនទេ? ពេលនេះ ខ្ញុំត្រូវគេដេញចេញ ហើយមិនដឹងថាត្រូវទៅទីណា”។ នេះជាសំនេរខ្លះៗរបស់អ្នកទេសចរណ៍ Wuhan ម្នាក់។
អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម Weibo របស់ចិន នាង Ludougao បានបង្ហោះសារមួយដ៏គួរឱ្យអាណិត ដោយប្រាប់ថា នាងត្រូវគេដេញពីផ្ទះសំណាក់មួយនៅឯទីក្រុង Changsha នៃខេត្ត Hunan ប្រទេសចិន ព្រោះតែនាងជាអ្នកស្រុក Wuhan។
Ludougao បានចាកចេញពីក្រុង Wuhan នៃខេត្ត Hubei កាលពីថ្ងៃទី20មករា ពោលគឺ 3ថ្ងៃមុនការដាក់បម្រាមគោចរ ព្រោះតែការរាតត្បាតនៃមេរោគរលាកសួតថ្មី Corona (nCoV)។ នៅលើបណ្ដាញសង្គម Weibo នាង Ludougao បានឱ្យដឹងថា អ្នកទេសចរណ៍មកពីក្រុង Wuhan ដូចជារូបនាង ពេលនេះមិនបានទទួលស្វាគមន៍ឱ្យស្នាក់នៅក្នុង ខេត្ត Hunan នេះទេ។
នាង Ludougao សរសេរនៅលើ Weibo កាលពីថ្ងៃទី 26មករាថា ៖ “ខ្ញុំបានត្រឹមតែស្វែងរកជំនួយនៅទីនេះ ព្រោះខ្ញុំបានដើរដល់ផ្លូវទាល់ហើយ”។
Ludougao បានទៅកាន់ស្ថានីយរថភ្លើង ប៉ុន្តែមិនមានរថភ្លើងណាមួយត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុង Wuhan សោះឡើយ។ នាងបានទាក់ទងទៅកាន់នគរបាល ហើយត្រូវគេណែនាំឱ្យទៅកាន់ផ្ទះស្នាក់នៅបណ្ដោះអាសន្នសម្រាប់អ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែង។ នាងក៏បានទូរស័ព្ទទៅកាន់លេខបន្ទាន់ (Hotline) របស់អភិបាលក្រុង Wuhan ប៉ុន្តែគ្មានប្រយោជន៍។ នាងថែមទាំងបានទាក់ទងទៅកាន់សណ្ឋាគារ និងផ្ទះសំណាក់ជាង 10 កន្លែង ប៉ុន្តែ សុទ្ធតែត្រូវគេបដិសេធ។
Ludougao បានសរសេរថា ៖ “ខ្ញុំមិនយល់ទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែពេលអ្នកស្រុកយើងខ្ញុំជា “ខ្មោចឆៅ” យើងខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិនៅក្នុងផ្ទះដើម្បីទប់ស្កាត់ការឆ្លងរាលដាលដែរ មែនទេ? ពេលនេះ ខ្ញុំត្រូវគេដេញចេញ ហើយមិនដឹងថាត្រូវទៅទីណា”។
បើទោះជាក្រោយមកត្រូវបានលុបចោល ប៉ុន្តែ សំនេររបស់ Ludougao បានត្រូវគេចែករំលែកពាសពេញបណ្ដាញសង្គម រហូតធ្វើឱ្យអ្នកត្រួតពិនិត្យខ្លឹមសារនៅ Changsha ចាប់អារម្មណ៍ និងបានបញ្ជូនព័ត៌មាននេះទៅកាន់អាជ្ញាធរក្រុង ទើបក្រោយមក Gudougao ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលស្នាក់នៅក្នុងសណ្ឋាគារមួយ នៅយប់ថ្ងៃទី 26មករា។
ភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន CNN បានទាក់ទង Ludougao ហើយនាងបានប្រាប់ថា ខ្លួនបានបង្ហោះសារនោះ ហើយក្រោយមក អាជ្ញាធរបានទាក់ទងមកនាង ប៉ុន្តែ Ludougao បានបដិសេធការបញ្ចេញមតិបន្ថែមលើរឿងនេះ។ Ludougao មិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលបានជួបបញ្ហានេះនោះទេ។ នៅក្នុងខេត្ត Yunnan មានភ្ញៀវទេសចរណ៍មកពីខេត្ត Hubei ជាច្រើនមិនអាចរកបានកន្លែងស្នាក់នៅ ហើយបានទាក់ទងទៅកាន់អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានដើម្បីសុំជំនួយ។
មិនត្រឹមតែភ្ញៀវទេសចរណ៍នោះទេដែលត្រូវគេរើសអើង សូម្បីអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានមួយចំនួនក៏មានការប្រុងប្រយ័ត្នជាមួយពលរដ្ឋដែលត្រឡប់មកពីក្រុង Wuhan ក្រោយបុណ្យចូលឆ្នាំចិន។ នៅទីក្រុងធំៗមួយចំនួន ដូចជា សៀងហៃ និងក្វាងចូវជាដើម អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានក៏ទទួលបានបញ្ជាឱ្យទៅត្រួតពិនិត្យដើម្បីស្វែងរកអ្នកដែលទើបមកពីក្រុង Wuhan រួចរាយការណ៍ទៅថ្នាក់លើ។
Eric Chen អាយុ 33ឆ្នាំ មកពីក្រុង Jingzhou នៃខេត្ត Hubei ដែលបច្ចុប្បន្នរស់នៅ និងធ្វើការក្នុងក្រុង Zhejiang បានឱ្យដឹងថា អ្នកស្រុកនៅទីនេះមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ជាមួយនិងពលរដ្ឋមកពី Wuhan។ សូម្បីតែឃើញរថយន្តដែលមានស្លាកលេខ Wuhan ក៏ពួកគេរាយការណ៍ទៅនគរបាលដែរ។
ភូមិស្រុកជាច្រើននៅជនបទ បានបង្កើតក្រុមល្បាតដើម្បីទប់ស្កាត់អ្នកស្រុក Wuhan។ រូបភាពដែលបានបង្ហោះនៅលើបណ្ដាញសង្គមជាច្រើនបង្ហាញថា ផ្លូវជាច្រើនត្រូវបានគេបិទដោយរថយន្តដឹកទំនិញ ត្រាក់ទ័រ ដើមឈើ ឬគាស់ផ្លូវដើម្បីស្កាត់មិនឱ្យមនុស្សចម្លែកចូលភូមិ។ ស្ថានការណ៍បានធ្ងន់ធ្ងររហូតធ្វើឱ្យក្រសួងដឹកជញ្ជូនចិន ត្រូវចេញសេចក្ដីប្រកាស ព្រមានមិនឱ្យប្រជាពលរដ្ឋបិទផ្លូវដោយខុសច្បាប់។
ជាងនេះ មានតំបន់ខ្លះមានអំពើជ្រុលនិយមមួយចំនួនដែលរើសអើងចំពោះពលរដ្ឋមកពីក្រុង Wuhan ដូចជាការបិទទ្វារដោយក្រដាស ឈើ ឬដែក និងមានសរសេរថា ៖ “នេះគឺជាផ្ទះរបស់អ្នកដែលត្រឡប់មកពី Wuhan សូមកុំនៅក្បែរពួកគេ”។
ការរើសអើងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះអ្នកស្រុក Wuhan បាននាំឱ្យទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន People’s Daily ដែលជាអ្នកនាំពាក្យផ្លូវការរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តចិន ចាប់អារម្មណ៍។ នៅក្នុងអត្ថបទមួយដែលបង្ហោះនៅលើកម្មវិធីទូរស័ព្ទ កាលពីថ្ងៃទី 27មករា People’s Daily បានទទួលស្គាល់ថា មានសកម្មភាពប្រមាថទៅលើអ្នកស្រុក Wuhan និងខេត្ត Hubei។ កាសែតនេះក៏បានឱ្យដឹងថា អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានជាច្រើនបានប្រើប្រាស់វិធានការគ្រប់គ្រង និងទប់ស្កាត់ពលរដ្ឋមកពី Wuhan មិនឱ្យចូលក្នុងតំបន់របស់ពួកគេ ឬស្នាក់នៅក្នុងសណ្ឋាគារក្នុងតំបន់។ អាជ្ញាធរក្រុង Wuhan បានបញ្ជាក់ថា ពលរដ្ឋប្រមាណ 5លាននាក់បានចាកចេញពីក្រុង Wuhan ក្នុងរដូវបុណ្យចូលឆ្នាំចិន នៅមុនពេលអាជ្ញាធរប្រកាសបិទទីក្រុងនេះនៅថ្ងៃទី 23មករា។
ផែនទីទិន្នន័យដែលបង្ហាញពីការកើនឡើងនៃករណីឆ្លង និងស្លាប់ដោយសារមេរោគកូរ៉ូណា
យ៉ាងណាក៏ដោយ មួយរយៈពេលចុងក្រោយនេះ គេក៏ឃើញមានវិធានការមួយចំនួនរបស់រដ្ឋត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីជួយដល់ពលរដ្ឋមកពីក្រុង Wuhan ក៏ដូចជាខេត្ត Hubei។ កាលពីថ្ងៃទី 26មករា មន្ទីរទេសចរណ៍ និងវប្បធម៌ខេត្ត Yunnan បានស្នើឱ្យអាជ្ញាធរក្រុងទាំងអស់នៅក្នុងខេត្តនេះ រៀបចំសណ្ឋាគារយ៉ាងតិចចំនួនមួយសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរណ៍ដែលមកពីខេត្ត Hubei។

សកម្មភាពរៀបចំសណ្ឋាគារដូចខាងលើនេះក៏ត្រូវបានអាជ្ញាធរខេត្ត និងក្រុងជាច្រើនក្នុងប្រទេសចិន យកមកអនុវត្តតាម។ មន្ទីរទេសចរណ៍ និងវប្បធម៌ក្រុង Wuhan ក៏បានបង្កើត និងប្រកាសបង្ហាញតារាងឈ្មោះសណ្ឋាគារដែលត្រូវបានគេរៀបចំឡើងសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវទេសចរណ៍មកពីក្រុង Wuhan ប៉ុន្តែ គេមិនទាន់ដឹងថា មានប្រសិទ្ធភាពកម្រិតណានៅឡើយ៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 3, 2020
រន្ធត់ចិត្ត!! បុគ្គលិកជប៉ុនម្នាក់ “ធ្វើអត្តឃាត” នៅក្នុងមណ្ឌលបង្ខាំងជំងឺ បន្ទាប់ពីជួយប្រជាជនភៀសខ្លួនចេញពី វូហាន…
បុគ្គលិកជនជាតិជប៉ុនម្នាក់ដែលមានតួនាទីមើលថែទាំជនជាតិជប៉ុនដែលភៀសខ្លួនចេញពីការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគវីរុសកូរ៉ូណាពីទីក្រុងវូហាន បានលោតពីលើអគារធ្វើអត្តឃាតបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលបង្ខាំងជំងឺ នៅក្នុងខេត្តសៃតាម៉ាក់ ប្រទេសជប៉ុន។
កាលពីថ្ងៃសៅរ៍ ទី1 ខែកុម្ភៈ បុគ្គលិកវ័យ 37ឆ្នាំម្នាក់ ត្រូវបានប្រទះឃើញថា បានស្លាប់បាត់បង់ជីវិត ដោយសារការលោតចុះមកពីលើបន្ទប់ស្នាក់នៅក្នុងបរិវេណស្ថាប័នសុខាភិបាលជាតិសាធារណៈ ក្នុងខេត្តសៃតាម៉ាក់ ជិតទីក្រុងតូក្យូ ជាទីកន្លែងមួយដែលក្រុមជនជាតិជប៉ុនដែលត្រឡប់មកពីទីក្រុងវូហាន ប្រទេសចិនត្រូវបានរដ្ឋបាលជប៉ុនប្រមូលដាក់ឱ្យនៅមួយកន្លែងដើម្បីរង់ចាំតាមដានអាការជំងឺរលាកសួតប្រភេទថ្មី រយៈពេល 14ថ្ងៃ។
បុគ្គលិកដែលបានអត្តឃាតម្នាក់នេះ ត្រូវបានបញ្ជូនមកពីទីស្នាក់ការប៉ូលិសក្រុងតូក្យូឱ្យទៅបំពេញការងារនៅឯទីស្ដីការនាយករដ្ឋមន្ត្រី ដើម្បីមើលការខុសត្រូវលើការជម្លៀសជនជាតិជប៉ុនត្រឡប់មកពីទីក្រុងវូហានដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលធំនៃការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី ដោយរូបគេបានចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងមណ្ឌលបង្ខាំងការពារជំងឺមួយនេះកាលពីថ្ងៃទី31 មករា ដើម្បីមើលថែទាំជនជាតិជប៉ុនដែលបានជម្លៀសមកដល់។
https://www.youtube.com/watch?time_continue=17&v=0e2eP4gkcfU&feature=emb_logo
ប៉ូលិសសន្និដ្ឋានថា បុគ្គលិកម្នាក់នេះបានធ្វើអត្តឃាត តែដោយសារមិនឃើញមានការសរសេរសំបុត្រផ្ដាំផ្ញើ ឬភ័ស្តុតាងអ្វីផ្សេង ទើបប៉ូលិសត្រូវធ្វើការស៊ើបសួរស្វែងរកមូលហេតុនៃការបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងក្នុងគ្រានេះជាបន្ត។
ករណីនេះ បានក្លាយជារឿងជជែកដេញដោលគ្នាយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងសង្គមជនជាតិជប៉ុននាពេលនេះ ថាតើជាការធ្វើអត្តឃាតមែនឬយ៉ាងណា? តើមានពាក់ព័ន្ធនឹងភារកិច្ចជម្លៀសជនជាតិជប៉ុនគេចពីមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាដែរឬទេ? ឬក៏ដោយសារតែមូលហេតុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ?
