Author: វល័ក្ខ

ក្រោយពីជួបគ្នាសងសឹកចំនួន 2 លើក រវាងក្រុមតារាសម្ដែងក្នុងផលិតកម្មមហាហង្ស និង ក្រុមកីឡាករបាល់ទាត់បុរីរិទ្ធិដែលទទួលបានលទ្ធផលស្មើគ្នាទាំងពីរលើករួចមក កាលពីថ្ងៃទី26 ខែកក្កដាកន្លងទៅនេះក្រុមទាំងពីរនេះបានជួបគ្នាជាលើកទី3 ដោយក្រុមតារាសម្តែងរបស់ផលិតកម្មមហាហង្សបានទទួលជ័យជម្នះក្នុងលទ្ធផលទទួល 4 – 3 ដែលធ្វើឱ្យលោក អ៉ិន សុភិន លោតកញ្ជ្រោលដោយក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងក្រោយពេលបញ្ចប់ការប្រកួត។

វាពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាខ្លាំងក្នុងការប្រកួតពេញរយៈពេល 90នាទីនៅលើទីលានពហុកីឡដ្ឋានវេស្ទើននៅម្ដុំទួលគោកដែលកីឡាករទាំងអស់បានប្រឹងបញ្ចេញសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួនខណៈក្រុមទាំងពីរនេះជួបធ្វើការសងសឹកគ្នា។

លោក អ៉ិន សុភិន ជាអ្នកដឹកនាំក្រុមតំណាងឱ្យផលិតកម្មមហាហង្ស ដែលត្រូវគេឃើញលោតកញ្ជ្រោលសម្ដែងនូវអារម្មណ៍រីករាយជាខ្លាំងគ្រាដែលក្រុមរបស់លោកយកឈ្នះលើក្រុមបុរីរិទ្ធិ 1គ្រាប់នៅតង់ទីពីរបានថ្លែងប្រាប់ដោយក្តីរំភើបថា លោកបានរៀបចំក្រុមតារាសម្ដែងត្រៀមចូលរួមប្រកួតបាល់ទាត់លើកនេះប្រមាណជា 3 ខែមកហើយ។

លោកបានអះអាងថា ក្រុមទាំងពីរជួបប្រកួតគ្នា 2លើកមកហើយ ដោយទទួលបានលទ្ធផលស្មើគ្នាទាំង 2 លើក ដោយលើកទី 1ទទួលបានលទ្ធផល 1ស្មើ ទើបធ្វើឱ្យក្រុមទាំង 2 មិនអស់ចិត្ត និងបានសុំជួបសងសឹកជាលើកទី 2 ហើយលទ្ធផលនៅតែរក្សាការស្មើដូចមុនដដែល គឺ 2ទល់នឹង2 អ៊ីចឹងហើយទើបធ្វើឱ្យក្រុមបុរីរិទ្ធិរឹតតែមិនអស់ចិត្ត ហើយសុំប្រកួតសងសឹកជាថ្មីម្ដងទៀត ដោយកំណត់យកថ្ងៃទី26 ខែកក្កដា នេះឯង។

ចាងហ្វាងផលិតកម្មរូបនេះបញ្ជាក់ថា ទោះបីជាទទួលបានលទ្ធផល 4ទល់នឹង 3ក៏ដោយ តែខ្ញុំចាត់ទុកថា ជាមោទនភាពរបស់ក្រុមយើង ព្រោះក្រុមបុរីរិទ្ធិជាក្រុមមួយដែលខ្លាំង យើងអាចដឹងសមត្ថភាពពួកគាត់តាមរយៈការប្រកួតកន្លងមក។ ម្យ៉ាងលទ្ធផលនេះយើងទទួលបានមកដោយការខំប្រឹងប្រែង និងការប្រកួតដ៏ស្វិតស្វាញបំផុត»។ លោកបន្ដថា ជ័យជម្នះនេះនឹងធ្វើឱ្យក្រុមរបស់លោកកាន់តែមានមុខមាត់ក្នុងការត្រៀមប្រកួតមិត្តភាពជាមួយក្រុមផ្សេងៗដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយក្រុមហ៊ុន និងសហគ្រាសដូចគ្នា បន្ទាប់ពីបានយកឈ្នះលើក្រុមសប្បាយដែលជាក្រុមល្អមួយផងដែរ។

