ក្នុងអំឡុងខែមិថុនានេះតទៅ គឺជារដូវកាលនៃការទស្សនាសត្វមេអំបៅរាប់លានក្បាលទៀតហើយ ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងខេត្តស្រះកែវ ប្រទេសថៃ។ ឧទ្យានជាតិមួយនេះមានឈ្មោះថា “ប៉ាងស៊ីដា” គឺជាឧទ្យានជាតិមួយកន្លែងដែលត្រូវបានគេចាត់ចូលជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោករួចស្រេចហើយ។ មិនត្រឹមតែសម្បូរទៅដោយសត្វមេអំបៅរាប់លានក្បាលនោះទេ ឧទ្យានជាតិមួយនេះ ក៏ជាទីដ៏មនោរម្យនៃអំណោយផលពីធម្មជាតិផងដែរ។ រហូតដល់គេប្រសិទ្ធនាមឱ្យថា “ផែនដីនៃមេអំបៅ ដែនព្រៃនៃព្រះអាទិត្យរះ” កាលណាបើព្រះអាទិត្យហើយ នោះរុក្ខជាតិ និងសត្វមានជីវិតនៅក្នុងព្រៃ នឹងមកទទួលយកពន្លឺព្រះអាទិត្យយ៉ាងសប្បាយរីករាយ និងស្រស់ត្រកាលបំផុត។
ដំបូង យើងមកស្គាល់អំពីចំណុចពិសេសនៃតំបន់ទេសចរណ៍ដ៏កម្រមួយនេះសិន ដែលភ្ញៀវទាំងអស់អាចចូលទស្សនាសត្វមេអំបៅជាច្រើនប្រភេទ និងទៅតាមតំបន់នីមួយៗ ដែលមានទាំងអស់12កន្លែងធំៗ ហើយតំបន់ដែលទទួលបានការពេញនិយមច្រើនជាងគេនោះគឺមាន3កន្លែងរួមមាន៖
1. ព្រៃមេអំបៅ : គឺជាចំណុចនៃការបង្កើតឧទ្យានមេអំបៅទាំងមូលតែម្ដង។ ភ្ញៀវទេសចរអាចបើករថយន្ដឡើងទៅទស្សនាបានដោយខ្លួនឯង។ តំបន់នេះមានទីធ្លាធំទូលាយ គឺជាកន្លែងដ៏ពេញនិយមខ្លាំងជាងគេនៅក្នុងឧទ្យានជាតិប៉ាងស៊ីដា ដែលជាធម្មតា មនុស្សធំត្រូវបានគិតតម្លៃ 40បាត និង 20បាតសម្រាប់កូនក្មេង។
2. បរិវេណទឹកជ្រោះប៉ាងស៊ីដា : មុនពេលភ្ញៀវទេសចរធ្វើដំណើរឡើងទៅកាន់ព្រៃមេអំបៅ នោះអ្នកនឹងបានឃើញផ្លូវទៅកាន់ទឹកជ្រោះ។ នៅបរិវេណនោះ ក៏មានសត្វមេអំបៅច្រើនក្បាលកំពុងរង់ចាំថតរូបយ៉ាងស្អាតជាមួយនឹងភ្ញៀវទាំងអស់គ្នាផងដែរ។ ភាគច្រើននៅតំបន់ទឹកជ្រោះ គឺសម្បូរទៅដោយមេអំបៅចម្រុះពណ៌ ហើយពួកវាហាក់បីដូចជាស្និតស្នាលជាមួយនឹងមនុស្សខ្លាំងណាស់។
3. បរវេណថ្មមួយលាន : កន្លែងមួយនេះ ភ្ញៀវទេសចរចាំបាច់ត្រូវការមគ្គុទេសនាំផ្លូវចូលទៅក្នុងព្រៃ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកអាចនឹងវង្វេងផ្លូវក៏ថាបានដែរ ព្រោះព្រៃនៅទីនេះគឺជាព្រៃជ្រៅហើយធំ។ កន្លែងនេះមានឧបសគ្គច្រើនក្នុងការធ្វើដំណើរ មិនងាយស្រួលសម្រាប់កូនក្មេងនោះទេ តែវាទទួលបានការពេញនិយមបំផុតសម្រាប់អ្នកចូលចិត្តរុករានព្រៃ។ ប្រសិនបើអ្នកឡើងទៅចំពេលវេលាល្អ នោះមេអំបៅខ្មៅនឹងបង្ហាញខ្លួនរាប់សែនក្បាលឱ្យអ្នកបានទស្សនា តែបើមិនចំពេលវេលាទេ អ្នកអាចនឹងមិនសូវឃើញមេអំបៅច្រើនដូចក្ដីស្រមៃនោះទេ។
បើអ្នកមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការទៅទស្សនាសត្វមេអំបៅរាប់លានក្បាលនៅក្នុងឧទ្យានជាតិមួយនេះ អ្នកអាចសាកល្បងទៅដោយខ្លួនឯងបាន និងមិនមានចម្ងាយឆ្ងាយពីខេត្តស្រះកែវប៉ុន្មាននោះទេ។ សូមរីករាយជាមួយនឹងដំណើរកម្សាន្ដដ៏អស្ចារ្យនារដូវវស្សាខាងមុខនេះ៕
គឺជាផ្នែកមួយរបស់លលាដ៍ក្បាលដែលនៅមិនទាន់ជាប់គ្នាណែនល្អ ទើបកើតមានជាកន្លែងទន់ៗមួយនៅលើក្បាល។ ពេលយើងសង្កត់នឹងទ្រុឌចុះ ដែលទាំងអស់មាន 2កន្លែង គឺបង្ហើយមុខ មានរាង 4ជ្រុង និងបង្ហើយក្រោយ មានរាងត្រីកោណដែលមានទំហំតូចជាង។ បង្ហើយមុខនឹងឡើងរឹងនៅពេលកូនតូចអាយុបាន 1ឆ្នាំទៅ 1ឆ្នាំកន្លះ ចំណែកបង្ហើយក្រោយនឹងឡើងរឹងនៅពេលអាយុបានប្រមាណ 6ខែ។
គឺជាអវយវៈសំខាន់ក្នុងការស្តាប់ និងឮ កើតឡើងដោយសាររលកសំឡេងធ្វើដំណើរទៅប៉ះនឹងក្រដាសត្រចៀក ឆ្លងកាត់ឆ្អឹងត្រចៀកមកសរសៃប្រសាទត្រចៀក រួចមកដល់ខួរក្បាល ដូច្នេះហើយទើបត្រចៀកមានភាពសំខាន់ដល់ការរៀនយល់ដឹងពីអ្វីៗជុំវិញខ្លួន តាមរយ:ការស្តាប់សំឡេង ការបានឮ។ បើសិនជាកើតមានភាពខុសប្រក្រតីទាក់ទងនឹងការបានឮតាំងពីតូច ការវិវឌ្ឍខាងការនិយាយក៏មានបញ្ហាដែរ។
តាមធម្មជាតិ ក្រពេញទឹកភ្នែកអាចបង្ហូរទឹកភ្នែកចេញមកបាន ដែលប្រកបទៅដោយ អេនហ្សៃម៍ ឡៃសូហ្សៃម៍(Lysozyme) អាចបំផ្លាញសម្បកកោសិការបស់មេរោគបាក់តេរីបាន ដូច្នេះទើបទឹកភ្នែកជាសារធាតុរលាយដែលការពារការឆ្លងមេរោគនៅក្នុងកែវភ្នែក។ បើមានវត្ថុចម្លែកចូលក្នុងកែវភ្នែក ក្រពេញទឹកភ្នែកនឹងធ្វើការ ដោយបញ្ចេញទឹកភ្នែកមកភ្លាម ដើម្បីលាងសម្អាតវត្ថុចម្លែកនោះចេញ។