បើមានព័ត៌មានថ្មីបន្ថែមអំពីករណីនេះ គេហទំព័រឡារ៉ែននឹងនាំយកមកជម្រាបជូននៅពេលក្រោយជាបន្តទៀត…៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 2, 2020
ករណីស្លាប់ដោយសារមេរោគ Corona ដំបូងបង្អស់នៅខាងក្រៅប្រទេសចិន
អ្នកជំងឺដែលបានឆ្លងមេរោគ Corona ម្នាក់បានស្លាប់នៅឯក្រុងម៉ានីល ប្រទេសហ្វីលីពីន ដែលនេះគឺជាករណីដំបូងបង្អស់ អ្នកស្លាប់ដោយសារជំងឺនេះនៅខាងក្រៅប្រទេសចិន នេះបើយោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក។
តំណាងអង្គការសុខភាពពិភពលោកប្រចាំហ្វីលីពីន លោក Rabindra Abeyasinghe បានមានប្រសាសន៍កាលពីព្រឹកមិញថា “អ្នកដែលបានស្លាប់នោះគឺជាជនជាតិចិន មកពីក្រុង Wuhan ដែលជាតំបន់កំណើតនៃវីរុស Corona (nCoV)។ នេះជាករណីស្លាប់ដំបូងបង្អស់នៅក្រៅប្រទេសចិន”។
ជនរងគ្រោះដោយសារអាសន្នរោគ Corona ខាងលើ មានអាយុ 44ឆ្នាំ ស្លាប់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យមួយនៃក្រុងម៉ានីល។ តាមការសន្និដ្ឋានរបស់មន្ត្រីសុខាភិបាល បុរសនេះប្រហែលបានឆ្លងមេរោគដ៏ប្រល័យនេះកាលពីនៅប្រទេសចិន មុនពេលរួមដំណើរជាមួយស្ត្រីម្នាក់មកកាន់ហ្វីលីពីន។ ស្ដ្រីម្នាក់នេះ ត្រូវបានគេបញ្ជាក់ថាជាអ្នកមានផ្ទុកមេរោគ Corona ដំបូងនៅហ្វីលីពីន។ បច្ចុប្បន្ន ស្ត្រីនេះទទួលការព្យាបាលនៅឯមន្ទីរពេទ្យមួយនៃប្រទេសនេះ។
លោក Rabindra Abeyasinghe បានបន្តថា ៖ “យ៉ាងនេះក្ដី គេត្រូវដឹងថា អ្នកជំងឺមិនមែនជាករណីឆ្លងរោគនៅទីនេះ។ អ្នកជំងឺមកពីតំបន់កណ្ដាលនៃអាសន្នរោគ (Wuhan)”។
ហ្វីលីពីន កាលពីបួនថ្ងៃមុនបានប្រកាសផ្អាកការផ្ដល់ទិដ្ឋាការនៅនឹងកន្លែងថ្មីសម្រាប់ពលរដ្ឋចិន ដើម្បីកាត់បន្ថយចំនួននៃក្រុមអ្នកទេសចរណ៍។ មន្ត្រីនាយកដ្ឋានអន្តោប្រវេសន៍ហ្វីលីពីន បានឱ្យដឹងថា ប្រទេសនេះមិនទាន់បានហាមពលរដ្ឋចិនមកកាន់ប្រទេសនេះនៅឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេស្នើឱ្យពលរដ្ឋចិនធ្វើតេសត៍រកមេរោគ nCoV មិននឹងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលប្រទេសហ្វីលីពីន។ ចំណែកនាយកដ្ឋានអាកាសចរណ៍ស៊ីវិលហ្វីលីពីន បានផ្អាកការហោះហើរត្រង់ពីក្រុង Wuhan។
ផែនទីបង្ហាញពីវត្តមានរបស់អ្នកបានឆ្លងវីរូសរលាកសួត Corona
អាសន្នរោគរលាកសួតដែលបង្កឡើងដោយវីរូស nCoV (Corona) បានកើនឡើងនៅក្រុង Wuhan តាំងពីថ្ងៃទី 12ធ្នូ ឆ្នាំ2019 ក្រោយមកវាបានរាលដាលដល់ 31ខេត្តក្រុងនៃប្រទេសចិន។ គិតមកត្រឹមថ្ងៃនេះ (2កុម្ភៈ) អ្នកសា្លប់ដោយសារមេរោគនេះ កើនដល់ 304នាក់នៅប្រទេសចិន និងមានអ្នកឆ្លងមេរោគនេះចំនួន 14,451នាក់។ នៅខាងក្រៅប្រទេសចិនវិញ មានប្រទេស និងតំបន់ចំនួន26 ត្រូវគេរាយការណ៍ថា មានអ្នកឆ្លងវីរូសនេះ ក្នុងនោះមានម្នាក់បានបាត់បង់ជីវិត៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
February 2, 2020
ខ្សិកខ្សួលអួលដើម-ក ពេលបានអានសំបុត្ររបស់អ្នកគ្រូពេទ្យចិនម្នាក់ សរសេរទុកឱ្យកូនប្រុស ពេលខ្លួនឯងចូលទៅ “សមរភូមិវូហាន”
“កូនសម្លាញ់ តើកូនធ្លាប់បានឃើញកែវភ្នែករបស់អ្នកជំងឺ និងគ្រួសាររបស់ពួកគេដែលអង្វរសុំឱ្យជួយសង្គ្រោះជីវិតដែរឬទេ? កែវភ្នែកពួកគេដែលសម្លឹងមកម្ដាយ ហាក់ដូចជាផ្ញើសេចក្ដីទុកចិត្ត សេចក្ដីសង្ឃឹម និងការប្រាថ្នាសុំរស់បន្តទៀត”។
ខាងលើនេះ គឺជាការចាប់ផ្ដើមបន្ទាត់ដំបូងនៃសំបុត្រដែលលោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត Cao Xiaoying អាយុ 56ឆ្នាំ ជាប្រធានមជ្ឈមណ្ឌលព្យាបាលរោគឆ្លងនៃមន្ទីរពេទ្យប្រជាជនលេខ2 ក្នុងខេត្ត Hebei ប្រទេសចិន ដែលសរសេរទុកឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់ មុនពេលឈានជើងចូលក្នុងតំបន់ “សមរភូមិវូហាន” ដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគរលាកសួត Corona។