ការប្រកួតនាថ្ងៃទី26 កក្កដា ម្សិលមិញនេះមានកីឡាករចូលប្រកួត ដូចជាលោក អ៉ិន សុភិន លោក ភឹម តារាវិបុល លោកហេង នរៈកក្កដា លោកហ៊ូ ប៉ូសេង លោកជា សុវណ្ណនរាហ៍ និង លោកប៉ែន តុលា ជាដើម ដោយក្រៅពីនោះក៏មានតារាសិល្បៈច្រើននាក់ទៀតចូលរួមទស្សនា និងលើកទឹកចិត្តផងដែរ។

លោក អ៉ិន សុភិន បញ្ជាក់ថា៖ «ទោះបីជាមានការសងសឹកគ្នាដើម្បីយកជ័យជម្នះដែលជាកិត្ដិយសរបស់ក្រុមក៏ដោយ ប៉ុន្ដែការបង្កើតក្រុមកីឡានេះ ខ្ញុំធ្វើឡើងដើម្បីជំរុញទឹកចិត្ដយុវជនឱ្យចូលរួមលេងកីឡាដើម្បីសុខភាពតែប៉ុណ្ណោះ»។ លោកបន្ដថា ក្រៅពីទេពកោសល្យ និងរូបសម្រស់ហើយ កាយសម្បទា និងសុខភាពល្អក៏ជាកត្តាសំខាន់ដែលជំរុញឱ្យតារាសិល្បៈទទួលបានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងដែរ។

ដូច្នេះក្នុងនាមលោកជាថ្នាក់ដឹកនាំផលិតកម្មមួយរូបលោកត្រូវតែពង្រឹងសមត្ថភាព និងជំរុញតារាសម្ដែងទាំងអស់ឱ្យចេះថែរក្សាសម្រស់ឱ្យបានស្រស់ស្អាត សង្ហា និងជាពិសេសមានសុខភាពល្អ៕

ក្រោយពីកញ្ញា វ៉ាន់ នីឡា តារាកំប្លែងប្រចាំស្ថានីយទូរទស្សន៍ CTN និង CNC បានភ្ជាប់ពាក្យ ជាមួយកូនប្រុសថៅកែល្ខោន ភី សុគន្ធី អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមក ថ្មីៗនេះមានលេចឮថា អ្នកទាំងពីរមានជម្លោះនឹងគ្នា និងឈានទៅដល់ការបែកបាក់ថែមទៀតផង។

ដំណឹងនេះកើតឡើងក្រោយពីគេបានឃើញថា គូដណ្តឹង និងកញ្ញា វ៉ាន់ នីឡា បានបង្ហោះសារឆ្លើយឆ្លងគ្នាលើបណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុកដែលបង្ហាញពីចំណុចអវិជ្ជមានដែលនាំឱ្យឈានទៅរកការបែកបាក់។ អ្នកស្រី សុគន្ធី ជាម្ដាយរបស់ខាងប្រុស បានលើកឡើងថា ស្នេហាអ្នកទាំងពីរគ្មានអ្វីប្រែប្រួលទេ ពោលពួកគេនៅតែស្រឡាញ់គ្នាដូចដើម។ ទោះយ៉ាងណាអ្នកស្រីទទួលស្គាល់ថា ពួកគេទាំងពីរពិតជាមានរឿងហេតុកើតឡើងជាមួយគ្នាមែន ដែលរឿងនោះកើតចេញពីក្ដីប្រចណ្ឌរបស់កូនប្រុសអ្នកស្រីហួសហេតុពេក សូម្បីតែអ្នកស្រីក៏ពុំគាំទ្រដែរ។

