ស្ថិតក្នុងវិបត្តិសកលដែលកើតឡើងដោយសារតែការរីករាលដាលនៃមេរោគដ៏កាចសាហាវ COVID-19 នេះ លោក ហូ វណ្ឌី សហប្រធានក្រុមការងារវិស័យទេសចរណ៏ផ្នែកឯកជន បានបង្ហាញពីហេតុផល និងបញ្ហាជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងការធ្លាក់ចុះនៃវិស័យទេសចរណ៍នៅលើសកលលោក។
អ្នកជំនាញទេសចរណ៍រូបនេះបានលើកឡើងក្នុងអត្ថបទទាំងស្រុងថា៖ ឆ្នាំ2020 ម្នាក់ៗកំពុងបន់ព្រះសំពះទេវតាសុំឱ្យជំងឺនេះសាបរលាយទៅវិញ ហើយជាពេលដែលមនុស្សខ្លាចមនុស្សជាងខ្លាចខ្មោច សង្រ្គឺតធ្មេញដាក់គ្នាក៏មិនដឹង បបូរមាត់លាបក្រេមក៏មិនដឹងស្អាត ប្រុសមិនដឹងថាប្រុស ស្រីក៏មិនដឹងថាស្រី សាច់ញាតិផៅសណ្តាន ប្តីប្រពន្ធកូនចៅមើលគ្នាមិនស្គាល់ មិនហ៊ានប៉ះគ្នា មិនហ៊ានជិតគ្នា ព្រោះមុខមាត់ហ៊ុមព័ទ្ធទៅដោយម៉ាស់ជិតឈឹង និងរអាឆ្លងរោគទៅវិញទៅមក ប្រើម៉ាស់ អាល់កុល ជែល សាប៊ូ រាប់មិនអស់។ កាលពីមុនមនុស្សចូលកន្លែងឃុំទាល់តែប៉ូលីសអ្នកនាំចូល ប៉ុន្តែឥឡូវនេះម្នាក់ៗស្ម័គ្រចិត្តឃុំខ្លួនឯង ទើបដឹងថាតើជីវិតនៅក្នុងទ្រុងវាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា។ ដូចមនុស្សមួយចំនួនចាប់សត្វឱ្យរស់នៅក្នុងទ្រុង មើលទៅហាក់បីដូចជាផែនដីនេះកំពុងតែជួសជុលដើម្បីបរិស្ថានល្អ ខ្យល់បរិសុទ្ធ ទាំងលើអាកាស លើគោក និងក្នុងទឹកឱ្យល្អឡើងវិញដើម្បីទុកជូនបន្តទៅមនុស្សជំនាន់ក្រោយទៀតយ៉ាងដូច្នោះ។
ខ្ញុំបាទមិនមែនទស្សនវិទូ ឫសេដ្ឋវិទូទេទាន ប៉ុន្តែទាំងបទពិសោធន៍និងអាជីវកម្មក្នុងវិស័យទេសចរណ៍ជិត30ឆ្នាំកន្លងមក ទោះបីជាកើតជំងឺសារ (Sars) ឆ្នាំ2001 សង្រ្គាមមជ្ឈឹមបូពារ៍(Invasion of Iraq) ឆ្នាំ2003 វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក(Worldwide Economic Crisis)ឆ្នាំ2008 ជំងឺអេចវ័នអែនវ័ន(H1N1) ឆ្នាំ2009 ជំងឺអីប៊ូឡា(Ebola)ឆ្នាំ2014 ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនិងក្រុមភេរវករឆ្នាំ2014(Global War on Terrorism) ការប្រកាសបង្កើតសង្រ្គាមពាណិជ្ជកម្ម (Trade War US-China) ឆ្នាំ2018 ក៏អន្តរវិស័យក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ និងផ្តល់សេវាកម្មកទាំងតូចទាំងធំទាំងខ្ពស់មធ្យមទាបមិនដែលនៅត្រឹង ឫបញ្ឈប់នូវសង្វាក់របស់ខ្លួនឡើយ ។ ពេលនេះម៉ោងនេះថ្ងៃនេះជាងពេលណាៗទាំងអស់ ចង់ស្រែកក៏ស្រែកមិនកើត ចង់យំក៏យំមិនចេញពី ព្រោះអ្វីខ្ញុំបានឃើញពីផលប៉ះពាល់ដ៏មហាសាលដល់វិស័យទេសចរណ៍ដែលជាវិស័យនាំសំណាងដល់គ្រប់សាសន៍ និងគ្រប់វ័យក្នុងពិភពលោក កន្លងមកថ្មីៗនេះអង្គការទេសចណ៍ពិភពលោក(UNWTO)បានធ្វើការទស្សទាយពីផលប៉ះពាល់ដែលវិស័យនេះនឹងទទួលផលអវិជ្ជមានរាប់ពាន់លានដុល្លារសហរដ្ឋអាមេរិក។
មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ វិស័យនេះបានឈានមុខនិងដឹកនាំវិស័យផ្សេងៗទៀតឱ្យរស់រានមានជីវិតនិយាយដោយឡែកតែក្នុងអន្តរវិស័យពាក់ព័ន្ធនឹងទេសចរណ៍តែមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលកំពុងតែដួលបណ្តើរៗដោយមិនបាច់ច្រាន ហើយក៏គ្មានគូប្រកួតប្រជែងណាបន្ថែមទុនវិនិយោគដើម្បីចាប់យកចំណែកទីផ្សារទៀតដើម្បីវាយបំបាក់គូប្រជែងរបស់ខ្លួនក្នុងអំឡុងពេលនេះដែរ ក្នុងនោះមានជាអាទ៍៖
1. ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍(Airlines) និងឧទ្ធម្ភាគចក្រ(Helicopter)
ជាក្រុមហ៊ុនវិនិយោគដឹកជញ្ជូនក្នុងលំហរអាកាស ដែលវិនិយោគប្រាក់រាប់ពាន់លានដុល្លារ ត្រូវយកយន្តហោះទាំងអស់មកចតចោលប្រៀបបីដូចជារថយន្តដែលខូចយកចូលយាន្តដ្ឋានរង់ចាំជួសជុលយ៉ាងដូច្នោះ បានបញ្ឈប់បញ្ឈរជើងបុគ្គលិកគ្រប់លំដាប់ថ្នាក់ អ្នកបើកយន្តហោះខ្លះគាត់ថា គាត់ស្ទាត់នឹងបើកបក្សីស្លាបដែកហោះហើរលើអាកាស តែពេលនេះគាត់មិនអាចបញ្ជារថយន្តរបស់គាត់ឱ្យហោះដូចយន្តហោះបានឡើយ ក្រុមហ៊ុនបានកាត់ប្រាក់បៀរវត្ស៍ និងកាត់ម៉ោងធ្វើការរហូតដល់បិទសកម្មភាពអាជីវកម្មរបស់ខ្លួនក្នុងពេលបន្តិចទៀតនេះដោយហេតុផលមិនមានទេសចរនិងអ្នកដំណើរ។
2. ព្រលានយន្តហោះ(Airport)