សំបុត្រនោះបានសរសេរទៀតថា ៖ “ម្ដាយយល់អំពីអាការព្រួយភ័យ និងក្ដីទុក្ខលំបាក ដែលពួកគេទទួលរងពីអាសន្នរោគដ៏អាក្រក់នេះ”។
លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត Cao Xiaoying បានចូលនិវត្តន៍នៅមុនរដូវបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីអាជ្ញាធរខេត្ត Hunan ប្រកាសអំពីការផ្ទុះឆ្លងរាលដាលនៃមេរោគវីរុស Corona លោកស្រីបានសម្រេចចិត្ត ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យវិញ ដើម្បីបានរួមដំណើរជាមួយក្រុមគ្រូពេទ្យចំនួន 60នាក់ផ្សេងទៀត ស្ម័គ្រចូលទៅប្រយុទ្ធប្រឆាំងមេរោគវីរុស Corona ដ៏សាហាវនោះ។ ជាមួយនឹងបទពិសោធជាង 30ឆ្នាំក្នុងការប្រឆាំងនឹងបណ្ដាមេរោគឆ្លងទាំងឡាយ លោកស្រីបានទទួលព្យាបាលអ្នកជំងឺរលាកសួតដោយការឆ្លងមេរោគវីរុស Corona ដំបូងនៅជនបទ។
នៅចំពោះមុខការសម្រេចចិត្តនេះ កូនប្រុសរបស់លោកស្រីបានជំទាស់យ៉ាងខ្លាំងក្លា។ កូនប្រុសរបស់លោកស្រីមានគម្រោងនាំមិត្តស្រីរបស់គេមកជម្រាបសួរលោកស្រីក្នុងរដូវចូលឆ្នាំចិនឆ្នាំនេះ។
មុនពេលត្រឡប់ទៅមន្ទីរពេទ្យវិញ លោកស្រីបានរៀបចំអ្វីៗគ្រប់សព្វបែបយ៉ាងរួចរាល់ ដើម្បីឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់ស្វាគមន៍មិត្តស្រីរបស់គេ ព្រមទាំងបានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ទុកឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់ ដោយក្ដីសង្ឃឹមថា កូនប្រុសគាត់នឹងយល់អំពីអារម្មណ៍របស់លោកស្រី។
ក្នុងសំបុត្រនោះ លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត បានសុំទោសកូនប្រុសរបស់គាត់ ព្រោះមិនទាន់បានបំពេញភារកិច្ចជាម្ដាយដ៏ល្អ ប៉ុន្តែ លោកស្រីបានរំឭកជាច្រើនលើកច្រើនសាថា លោកស្រីពិតជាស្រឡាញ់រូបគេខ្លាំងណាស់។
“កូនប្រុសម្ដាយ ម្ដាយបានសម្រេចជ្រើសរើសមុខរបរជាគ្រូពេទ្យ ដូច្នេះយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនអាចនៅជុំគ្នាបានពេញលេញនោះទេ។ ម្ដាយស្រឡាញ់កូន100% ប៉ុន្តែ ពេលវេលារបស់ម្ដាយមិនអាចផ្ដល់ឱ្យកូនបាន 100%ឡើយ។ ម្ដាយដឹងអំពីភាពគ្រោះថ្នាក់នៃអាសន្នរោគដ៏អាក្រក់នេះ ម្ដាយអាចដឹងបានអំពីការឈឺចាប់ និងការរងទុក្ខវេទនាពីមេរោគនេះ។ បំណងរបស់ម្ដាយក្នុងជាតិនេះ គឺការបំបាត់ចោលរាល់បញ្ហាអាក្រក់ទាំងអស់នេះ។ សុំទោសណា៎ កូនប្រុសម្ដាយ ការបែកគ្នាមួយរយៈខ្លីរបស់យើង គឺជាសំឡេងសើចរីករាយរបស់មនុស្សរាប់លាននាក់ដែលគេត្រូវការម្ដាយណា៎កូន។ នេះគឺជាប្រការមួយដែលគ្រូពេទ្យទាំងឡាយត្រូវតែធ្វើ”។
នៅទីបញ្ចប់នៃសំបុត្រ ស្ត្រីម្នាក់នេះបានសរសេរថា ៖ “កូនប្រុស ក្រដាសវាខ្លីពេក ប៉ុន្តែក្ដីស្រឡាញ់ដែលម្ដាយមានចំពោះកូន គឺវែងជាងនេះឆ្ងាយណាស់។ ម្ដាយនឹងស្លៀកឈុតការពារមេរោគជាប់ជានិច្ច កូនកុំបារម្ភ ហើយចូរកូនធ្វើជំនួសម្ដាយ ក្នុងការការពារក្រុមគ្រួសារយើង ណា៎កូនណា៎។ ម្ដាយត្រូវការពារ និងបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ម្ដាយ។ ពេលអាសន្នរោគអាក្រក់នេះបានថមថយចុះ ម្ដាយសន្យាថា នឹងត្រឡប់ទៅនៅក្បែរកូនឱ្យបានច្រើន តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ម្ដាយជឿថា កូននឹងយល់ចំពោះរឿងទាំងអស់នេះ មែនទេកូន?”។
ថ្ងៃទី26 មករា បន្ទាប់ពីសំបុត្រខាងលើត្រូវបានគេបង្ហោះ និងចែករំលែកក្នុងបណ្ដាញសង្គមចិន មានអ្នកលេងអ៊ីនធើណិតជាច្រើន បានបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនដោយការ Comment។
អ្នកលេងបណ្ដាញសង្គម Weibo ម្នាក់បានបញ្ចេញមតិថា ៖ “នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលអាសន្នរោគកំពុងរាតត្បាត សំបុត្ររបស់អ្នកគ្រូពេទ្យ Cao Xiaoying បានធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើប អួលដើម-ក និងពិតជាកោតសរសើរចំពោះស្មារតីជួយអ្នកជំងឺយ៉ាងអស់ពីចិត្តរបស់លោកស្រី”។