ម្ចាស់វង់ល្ខោន ភី សុគន្ធី បញ្ជាក់ថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលកាន់ជើងកូនប្រុសខ្ញុំទេប្អូន មានតែខ្ញុំនិយាយឱ្យកូនស្រីពង្រឹងស្មារតីកុំធ្វើចិត្ដទន់ដើម្បីឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំដឹងខ្លួនម្ដង ព្រោះខ្ញុំគិតថា ស្រីជាភេទទន់ខ្សោយ ម្យ៉ាងកូនខ្ញុំក៏ប្រចណ្ឌជ្រុលបន្ដិចដែរ តែយ៉ាងណាវាកើតឡើងដោយសារតែការស្រឡាញ់ជ្រុលពេកហ្នឹងឯង។ យើងដឹងហើយស្នេហាក្មេងៗសម័យឥឡូវ ស្រឡាញ់ខ្លាំង ប្រចណ្ឌខ្លាំង។ ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំបានណែនាំកូនទៅហើយថា បើកូនស្រឡាញ់គ្នា ក្នុងនាមនីឡាជាអ្នកសិល្បៈ កូនត្រូវបើកចិត្ដឱ្យទូលាយ ព្រោះម្ដាយក៏ជាអ្នកសិល្បៈដែរ»។ អ្នកស្រីបន្ដថា ក្រោយពីពន្យល់ណែនាំហើយ កូនប្រុសអ្នកស្រីក៏ឯកភាពតាមយោបល់អ្នកស្រី ។ ពិសេសអ្នកស្រីក៏បានជួបពិភាក្សាជាមួយដន្លងដើម្បីនិយាយសម្របសម្រួលជាមួយពួកគេរួចហើយដែរ។ បច្ចុប្បន្នពួកគេឆាតទៅរកគ្នា សួរសុខទុក្ខគ្នាទៅមក អ្វីៗវិលមករកធាតុដើមវិញហើយ។

ជាមួយគ្នានេះដែរ អ្នកស្រីភី សុគន្ធី បញ្ជាក់ថា៖ «ក្នុងនាមខ្ញុំជាឪពុកម្ដាយខ្ញុំហ៊ានអះអាងថា ពួកគេមិនអាចឈានទៅដល់ការបែកបាក់គ្នាទេ ព្រោះបញ្ហាកើតឡើងដោយសារតែចិត្ដស្រឡាញ់គ្នាជ្រុលពេកតែប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងខ្ញុំនឹងដន្លងស្រឡាញ់គ្នាណាស់ ចាស់ៗមិនបណ្ដោយឱ្យរឿងនោះកើតឡើងបានទេ»។ ដើម្បីឱ្យកាន់តែជាក់ច្បាស់អ្នកស្រីបើកទូលាយ ព្រមទាំងស្វាគមន៍ដល់អ្នកសារព័ត៌មានដែលមានបំណងចង់បានព័ត៌មានអំពីរឿងនេះជាក់ច្បាស់ពីអ្នកស្រី៕

មិនថាក្រុមហ៊ុនផលិតកម្ម ឬសេវាកម្មនោះទេ ដើម្បីសាងកេរ្ត៍ឈ្មោះឱ្យទទួលបានការគាំទ្រពីអតិថិជនច្រើន ចាំបាច់បំផុតគឺត្រូវពង្រឹងគុណភាព និងការផ្តល់សេវាកម្មល្អ និងឆាប់រហ័សប្រកបដោយជំនឿចិត្តខ្ពស់នៅលើទីផ្សារ។ ឧទាហរណ៍ដូចជាមន្ទីរព្យាបាលធ្មេញឯកទេស ដោយសារឈរលើគោលការណ៍ទាំងនេះបានធ្វើឱ្យអតិថិជនមានការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេសទៀតផង។