ងើយមើលទៅលើឃើញយន្តហោះខ្លះកំពុងសុំសិទ្ធចុះចត រីឯខ្លះទៀតក៏ហោះត្រុយឡើងទៅលើអាកាសដោយក្នុងលំហរពោរពេញទៅដោយខ្សែរអាកាសចរណ៍ខ្វាត់ខ្វែងដេរដាស់ ជាទីកន្លែងសំចតនិងឆ្លងកាត់របស់អាកាសចរណ៍ទាំងតូចទាំងធំ ហើយម្ខាងទៀតនៃព្រលានជាកន្លែងដែលរថយន្តតូចធំទាំងទំនើបនិងមធ្យមដាក់ភ្ញៀវ ឫអ្នកដំណើរដើម្បីបន្តដំណើររបស់ខ្លួនក្នុងស្រុកឫក្រៅស្រុកជិតឫឆ្ងាយប៉ុន្តែមិនចេញពីភពផែនដី លើកលែងតែយាន្តអាវកាសដែលធ្វើដំណើរទៅភពផ្សេងៗតែប៉ុណ្ណោះ ត្រូវបិទនិងផ្អាកសកម្មភាពរបស់ខ្លួនមួយអន្លើរដោយសារយន្តហោះមិនធ្វើការហោះហើរ ដោយសារហេតុផល មិនមានភ្ញៀវទេសចរឫអ្នកដំណើរ។
3. ហាងទំនិញក្នុងព្រលានយន្តហោះ/តាមក្រវ៉ាត់ជាដែន(Duty Free)
ហាងទំនិញសារពើភ័ណ្ឌ ភោជនីយដ្ឋាន ជាកន្លែងដែលអ្នកធ្វើដំណើរគ្រប់លំដាប់ជាវរបស់របររួចពន្ធសុទ្ធតែប្រែនៗមុននឹងឡើងយន្តហោះ ឫចាកចេញពីជាយដែនត្រឡប់ទៅកាន់ប្រទេសកំណើតឬជាប្រទេសទី2របស់ខ្លួន បែរជាស្ងាត់ដូចចោរលួចសេះ ទីតាំងខ្លះក៏រើយកឥវ៉ាន់ចេញ ហើយបុគ្គលិកត្រូវបានរំសាយដោយហេតុផលមិនមានទេសចរ និងអ្នកដំណើរតាមផ្លូវអាកាស និងតាមក្រវ៉ាត់ព្រំដែន
4. កន្លែងទទួលទានតំណេក (Accommodation)
សណ្ឋាគារ(Hotel) រីសតរ៍(Rsort) ផ្ទះសំណាក់(Guest House) ផ្ទះស្នាក់(Home Stay) ម៉ូតែល(Motel) ហូស្តែល(Hostel) ខុនដូថែល (ConTel=Condo Hotel) ទីតាំងទាំងអស់នេះជាកន្លែងសុខសំរាន្តគ្រប់ឋាន:នៃមនុស្សជាតិទាំងទេសចរចាស់ក្មេងតូចធំសខ្មៅ ជាទីកន្លែងឆ្វេចឆ្វាចចេញចូល24ម៉ោងលើ24ម៉ោង ដោយមានតម្លៃបន្ទប់ពីរាប់ម៉ឺនរហូតចុះក្រោមសិបដុល្លារអាមរិក ឥឡូវគ្រែនៅផ្ទះស្អាតនិងមានតម្លៃជាងគេ ដោយមានការតុបតែងលំអរដោយភ្លើងពណ៌ និងក្បូរក្បាច់ផ្សេងៗទៅតាមរដូវកាលរបស់ប្រទេសនីមួយៗនៃជាតិសាសន៍ខ្លួន បែរជាងងឹតសូន្យសុងដូចជាអគារខ្មោចទៅវិញ ដូចចាស់បូរាណខ្មែរបានប្រៀបធៀប មានផ្ទះអត់មនុស្សនៅ មានផ្លូវអត់មនុស្សដើរ បុគ្គលិកគ្រប់ផ្នែកត្រូវត្រឡប់ទៅទីលំនៅរបស់ខ្លួនដោយគ្មានវាចារនឹងថ្លែងដោយសារមូលហេតុគ្មានភ្ញៀវទេសចរនិងអ្នកដំណើរ។
5. ទីតាំងកំសាន្ត( Amusement/Theam Parks)