អ្នកលេងបណ្ដាញសង្គមម្នាក់ទៀតសរសេរថា ៖ “សង្ឃឹមថា ទេវតាអាវពណ៌សទាំងឡាយ ដែលនៅតំបន់ជួរមុខនឹងបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយសុវត្ថិភាព និងបានជួបជុំគ្រួសារ”។
សូមបញ្ជាក់ថា គិតដល់រសៀលថ្ងៃទី31មករានេះ មានអ្នកឆ្លងមេរោគ Corona សរុបជាង 9,800នាក់ ក្នុងនោះមាន 9700នាក់ស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសចិន រួមទាំងហុងកុង ម៉ាកាវ និងកោះតៃវ៉ាន់ផងដែរ។ ចំណែកអ្នកស្លាប់ដោយសារមេរោគវីរុស Corona នេះ បានកើនឡើងដល់ 213នាក់ ដែលជនរងគ្រោះទាំងនោះ សុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសចិន ពិសេសគឺ ក្នុងតំបន់ Wuhan ដែលជាកន្លែង “ចាប់កំណើត” នៃមេរោគវីរុស Corona ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនេះ៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
January 31, 2020
17ឆ្នាំ ពីមេរោគ «Sars» មកដល់ «Corona» វីរុសថ្មីផ្ដាច់ជីវិតមនុស្ស…តើមួយណាសាហាវជាង?
ជាង17ឆ្នាំនៃការឆ្លងរាលដាលពីមេរោគ«Sars»(សារស៍) មកដល់ «Corona» បានក្លាយជាមហាវិបត្តិថ្មី ដែលមានដើមកំណើតមកពីប្រទេស(ចិន)តែមួយ តើមេរោគទាំង2 នេះ មួយណាមានអានុភាពខ្លាំងក្លាជាង? និងតើមនុស្សនៅក្នុងពិភពលោក នឹងត្រូវស្លាប់ប៉ុន្មាននាក់ទៀត?
គ្រប់ 1ខែគត់ដែលរដ្ឋបាលចិនបានរាយការណ៍ទៅអង្គការសុខភាពពិភពលោក(WHO)អំពីការឆ្លងរាលដាលនៃ “មេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី2019” លើកដំបូងកាលពីថ្ងៃទី31 ខែធ្នូ ឆ្នាំ2019។ នៅក្នុងខណៈនោះ មានអ្នកផ្ទុកមេរោគវីរុសកូរ៉ូណារួចទៅហើយ 44នាក់ ហើយមកដល់ថ្ងៃនេះ(30 មករា 2020) ទូទាំងពិភពលោកមានអ្នកឆ្លងវីរុសកូរ៉ូណាកើនឡើង 7,783នាក់ និងស្លាប់ 170នាក់។
តាមរយៈតួលេខនេះ បើប្រៀបធៀបនឹងមេរោគ«Sars» (សារស៍)ដែលកើតឡើងក្នុងអំឡុងឆ្នាំ2002-2003 ដែលមានអ្នកឆ្លងមេរោគនេះជាង 8,000នាក់ និងស្លាប់ 774នាក់ មានន័យថា អ្នកឆ្លងវីរុសកូរ៉ូណាទូទាំងពិភពលោកនាពេលបច្ចុប្បន្ន មានភាគរយខ្ពស់ជាងដល់ទៅ 74.80% នៃអ្នកឆ្លងមេរោគ«Sars» ក្នុងរយៈវេលាត្រឹមតែ 1ខែប៉ុណ្ណោះ។
ខណៈដែលតួលេខឆ្លងមេរោគវីរុសកូរ៉ូណានៅក្នុងប្រទេសចិន នៅថ្ងៃទី30 មករានេះ ក៏ខ្ពស់ឡើងដល់ទៅ 5,974នាក់ទៅហើយដែរ ដោយកើនពីថ្ងៃពុធ ប្រមាណ 1,500នាក់ ឬគិតជាភាគរយ គឺច្រើនជាង 30% ផ្ដួលស្ថិតិ 5,327នាក់របស់មេរោគ«Sars» ស្រេចបាច់បាត់ទៅហើយ និងបើប្រៀបធៀបពីល្បឿននៃការឆ្លងរាលដាលរបស់វីរុសកូរ៉ូណា និង«Sars»វិញ បើយើងមើលពីតួលេខដែលបានបង្ហាញពីខាងដើម ក៏នឹងឃើញថា វីរុសកូរ៉ូណាមានការឆ្លងរាលដាលលឿនរហ័សជាងច្រើនណាស់។ ត្រឹមតែ 29ថ្ងៃ ក៏មានអ្នកឆ្លងមេរោគរួចទៅហើយជាង 3,000នាក់ ខណៈដែល«Sars»ប្រើពេលយ៉ាងហោចណាស់ក៏ 5ខែដែរ ទើបមានអ្នកឆ្លងរោគច្រើនដល់ 3,000នាក់។
តាមរយៈតួលេខដែលបង្ហាញខាងលើនេះ មិត្តអ្នកអានគេហទំព័រឡារ៉ែន ច្បាស់ជាគិតថា វីរុសកូរ៉ូណាប្រហែលជាមានអានុភាពខ្លាំងក្លាជាងមេរោគ«Sars»មិនខាន…តែការគិតនេះ វាបញ្ច្រាស់គ្នានឹងអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ និងអ្នកជំនាញការខាងវេជ្ជសាស្ត្រនៅក្រៅប្រទេសជាច្រើននាក់ ដែលមិនបានគិតដូច្នេះឡើយ ដោយពួកគេមើលឃើញថា អានុភាពនៃភាពខ្លាំងក្លាដែលនឹងអាចសម្លាប់ជីវិតមនុស្សនៅលើពិភពលោករបស់វីរុសកូរ៉ូណា មានតិចជាង «Sars» ព្រោះគ្រាដែល«Sars»ឆ្លងរាលដាលរាតត្បាតខ្លាំងក្លានោះ មានអត្រាការស្លាប់ខ្ពស់ដល់ទៅ 9.6%ឯណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ វីរុសកូរ៉ូណា មានការវាយតម្លៃថា អាចនឹងស្ថិតក្នុងអត្រា 2.2 ទៅ 3%ប៉ុណ្ណោះ។