ទន្តបណ្ឌិត ហ៊ុយ ប៉ូលីន ប្រធានមន្ទីរព្យាបាលពេទ្យធ្មេញឯកទេសមានប្រសាសន៍ថា ក្រោយពេលលោកបានបញ្ចប់ការសិក្សានៅឆ្នាំ2003 ពីសាកលវិទ្យាល័យវិទ្យាសាស្រ្តសុខាភិបាលលើឯកទេសពេទ្យធ្មេញនេះ លោកនៅមិនទាន់បើកគ្លីនិកផ្ទាល់ខ្លួននៅឡើយទេ តែលោកខិតខំប្រឹងប្រែងប្រឡងយកអាហារូបករណ៍ជំនាញឯកទេសធ្មេញទៅសិក្សាបន្តនៅសាកលវិទ្យាល័យម៉ាហ៊ីដុល (Mahidol) ប្រទេសថៃទៀត រហូតទទួលបានជំនាញច្បាស់លាស់ហើយទើបលោកត្រឡប់មកប្រទេសកម្ពុជាវិញដើម្បីបើកដំណើរការមន្ទីរពេទ្យព្យាបាលមាត់ធ្មេញដំបូងឡើងនៅជិតផ្សារអូឡាំពិកក្នុងអំឡុងឆ្នាំ2009។ ដោយសារតែគុណភាព ការផ្តល់សេវាលឿនប្រកបដោយភាពជឿជាក់ និងការស្មោះត្រង់ជាមួយអតិថិជនទើបធ្វើឱ្យមន្ទីរពេទ្យព្យាបាលមាត់ធ្មេញមួយនេះទទួលបានការគាំទ្រពីអតិថិជនកាន់តែច្រើនឡើងៗ ហើយក៍បន្តបើកសាខាក្នុងក្រុងភ្នំពេញមួយទៀត នៅជិតផ្សារអូរឫស្សីក្នុងឆ្នាំបន្ទាប់គ្នាគឺឆ្នាំ2010តែម្តង។

លោកថា ដោយសារតែគុណភាពនៃការព្យាបាលមាត់ធ្មេញ ជាពិសេសការដាំបង្គោលធ្មេញប្រកបដោយគុណភាពទុកចិត្តបាន និងតម្លៃសមរម្យផងនោះបានធ្វើឱ្យអតិថិជនស្គាល់តៗគ្នាពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ ហើយមានភ្ញៀវមកទទួលយកសេវាឥតដាច់នោះទេពីមួយថ្ងៃទៅមួយ សូម្បីតែជនបរទេសដែលមកធ្វើការរកស៊ី ឬមកលម្ហែកាយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាក៏ពួកគេបានប្រាប់តៗគ្នា ហើយមកទទួលយកសេវាព្យាបាលមាត់ធ្មេញនៅទីនេះជាបន្តបន្ទាប់ដែរ បើគិតជាភាគរយគឺប្រមាណជាជាង 30% ឯណោះបើធៀបជាមួយអតិថិជនដែលជាប្រជាជនខ្មែរនៅក្នុងស្រុករបស់យើង។

ដោយមើលឃើញពីតម្រូវការចាំបាច់របស់ប្រជាពលរដ្ឋនៅតាមទីជនបទ ពិសេសនៅមានកង្វះខាតមន្ទីរពេទ្យព្យាបាលមាត់ធ្មេញនេះ លោកក៏បានសម្រេចចិត្តពង្រីកសាខាថ្មីមួយទៀត ទៅខេត្តក្រចេះដែលជាស្រុកកំណើតរបស់លោកនៅឆ្នាំ2012។ លោកបានបញ្ជាក់ដូច្នេះថា «អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅបើកសាខានៅតាមបណ្តាខេត្តឆ្ងាយដូចជាខេត្តក្រចេះនេះ គឺដោយសារខ្ញុំមើលឃើញថា ទីនោះពុំមានគ្លីនិក ឬមន្ទីរពេទ្យព្យាបាលមាត់ធ្មេញនៅឡើយ ហើយពេលមានបញ្ហាជំងឺឈឺថ្កាត់កើតឡើងពួកគាត់ជួបការលំបាកក្នុងការរកសេវាព្យាបាល ត្រូវធ្វើដំណើរមកភ្នំពេញចំណាយលុយកាក់ច្រើន ដូច្នេះដើម្បីជួយផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់ពលរដ្ឋដែលរស់នៅជនបទឆ្ងាយៗទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅបើកនៅទីនោះតែម្តង»។

ក្រោយពីបើកដំណើរការសាខាតាមខេត្តភ្លាមក៏មានអតិថិជនមកទទួលសេវាច្រើនជាបន្តបន្ទាប់មិនចាញ់នៅតាមទីប្រជុំជន ឬនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញនោះទេ។ រួចក៏បន្តបើកសាខាមួយទៀតនៅក្នុងខេត្តរតនគិរីដែលជាខេត្តដាច់ស្រយាលដូចគ្នានេះនៅឆ្នាំ2014។ បន្ទាប់ពីបានបើកសាខាជាច្រើនជាបន្តបន្ទាប់មក ធ្វើឱ្យលោកមានការមមាញឹកជាខ្លាំងក្នុងការគ្រប់គ្រង និងចុះពិនិត្យមើលសកម្មភាពការងារនៅតាមសាខាមន្ទីរពេទ្យនីមួយៗ ដូច្នេះលោកក៏បានផ្អាកបើកសាខាមួយរយៈសិន ហើយឆ្លៀតទៅសិក្សាជំនាញដាំបង្គោលធ្មេញបន្តទៀតនៅប្រទេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូងក្នុងឆ្នាំ2014 រួចបន្តទៅសិក្សាជំនាញដាំបង្គោលធ្មេញដដែលនេះនៅទីក្រុងឡុងដ៍ (London) ប្រទេសអង់គ្លេសនៅឆ្នាំ2015 និងសិក្សាជំនាញនេះបន្ថែមទៀតនៅទីក្រុងបាសេឡូណា (Barcelona) ប្រទេសអេស្ប៉ាញ។ ហើយទើបត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញរហូតដល់ឆ្នាំ2016 ទើបលោកសម្រេចចិត្តបើកសាខាថ្មីមួយទៀតនៅខេត្តចំប៉ាសាក់ ប្រទេសឡាវ។

សម្រាប់ការបើកបម្រើសេវាកម្មមាត់ធ្មេញនៅប្រទេសឡាវក៏មានការគាំទ្រច្រើនដូចនៅប្រទេសខ្មែរដែរ ដោយសារនៅទីនោះសេវាសុខាភិបាលហាក់នៅមានកម្រិតទាបជាងនៅកម្ពុជាយើងឆ្ងាយណាស់ ពិសេសសេវាព្យាបាលមាត់ធ្មេញនេះតែម្តង។ គោលបំណងនៃការពង្រីកសាខានេះ គឺលោកចង់បង្ហាញថា កូនខ្មែរក៏មានសមត្ថភាពមិនចាញ់បរទេសដែរ «ក្នុងនាមជាកូនខ្មែរម្នាក់ខ្ញុំចង់បង្ហាញថា យើងក៏មានសមត្ថភាពមិនចាញ់បរទេសនោះដែរ មិនឱ្យបរទេសវាយតម្លៃមកលើគ្រួសារខ្មែរយើងដែលធ្លាប់តែមានវប្បធម៌អរិយធម៌រុងរឿងតាំងពីសម័យដើមមកម្ល៉េះ»។

ទោះបីជាមានការពង្រីកសាខាច្រើនក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែក៏កិច្ចការអាជីវកម្មមួយនេះមិនមែនសំដៅគិតទៅលើតែប្រាក់ចំណេញតែមួយមុខនោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់គឺការបានចូលរួមជួយព្យាបាលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅ មិនថាទីក្រុងឬជនបទដាច់ស្រយាលនោះទេ ពិសេសគឺបានចូលរួមជាមួយរាជរដ្ឋាភិបាល ជួយផ្តល់ការងារមួយចំនួនដល់យុវជនខ្មែរផងដែរ ដែលគិតមកទល់ពេលនេះមានបុគ្គលិកសរុបប្រមាណជាង60នាក់ហើយ។ ជាការរួមចំណែកលើកកម្ពស់ការសិក្សារអប់រំ លោករួមនឹងគ្រូពេទ្យស្ម័គ្រចិត្តជាច្រើនទៀតក៏តែងចុះព្យាបាលជំងឺទូទៅ និងជំងឺមាត់ធ្មេញនេះជូនពលរដ្ឋ និងបានចែកសម្ភារសិក្សាផ្សេងៗទៅដល់សិស្សនៅតាមទីជនបទនានាផងដែរ៕