ច្រមុះមានតួនាទីដកដង្ហើម និងហិតក្លិនផ្សេងៗ។ នៅក្នុងច្រមុះមានរោមតូចៗជាច្រើន ដើម្បីការពារកម្ទេចលម្អងធូលី ឬសត្វល្អិតដែលប៉ុនប៉ងចូលទៅក្នុងផ្លូវដង្ហើម ព្រមទាំងមានតួនាទីចាំស្ទាក់ចាប់វត្ថុចម្លែកដែលស្រូបចូលទៅ និងកណ្តាស់ចេញមកវិញ។ សាច់ជាលិកាដែលក្រាលខាងក្នុងប្រហោងច្រមុះ នឹងបំពេញតួនាទីបញ្ចេញជាតិទឹកមកចិញ្ចឹមប្រហោងច្រមុះ ពេលដកដង្ហើមចូលទៅ ជាតិទឹកនៅក្នុងច្រមុះជាអ្នកបន្ថែមសំណើមឱ្យខ្យល់។ បើសាច់ជាលិកាក្នុងច្រមុះរលាក ទឹកច្រមុះ(ទឹកសំបោរ)នឹងត្រូវបានបញ្ចេញមកច្រើនជាងធម្មតា។
ក្រចកដៃមានតួនាទី អេះ កេះ កោស ខ្វាច ហែកចំណីអាហារ ឬរបស់ផ្សេងៗឱ្យក្លាយជាបំណែកតូចៗ។ ក្រចកដៃជើងរបស់កុមារតូចៗ ក៏ដូចក្រចកដៃ-ជើងរបស់មនុស្សធំដែលឆាប់វែងដែរ។ គេសង្កេតឃើញថា អត្រានៃការដុះរបស់ក្រចកដៃ តែងវែងលឿនជាងក្រចកជើងដល់ទៅ 2ដង ដូច្នេះហើយទើបយើងត្រូវកាត់ក្រចកដៃញឹកញាប់ជាងក្រចកជើង។ ជាធម្មតាគេនិយមកាត់ក្រចករៀងរាល់ 1-2សប្តាហ៍ម្តង ចំណែកលក្ខណៈរបស់ក្រចក ជាធម្មតាច្រើនមានពណ៌ផ្កាឈូកស្តើងៗ រាបស្មើគ្នា គ្មានស្នាមរួញ ឬកោងងឡើយ។
ជាប្រក្រតី ចំណែករបស់ទងផ្ចិតនឹងស្ងួតជាបណ្តើរៗ ហើយជ្រុះដោយខ្លួនឯងក្នុងរយ:ពេល 2-3សប្តាហ៍ តែគេក៏ធ្លាប់ជួបប្រទះដែរថា ទារកខ្លះអាចប្រើពេលយូរជាងនេះទៅទៀត។ តាមការណែនាំរបស់លោកគ្រូពេទ្យ គោលការណ៍នៃការសម្អាត គឺជាវិធីមួយដែលល្អបំផុត ដើម្បីការពារការឆ្លងមេរោគដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់កូនតូចបាន។
ទារកក្នុងវ័យទើបនឹងកើត អ្នកម្តាយអាចសង្កេតឃើញថា នៅលើស្បែករបស់កូនមានស្នាមអុចៗក្រហមៗពេញខ្លួន ដែលភាគច្រើននឹងរលប់បាត់ទៅវិញដោយឯកឯងនៅពេលដែលធំឡើងជាបណ្តើរៗ តែស្នាមដែលបង្ហាញពីភាពខុសប្រក្រតីខ្លះ ដូចជា ស្នាមនៅលើមុខ ស្នាមនៅលើកំប៉េះគូទ គួរតែប្រញាប់រកមើលមូលហេតុ និងមើលថែទាំតាមអាការ។
1. ការប្រែប្រួលរបស់អ័រម៉ូនក្នុងអំឡុងពេលមានគភ៌មានផលជំរុញធ្វើឱ្យកើតរោគរលាកអញ្ចាញធ្មេញកាន់តែងាយជាងអំឡុងពេលប្រក្រតី។ ការមានកំណកកំបោរច្រើនអាចធ្វើឱ្យកើតរោគធ្មេញពុក រលាក ហើមអញ្ចាញធ្មេញ និងមានចេញឈាមទៀតផង។