ត្រឡប់ទៅនិយាយអំពីការឆ្លងរាលដាលដែលលឿនរហ័សវិញ គឺមានការវាយតម្លៃចេញមកថា អ្នកឆ្លងមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាត្រឹមតែ 1នាក់ អាចចម្លងទៅបុគ្គលផ្សេងទៀតបាន 2-3នាក់ឯណោះ។
-“វីរុស” រាលដាលឆ្លងប្រទេស
មុនការឆ្លងរាលដាលឆ្លងប្រទេស ប្រហែលជាយើងត្រូវថយត្រឡប់ទៅមើលពីដើមកំណើតនៃវីរុសទាំង2 នេះសិន។ ទាំងកូរ៉ូណា និងសារស៍ សុទ្ធតែចេញមកពីប្រទេសតែមួយជាមួយគ្នា គឺ “ប្រទេសចិន” និងមានប្រភពកំណើតដូចគ្នា គឺចេញពី “ផ្សារលក់អាហារស្រស់” ខុសគ្នាតែត្រង់មិនបានចេញមកពីទីក្រុង និងមណ្ឌលជាមួយគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ ដោយវីរុសកូរ៉ូណាចេញមកពីទីក្រុងវូហាន មណ្ឌលហ៊ូពេយ ឯសារស៍ ចេញមកពីមណ្ឌលក្វាងទុង។
ពីការដែល “ផ្សារលក់អាហារស្រស់” គឺជាប្រភពកំណើតនៃការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគកូរ៉ូណា ដែលមានរានលក់សាច់សត្វស្រស់ច្រើនប្រភេទ ទាំងពស់ សំពោច សត្វស្លាប រួមទាំងប្រចៀវផងនោះ បានធ្វើឱ្យរដ្ឋបាលចិនចេញវិធានការតឹងរ៉ឹង ចេញបញ្ជាហាមទូទាំងប្រទេសមិនឱ្យលក់សត្វព្រៃនៅក្នុងផ្សារលក់អាហារស្រស់ ភោជនីយដ្ឋាន និងផ្សារផ្លាតហ្វ៉ម អ៊ី-ខំមើរកស៍(លក់តាមអនឡាញ) រួមទាំងការចេញបញ្ជាបិទទីក្រុង និងផ្អាកការធ្វើគមនាគមន៍ ដឹកជញ្ជូនគ្រប់ប្រព័ន្ធផ្លូវ ដោយសារខ្លាចក្លាយជាប្រភពបណ្ដុះមេរោគ និងធ្វើឱ្យកើតការរាលដាលដែលអាចនឹងធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងឡើងជាងពេលបច្ចុប្បន្ន និងដែលអាចនឹងដូចកាលពីសម័យមេរោគ «សារស៍» ដែលឆ្លងរាលដាលរហូតដល់ទៅ 26ប្រទេសក្នុងរយៈពេលតែ 8ខែ ខណៈដែលវីរុសកូរ៉ូណាកំពុងរាលដាលទៅដល់ 18ប្រទេសក្នុងពិភពលោក(រួមទាំងកម្ពុជាផង)ក្នុងរយៈពេលតែ 1ខែប៉ុណ្ណោះ។
ដោយចំនួនតួលេខប្រទេសដែលបានឆ្លងរាលដាលច្រើនជាងពាក់កណ្ដាលរបស់មេរោគ សារស៍ និងទោះជាមានការទាមទារឱ្យប្រកាស “សភាវគ្រោះថ្នាក់លំដាប់ពិភពលោក” ក្ដី តែអង្គការសុខភាពពិភពលោក(WHO) បែរជាមើលឃើញថា «វាហាក់ដូចជាលឿនពេកក្នុងការប្រកាសបែបនោះ» ទៅវិញ។
សរុបទៅ តើវីរុសកូរ៉ូណា និងសារស៍ ដូចគ្នាដែរឬទេ?
ចម្លើយ មានទាំង “ដូចគ្នា” និង “ខុសគ្នា”
-ចំណុចដែល “ដូចគ្នា” របស់វីរុសកូរ៉ូណា និងសារស៍ គឺ “ប្រភពបង្កើតមេរោគ”
-និងចំណុចដែល “ខុសគ្នា” របស់វីរុសកូរ៉ូណា និងសារស៍ គឺ “ភ្នាក់ងារចម្លងរោគ”
យើងនាំគ្នាទៅមើល ម្ដង 1Step
1-សារស៍ ចាប់ផ្ដើមពីសត្វប្រចៀវ ចូលទៅសត្វសំពោច រួចចូលមកមនុស្ស និងអាចចម្លងពីមនុស្សទៅមនុស្សបាន តាមរយៈកម្ទេច ឬលម្អងស្លេស្ម៍ ការប៉ះពាល់ និងការក្អក ឬកណ្ដាស។
2-វីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទ2019 ចាប់ផ្ដើមពីសត្វប្រចៀវ ចូលទៅ “ភ្នាក់ងារចម្លងរោគអាថ៌កំបាំង” រួចចូលមកមនុស្ស និងអាចចម្លងពីមនុស្សទៅមនុស្សបាន តាមរយៈកម្ទេច ឬលម្អងស្លេស្ម៍ ការប៉ះពាល់ និងការក្អក ឬកណ្ដាស់។
ក្រៅពីនេះ រឿងមួយទៀតដែលមេរោគទាំង2 ដូចគ្នា នោះគឺ “គ្មានវ៉ាក់សាំងការពារ”។
យុទ្ធនាការបង្ក្រាបវីរុសកូរ៉ូណា មេរៀនដែលចិនរៀនយល់ដឹងពីមេរោគ សារស៍

ក្នុងអំឡុងដើមឆ្នាំ2003 ដែលមេរោគសារស៍មានការឆ្លងរាលដាលយ៉ាងខ្លាំងក្លានោះ ប្រទេសជាច្រើននាំគ្នាខឹងសម្បា និងគិតថា ផលប៉ះពាល់ដែលពិបាកហួសនឹងទប់ស្កាត់ រហូតរាលដាលឆ្លងទៅ 26ប្រទេស មានអ្នកឆ្លងមេរោគជាង 8,000នាក់ និងស្លាប់ជាង 700នាក់នោះ គឺដោយសារតែចិនមានការលាក់បាំងព័ត៌មានអ្វីម្យ៉ាង ទាំងដែលការឆ្លងរាលដាលបានចាប់ផ្ដើមឡើងក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ2002 តែចិនបែរជាទើបតែរាយការណ៍ជាសាធារណៈលើកដំបូងនៅក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ2003។ ស្ថានការណ៍កើតវិបត្តិខ្លាំង មានអ្នកស្លាប់រហូតដល់ 5នាក់រួចទៅហើយ និងឆ្លងមេរោគជាង 300នាក់ក្នុងមណ្ឌលក្វាងទុង។