នៅតាមទីសាធារណៈ និងនៅតាមដងផ្លូវធំៗដែលមានអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ច្រើនក្នុងទីប្រជុំជន អ្នកដំណើរគ្រប់គ្នានឹងបានឃើញក្មេងតូចៗដែលខ្លះមានកាន់ទារកផងនោះ បានដើរមករកអ្នកក្នុងទឹកមុខគួរឱ្យអាណិតដើម្បីសុំលុយ នោះគឺក្មេងសុំទាននៅតាមផ្លូវ។ អ្នកគ្រប់គ្នាប្រហែលជាប្រើអារម្មណ៍ផ្សេងៗគ្នាដើម្បីមើលទៅពួកគាត់ ដោយអ្នកខ្លះមើលទៅក្មេងសុំទានតាមផ្លូវថាជាក្មេងដ៏គួរឱ្យអាណិត ជាក្មេងអភ័ព្វ ឬជាក្មេងដែលគួរឱ្យសង្វេគជាទីបំផុត ខណៈអ្នកខ្លះទៀតបានមើលលើសពីរូបភាពក្មេងនេះទៅទៀត គឺពួកគាត់បានមើលឃើញពីអ្នកដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ក្មេងសុំទាន។

មិនបាច់ទៅមើលនៅទីណាឆ្ងាយនោះទេ គ្រាន់តែអ្នកគ្រប់គ្នាក្រឡេកមើលទៅជុំវិញបរិវេណនៃក្មេងៗដែលដើរសុំលុយតាមផ្លូវ អ្នកនឹងឃើញមានមនុស្សចាស់មួយក្រុម ដែលខ្លះកំពុងតែក្រងផ្កា (ឱ្យក្មេងដើរលក់) ខ្លះកំពុងជជែកគ្នា ខ្លះកំពុងសម្លឹងមើលសកម្មភាពក្មេងៗដែលសុំទាន និងខ្លះទៀតកំពុងផឹកស៊ីយ៉ាងសប្បាយ។

មនុស្សចាស់ទាំងអស់នោះ គឺជាអាណាព្យាបាលរបស់ក្មេងៗដែលដើរជាមួយគ្នាដើម្បីបង្កើតអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល និងគួរឱ្យអាណិតទៅកាន់សាធារណជនទូទៅដែលភាគច្រើនជាអ្នកចូលចិត្តផ្តល់ទាន និងមានក្តីសណ្តោសដល់មនុស្ស រហូតទាញថវិកាពីហោប៉ៅហើយហុចឱ្យក្មេងទាំងអស់នោះទាំងក្នុងចិត្តរំពឹងគិតថា អាចធ្វើឱ្យក្មេងៗរួចផុតពីក្តីវេទនាបានមួយគ្រាដែរ។

ពាក្យខ្មែរពោលថា «ធ្វើល្អបានល្អ» ហើយមនុស្សចាស់របស់ខ្មែរ ក៏តែងតែប្រៀនប្រដៅក្មេងៗឱ្យចេះធ្វើទានដល់មនុស្សទូទៅដែលកំពុងខ្វះខាត តែកាលៈទេសៈនៃការផ្តល់ទានខ្លះ បែរទៅជាធ្វើបាបអ្នកដែលទទួលយកនូវអំណោយទាំងអស់នោះទៅវិញ។ បើគ្រាន់តែមើលនឹងភ្នែក យើងនឹងឃើញថាការធ្វើទានរបស់ប្រជាជនខ្មែរ នឹងបានទៅក្មេងៗដែលគួរឱ្យអាណិតនៅលើដងផ្លូវ តែបើយករូបភាពនេះទៅពិចារណាដោយឆ្លងកាត់ខួរក្បាលវិញម្តង យើងនឹងឃើញថាមនុស្សចាស់ដែលកំពុងអង្គុយសោយសុខជិតក្មេងសុំទានទៅវិញទេ ដែលជាអ្នកទទួលបាននូវលុយកាក់ដែលកើតចេញពីញើសឈាមរបស់អ្នកផ្តល់ទាន។

ប្រធាននាយកដ្ឋានសុខមាលភាពសង្គម លោក ឈួរ សុបញ្ញា បានលើកឡើងថា៖ «ការធ្វើទានទៅកាន់មនុស្សដែលកំពុងខ្វះខាតពិតជាល្អ តែប្រសិនបើការធ្វើទាននោះ បែរជាបង្កើនទម្ងន់អាក្រក់អ្នកដែលទទួលយកទាននោះ វាកំពុងធ្វើបាបក្មេងទៅវិញទេ»។

លោកបានបន្តថា ប្រសិនបើមនុស្សគ្រប់គ្នានៅកម្ពុជា គិតដល់រូបភាពអាក្រក់នៃការរំលោភបំពានលើកុមារទាំងអស់នោះ អ្នកនឹងឈប់ធ្វើឱ្យលុយជាទានទៅក្មេងសុំទាននៅតាមផ្លូវបន្តទៅទៀតហើយ។ អ្នកគ្រប់គ្នាអាចគិតទៅមើលថា ការផ្តល់ទានដូចក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននេះ បានជះផលវិជ្ជមាន និងអវិជ្ជមានអ្វីខ្លះ?

ជាការពិតណាស់ អ្វីក៏ដោយ ក្នុងលោកនេះសុទ្ធតែមានផលល្អ និងមិនល្អរបស់វា គ្រាន់តែរឿងខ្លះមានផលវិជ្ជមាន ច្រើនជាងផលអវិជ្ជមាន ហើយរឿងខ្លះមានផលអវិជ្ជមានច្រើនជាងផលវិជ្ជមាន។ បើគិតពីការផ្តល់ទានដល់ក្មេងសុំទានតាមផ្លូវ យើងឃើញថាគុណសម្បត្តិ គឺគ្រាន់តែធ្វើឱ្យយើងរំសាយចិត្តអាណិតបានមួយគ្រាខ្លី ឬធ្វើឱ្យយើងទទួលបាននូវបុណ្យកុសលតាមរយៈចិត្តជ្រះថ្លា តែបើគិតពីផលអវិជ្ជមានវិញ យើងនឹងឃើញថាការផ្តល់ទាននេះ ហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើបាបដល់ក្មេងទៅវិញទេ។

តើគិតត្រង់ចំណុចណា ទើបឃើញថាអ្នកកំពុងធ្វើបាបក្មេង សូមពិចារណាទាំងអស់គ្នា។ អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាគិតថាការធ្វើទាននេះជារឿងល្អ តែបើផលប៉ះពាល់នៃក្មេងៗដែលសុំទានអ្នកនឹងភ្ញាក់ខ្លួនឯង។

ជាធម្មតា ក្មេងណាក៏ដូចក្មេងណាដែរ សុទ្ធតែត្រូវការភាពកក់ក្តៅ ត្រូវការចំណេះដឹង ត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ និងត្រូវការកិត្តិយសនឹងគេដែរ តែក្មេងសុំទាន គ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែទទួលលក្ខខណ្ឌខ្លះនៃចំណុចទាំងអស់នោះទេ។ ការឱ្យទានរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា គឺហាក់បីដូចជាកំពុងរុញច្រានក្មេងៗឱ្យកាន់តែឆ្ងាយពីការអប់រំ កាន់តែរុញមនុស្សច្រើនឡើងឱ្យបាត់បង់កិត្តិយសទាំងវ័យក្មេង ហើយក៏កាន់តែរុញឱ្យមនុស្សធំៗមួយចំនួនកាន់តែសប្បាយនឹងការកេងប្រវ័ញ្ចក្មេងៗ។

គ្រាន់តែ អ្នកមិនឱ្យទានទៅកាន់ក្មេងៗសុំទានតាមផ្លូវ អ្នកទាំងអស់គ្នាហាក់បានជួយសង្គ្រោះក្មេងៗជាច្រើនដែលកំពុងរង់ចាំឱកាសទាំងអស់នេះ។

ពួកគាត់រង់ចាំឱកាសរួចផុតពីគុកដែលឥតជញ្ជាំងនៃមនុស្សធំដែលគ្រោងដាក់គាត់ពេញមួយជីវិត តាមរយៈការប្រើពួកគាត់ជាឧបករណ៍រកលុយ។ នៅពេលដែលអ្នកឈប់ឱ្យលុយ ក្មេងៗអាចនឹងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់ជាងមុនបើមនុស្សចាស់ប្រើល្បិចកាន់តែពិសពុលដើម្បីប្រើក្មេងឱ្យរកលុយ តែក៏អាចធ្វើឱ្យក្មេងក្លាយជាមនុស្សដែលត្រូវបានគេដោះលែងឱ្យចូលសាលាព្រោះអាជីពសុំទានបែបអនាធិបតេយ្យនេះនឹងត្រូវបាត់បង់៕