កន្លងមក នៅចុងឆ្នាំ2019 ចិនមានការផ្លាស់ប្ដូរ ដោយចាប់ផ្ដើមរាយការណ៍ជាសាធារណៈ និងទៅអង្គការសុខភាពពិភពលោកអំពីស្ថានការណ៍ឆ្លងរាលដាលក្នុងអំឡុងពេលដែលទើបតែមានការចាប់ផ្ដើមឆ្លងរាលដាល ដែលទោះជាកន្លងផុតទៅហើយ 3សប្ដាហ៍ក៏ដោយ តែក៏រាប់ថា លឿនជាងកាលពីគ្រាមុន(កាលពីមេរោគសារស៍រាតត្បាត)។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះជាមានភាពលឿនរហ័សជាងមុន ទោះជាមានការត្រៀមវិធានការទប់ទល់ ទាំងការបិទទីក្រុង ការប្រកាសប្រាប់ប្រជាជន កាត់កាត់ផ្ដាច់ផ្លូវគមនាគមន៍ និងដឹកជញ្ជូន និងរាយការណ៍ពីបច្ចុប្បន្នភាពចំពោះអន្តរជាតិហើយក៏ដោយ តែក៏នៅតែមានភាពមិនច្បាស់លាស់ និងគួរឱ្យសង្ស័យសម្រាប់ប្រទេសជាច្រើនថា “ចិនអាចនៅមិនទាន់ស្មោះត្រង់ចំពោះការរាយការណ៍ទាំងអស់នៅឡើយ”។
-មេរោគ2 បង្កគ្រោះថ្នាក់ ចិនជប់មន្ទីរពេទ្យឡើងក្នុងរយៈពេល 6ថ្ងៃ
ថ្ងៃសុក្រ ទី24 មករា ឆ្នាំ2020 ចិនគាស់ “សាស៍ ម៉ូដែល” មកប្រើឡើងវិញម្ដងទៀត ដោយការសាងសង់មន្ទីរពេទ្យពិសេសសម្រាប់ទទួលអ្នកជំងឺមេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី2019 ជាពិសេសតែម្ដង។
ផ្ទៃដីជាង 25,000ម៉ែត្រការ៉េ ត្រូវបានជប់និម្មិតជាមន្ទីរពេទ្យទំហំ 1,000គ្រែអ្នកជំងឺ ដោយមានបែបគំរូដើមតាមមន្ទីរពេទ្យ សៀវ ថាំងសាន ដែលសាងឡើងដើម្បីទប់ទល់ការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគសារស៍ក្នុងឆ្នាំ2003។
កាលពីសម័យមេរោគសារស៍រាតត្បាត ចិនប្រើកម្មករជាង 4,000នាក់ សាងសង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ រហូតមន្ទីរពេទ្យកើតចេញជារូបរាងស្រេចបាច់ក្នុងរយៈពេល 7ថ្ងៃ។ ចំណែកក្នុងគ្រា វីរុសកូរ៉ូណានេះ ក៏ដូចគ្នាដែរ រដ្ឋបាលចិនដាក់កំណត់ ត្រូវសាងសង់ឱ្យហើយស្រេចក្នុងរយៈពេល 6ថ្ងៃ ដោយត្រូវត្រៀមឱ្យរួចជាស្រេចសម្រាប់ការប្រើប្រាស់នៅថ្ងៃទី3 កុម្ភៈ ឆ្នាំ2020។
តាមរយៈស្ថានការណ៍ការឆ្លងរាលដាលនៃ វីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី2019 ដែលកំពុងតែឆាបឆេះខ្លាំងនាពេលនេះ ទោះជាក្នុងកម្រិតពិភពលោកនៅមិនទាន់មានការប្រកាសថាជា “សភាវវិបត្តិដែលគួរឱ្យភ័យបារម្ភ” ក៏ដោយ និងទោះជាមានអត្រាការស្លាប់ដែលទាបជាងកាលមេរោគសារស៍ក៏ដោយ តែដោយការឆ្លងរាលដាលដែលឆាប់រហ័សបែបនេះ វាអាចនឹងមានភាពអាចទៅរួចដែលថា អ្នកឆ្លងមេរោគនឹងកើនឡើងខ្ពស់ដល់ទៅ 250,000 ឬ 350,000នាក់ ដូចដែលមានការវាយតម្លៃ…។
ហើយចាប់ពីពេលនេះទៅ ប្រហែលជាត្រូវតាមសង្កេតបែបមិនដាក់ភ្នែកហើយថា តើចិនអាចគ្រប់គ្រង “វីរុសកូរ៉ួណាប្រភេថ្មី2019” ឱ្យស្ថិតក្នុងរង្វង់កំណត់ និងបញ្ឈប់ការឆ្លងរាលដាលបានក្នុងអំឡុងពេល 8ខែដូចកាលពី មេរោគសារស៍ បានដែរឬទេ? ព្រោះបើសិនជាយូរជាងនេះ ច្បាស់ជាមានផលប៉ះពាល់ដល់ GDP របស់ចិន និងពិភពលោកយ៉ាងពិតប្រាកដ យ៉ាងតិចបំផុតក៏ប្រហែល 1-2%ដែរ៕
ប្រភព ៖ សារព័ត៌មានបរទេស
January 30, 2020
លំដាប់ហេតុការណ៍៖ រដ្ឋបាលជប៉ុនជម្លៀសពលរដ្ឋចេញពីទីក្រុងវូហាន ក្នុងរយៈពេល 2ថ្ងៃ
រដ្ឋបាលជប៉ុនអាចជម្លៀសជនជាតិជប៉ុនដែលជាប់នៅក្នុងទីក្រុងវូហាន គេចចេញពីការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគវីរុសកូរ៉ូណាបានក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ 2ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ ភាពឆាប់រហ័សនេះ កើតចេញពីការត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចរបស់គ្រប់អង្គភាព និងការប្រើច្រកផ្លូវខាងការទូតយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
ជើងហោះហើរពិសេសបានចុះចតនៅអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិ ហានេដៈ ក្នុងក្រុងតូក្យូ កាលពីពេលព្រឹកថ្ងៃនេះ(ថ្ងៃពុធទី29មករា) វេលាម៉ោងប្រមាណជា 8.40នាទី ព្រមជាមួយជនជាតិជប៉ុនចំនួន 206នាក់ដែលត្រូវបានជម្លៀសចេញពីទីក្រុងវូហាន មជ្ឈមណ្ឌលនៃការឆ្លងរាលដាលរបស់មេរោគវីរុសកូរ៉ូណាប្រភេទថ្មី។
ជើងហោះហើរនេះ បានចេញដំណើរព្រមជាមួយក្រុមមន្ត្រីពេទ្យ និងបុគ្គលិកត្រួតពិនិត្យរោគ ដោយអ្នកដំណើរមកពីវូហានទាំងអស់បានទទួលការពិនិត្យសុខភាពនៅក្នុងយន្តហោះ ដែលរហូតមកដល់ខណៈពេលនេះមិនទាន់មានអ្នកណាម្នាក់ឆ្លងមេរោគនោះនៅឡើយ តែមានអ្នកខ្លះដែលមានអាការក្អក ក្ដៅខ្លួន ត្រូវបានបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យជាបន្ត។
នៅពេលយន្តហោះចុះចតភ្លាម រថយន្តBus 5គ្រឿង និងរថយន្តសង្គ្រោះ 20គ្រឿងដែលបានត្រៀមរួចជាស្រេចនៅក្នុងអាកាសយានដ្ឋាននោះ បាននាំអ្នកដំណើរទាំងអស់ទៅពិនិត្យសុខភាពម្ដងទៀត។ ទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវដាក់ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែក ដើម្បីពិនិត្យមើលអាការរយៈពេល 14ថ្ងៃ។
រដ្ឋបាលជប៉ុនបញ្ជាក់ថា យន្តហោះពិសេសជើងទី2 នឹងចេញដំណើរឆ្ពោះទៅទីក្រុងវូហាននៅក្នុងរាត្រីថ្ងៃនេះ(ថ្ងៃពុធទី29) ហើយជើងហោះហើរពិសេសទី3 នឹងចេញដំណើរនៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ដើម្បីទៅទទួលយកជនជាតិជប៉ុនចេញពីទីក្រុងវូហានទាំងអស់ប្រមាណជា 650នាក់។
លំដាប់ហេតុការណ៍៖ តើរដ្ឋបាលជប៉ុនត្រៀមការណ៍រួចជាស្រេចក្នុងរឿងនេះយ៉ាងណា?
រដ្ឋបាលជប៉ុនអាចជម្លៀសជនជាតិរបស់ខ្លួនចេញពីប្រទេសចិនបានក្នុងរយៈពេលតែ 2ថ្ងៃ និងជាប្រទេសដំបូងគេដែលបានទទួលការអនុញ្ញាតពីរដ្ឋបាលចិនឱ្យចូលទៅក្នុងទីក្រុងវូហាន ដែលនៅតែស្ថិតក្រោមវិធានការ Shutdown (បិទទីក្រុង)នៅឡើយ។
ព្រលប់ថ្ងៃអាទិត្យទី26មករា៖ នាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុន ស៊ីនហ្សូ អាបេ ប្រកាសថា រដ្ឋបាលជប៉ុនត្រៀមរួចរាល់ហើយក្នុងការជម្លៀសជនជាតិជប៉ុនចេញពីទីក្រុងវូហាន។
ថ្ងៃចន្ទ ទី27មករា៖ ក្រសួងការបរទេស ស្ថានទូតជប៉ុន និងសមាគមពាណិជ្ជករជប៉ុននៅក្នុងប្រទេសចិន បានប្រញាប់ប្រញាល់ស្វែងរក និងប្រមែប្រមូលជនជាតិជប៉ុនដែលត្រូវការត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញ។
ថ្ងៃអង្គារ ទី28មករា៖ ជើងហោះហើរពិសេសបានត្រៀមរួចជាស្រេចនៅឯព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិ ហានេដៈតាំងពីព្រឹកព្រលឹម តែនៅមិនទាន់អាចចេញដំណើរបាន ព្រោះ “ខាងចិនមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួច”។ រហូតទាល់តែបានទទួលសញ្ញាភ្លើងបៃតងឱ្យហោះឡើងបាននៅពេលព្រលប់ៗនៃថ្ងៃដដែល។ ជើងហោះហើរពិសេសនេះថែមទាំងបាននាំយកម៉ាស់អនាម័យចំនួន15,000ឈុត វ៉ែនតាការពារការឆ្លងមេរោគ 8,000ឈុត ស្រោមដៃ 50,000ឈុត និងវត្ថុជួយសង្គ្រោះផ្សេងៗទៀតទៅប្រគល់ជូនខាងចិនផងដែរ។
នៅក្នុងថ្ងៃដដែល គណៈរដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុនបានត្រៀមជាស្រេចនៅក្នុងប្រទេស មានមតិអនុម័តឱ្យដាក់ចូលក្នុងបញ្ជីនូវជំងឺរលាកសួតដោយមេរោគវីរុសកូរ៉ូណា ជាជំងឺឆ្លងតាមច្បាប់ ផ្ដល់អំណាចបញ្ជាអ្នកឆ្លងមេរោគឱ្យចូលព្យាបាលក្នុងមន្ទីរពេទ្យ បញ្ជាឱ្យឈប់សម្រាកពីការងារ និងបញ្ជាឱ្យពិនិត្យជំងឺនៅតាមព្រលានយន្តហោះ និងកំពង់ផែ ដោយរដ្ឋបាលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើការចំណាយក្នុងការព្យាបាលទាំងអស់។
ព្រឹកថ្ងៃពុធ ទី29មករា៖ ជើងហោះហើរពិសេសដំបូង ធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងតូក្យូ៕
ប្រភព៖ សារព័ត៌មានបរទេស
January 29, 2020