ក្មេងៗឱ្យតែឮថាមានកម្មវិធីទៅតាំងកំសាន្តទាំងនេះពិតជាហក់កញ្ឆេងដូចឃើញម្តាយរបស់ខ្លួនទិញឥវ៉ាន់មកពីផ្សារយ៉ាងដូច្នេះ ជាកន្លែងដែលសំបូរទៅដោយសម្ភារ:លេងកន្រា្តក់អារម្មណ៍ភ័យអររន្ធន់ស្លន់ស្លោរសប្បាយក្អាកក្អាយសំឡេងតន្ត្រីគ្រប់ទីកន្លែងភ្លើងដូរគ្រប់ពណ៌ ក្មេងៗប្រដេញគ្នាប្រសាចដូចជាមិនចេះហត់នឿយដូចពេលរៀននៅសាលានិងធ្វើការងារផ្ទះឡេីយ ទោះបីជាលេងពីព្រឹករហូតដល់យប់ក៏មិនចេះធុញទ្រាន់នៃការបង្កើតទាក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍របស់ម្ចាស់ទីតាំងទាំងនោះ ជាទីប្រជុំជនទៅដោយមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ក្នុងមួយថ្ងៃៗ តែប្រែក្លាយជាស្ងាត់ជ្រងុំ ពេលខ្លះអ្នកយាមបែរជាស្រែកឡូរឡាម្នាក់ឯងទៅវិញ ពីព្រោះសុំាងឫសុំានឹងសំឡេងដែលកងរំពងរាល់ថ្ងៃ គ្រឿងចក្រក្មេងលេងក្លាយជាធ្មឹងៗគ្រប់ទីកន្លែង ទឹករេរាំភ្លើងឆ្លាស់ពណ៌ភ្លឺចែងចាំងបែរជាងងឹតសូន្យសុងគ្រប់ៗកន្លែងទៅវិញ ម្ចាស់ទីតាំងត្រូវបង្ខំចិត្តផ្អាកនិងបិទអាជីវកម្មរបស់ខ្លួនដោយមិនអាចបន្តរឈរជើងតទៅទៀតបានឡើយ ដោយហេតុផលថាមិនមានភ្ញៀវទេសចរកទទួលសវា។
6. តំបន់ទាក់ទាញទេសចរ (Tourism Sites)
ជាសាធារណប្រយោជន៍ និងជាកន្លែងដែលមាននិមិត្តសញ្ញារបស់ប្រទេសនិងតំបន់ខ្លួនដែលឱ្យទេសចរគ្រប់រូបបានចងចាំថាខ្លួនធ្លាប់មកដល់មកឃើញទីនេះ ហើយទទួលទេសចររាប់ពាន់រាបម៉ឺននាក់គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងក្មេងទាំងចាស់ទាំងប្រុសទាំងស្រីហ៊ុមព័ទ្ធរាល់ថ្ងៃបែរជាស្រឡះ ដោយមិនមានភ្ញៀវណាម្នាក់ផ្តិតយករូបភាពទាំងនោះឡើយ ហាក់បីដូចជាចែកគ្នាដាច់ដោយមិនលាយឡំជាមួយនឹងមនុស្ស
ដែលមានវិញា្ញណយ៉ាងដូច្នេះ ពី្រពោះគ្មានទេសចរលេចមុខទៅតំបន់នោះទៀតឡើយ។
7. ក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនលើគោកនិងតាមទឹក (Land/Water Way Transportation)
ក្រុមហ៊ុនឡានតូចឡានធំទាំងទំនើបនិងប្រែនៗ តាក់ស៊ី តុកតុក រឺម៉ក ម៉ូតូ ស៊ីក្លូ កង់បី ត្រូវចូលចតទៅតាមក្រុមរបស់ខ្លួនដោយមិនកំរើក ហើយមិនចាំបាច់ថែមប្រេងសាំងម៉ាស្សូតបន្តទៀតឡើយនាំតែធ្ងន់ហើយកង់ក៏មិនសឹកសម្រេចចិត្តបិទដំណើរការអាជីវកម្មរបស់ខ្លួនដោយមិនកំណត់ថាពេលណានឹងដូចដើមវិញ រីឯរថភ្លើងរត់លើផ្លូវដែកសោះក៏ត្រូវបានបញ្ជាឱ្យចូលស្ថានីយចតយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដោយឥតកម្រើកបន្តិចឡើយ ងាកមកមើលកប៉ាល់យក្សដឹកភ្ញៀវទេសចររាប់ម៉ឺននាក់ម្តងៗរាប់សិបថ្ងៃត្រាច់ចរតាមប្រទេសជាច្រើនត្រូវចូលក្នុងផែរបស់ខ្លួនវិញ នាវឹកនិងបុគ្គលិកទាំងអស់មិនដឹងវាសនាការងាររបស់ខ្លួនពេលពេលណានឹងកើតឡើងវិញ ដូចជាកប៉ាល់តូចៗអូប័រធ្លាប់ដឹកចម្លងនិងជិះកំសាន្តមានវាសនាដូចកប៉ាល់យក្សដែរ នេះជាមូលហេតុដោយគ្មានភ្ញៀវទេសចរ និងអ្នកដំណើរ។
8. ភោជនីដ្ឋាន/អាហារដ្ឋាន(Restaurant)
ជាកន្លែងដែលបង្កើតនូវមុខម្ហូបប្លែកៗ សម្រាប់ទាំងចាស់ទាំងក្មេងអ្នកដែលមានចំណូលច្រើន មធ្យម ទាប ប្រចាំថ្ងៃ ប្រចាំខែ ប្រចាំឆ្នាំ តម្រូវការរកអ្វីបែ្លកៗចម្លែកៗដើម្បីបានរសជាតិខុសពីម្ហូបចំណីអាហារនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួនតែពីរបីមុខនិងស្តាយដដែលៗ ប៉ុន្តែភោជនីដ្ឋានឫអាហារដ្ឋានមានចាប់ពីសិបមុខដល់ជាងរយមុខម្ហូបនិងរសជាតិគ្រប់ជាតិសាសន៍ រង់ចាំទទួលស្វាគមន៍រាក់ទាក់ទសចរនិងភ្ញៀវគ្រប់ជាតិ
សាសន៍ មេចុងភៅមួយចំនួនលិឍនិងភ្លក់រសជាតិមុខម្ហូបមុនចេញជូនភ្ញៀវពិសា ទៅជាលិឍដៃរបស់ខ្លួនឯទៅវិញពីព្រោះមួយថ្ងៃៗធ្លាប់ភ្លក់រាប់រយចានក៏មានដូច្នេះថ្នឹកនឹងអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើ តែអនិច្ចាឆ្នាំងចានស្លាបព្រាវែកវែងវែកខ្លី កាំបិតមុតក្តីក៏លែងត្រូវការ ចុងភៅកូនកាំបិតរហូតដល់អ្នកផ្តល់សេវា រៀបចំយាត្រាត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ នេះដោយសារហេតុផល គ្មានភ្ញៀវនិងទេសចរមកទទួលសេវាកម្ម។
9. ទីភ្នាក់ងារទេសចរណ៍(Travel Agent)
បុគ្គលិកជំនាញយកពិភពលោកទាំងមូលដាក់ក្នុងបាតដៃរបស់ខ្លួនពួកគាត់អង្គុយស្ទើរតែមិនបាច់បង្វិលខ្លួន អាចស្គាល់គ្រប់ប្រទេស គ្រប់ទីក្រុង និងគ្រប់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ចង់ចាប់កៅអីប្រភេទណាក៏អាចចាប់យកបានឫជាប្រភេទគ្រែដេកនៅក្នុងយន្តហោះក៏ពួកគាត់អាចកក់ជូនទៅតាមតម្រូវការរបស់អតិថិជនមិនឱ្យទាស់ចិត្តដែរ ដែលមានតម្លៃចាប់ពី រាប់សិបដុល្លារដល់រាប់ម៉ឺនដុល្លារទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេស ប៉ុន្តែឱ្យពួកគាត់ធ្វើយ៉ាងណាបើគ្រប់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ត្រូវកៀងបង្សីស្លាបដែកទាំងនោះចូលទៅក្នុងទ្រុងវិញទៅហើយម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនក៏សម្រេចចិត្តផ្អាកអាជីវកម្មរបស់ខ្លួនមួយរយ:ផងដែរ ក្រោមហេតុផលមិនមានអាកាសចរណ៍ដំណើរការ ដោយសារថាការភ័យខ្លាចរបស់ទេសចរនិងអ្នកដំណើរ។
10. ការីទេសចរណ៍(Tour Operator)
ជាអ្នករៀបចំកញ្ចប់ទស្សនកិច្ចសំរាប់ទេសចរគ្រប់លំដាប់ពួកគាត់មិនអន់ជាងគ្នាប៉ុន្មានទេបើធៀបជាមួយអ្នកកក់សបុត្រយន្តហោះ គឺពួកគាត់បានស្គាល់គ្រប់ច្រកល្ហកនៃទី្វបទាំងអស់ក្នុងសកលលោកយើងនេះ សូម្បីតែទីក្រុងតូចតាចកោះតូចកោះធំភ្នំខ្ពស់ប៉ុន្មាន ជ្រលងដងអូរ ទន្លេសមុទ្រ បឹងកោះទឹកធ្លាក់ ទឹកជ្រោះ កន្លែងជិះស្គីតាមភ្នំទឹកកក តំបន់ត្រជាក់ទោះក្តៅប៉ុណ្ណាសមុត្រខ្សាច់ ឫកន្លែងស្រៀវស្រើបតាមក្លឹបតន្រ្តីមានពណ៌ភ្លឹបភ្លែតសំរាប់កំដរកាយនិងអាម្មណ៍មនុស្សប្រុសស្រី ស្គាល់ច្បាស់ពីបែបបទគោលការណ៍មុនចេញនិងចូលប្រទេសគេឫតំបន់នីមួយ ចំណេះដឹងរបស់គាត់ជាងរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការបរទេស ឬឯកអគ្គរាជ/រដ្ឋទូតទៅទៀត ឫហៅម្យ៉ាងទៀតថាជាទូតសុច្ឆន្ទ:ដោយមិនរអាមាត់ឡើយ តែមិនអាចបន្តការប្រតិបត្តិរបស់ពួកគាត់តទៅទៀតបានឡើយ ដោយមូលហេតុមិនមានការស្នើសុំពីដៃគូអាជីវកម្មក្រៅប្រទេសដើម្បីទទួលភ្ញៀវទេសចរចូលឫចេញទៅកំសាន្តស្រុកគេឡើយ ប្រទេសគេក៏ដូចយើង រីឯស្រុកយើងក៏ដូចគេ ដោយសារបំរាមគោចរនិងបិទទ្វារច្រកចេញចូលទាំងអាកាស តាមទឹកនិងតាមគោក គឺមូលហេតុតែមួយគត់ គឺមិនមានទេសចរចូលនិងចេញទៀតឡើយ ។
11. មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ (Tour Guide)
និយាយពីមគ្គុទេស្ទក៍ទេសចរណ៍វិញ គឺឋាន:ស្មើនឹងប្រធានាធិបតីឬនាយករដ្ឋមន្រី្តពីព្រោះគាត់ត្រូវស្គាល់ប្រវត្តិសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ចនយោបាយសិល្ប:ពីអតីតកាលបច្ចុប្បន្នកាលហើយអាចផ្តល់នូវការទោះទាយនាពេលអនាគតនឹងមកដលទៀតផង ប្រៀបបីដូចជាគ្រូទាយផងដែរ រួសរាយរាក់ទាក់ញញឹមញញែមដឹងពីចិត្តភ្ញៀវថាត្រូវការអ្វី ភ្ញៀវជេរស្តីថានូវតែញញឹមប្រៀបបីដូចជាមនុស្សចម្លាក់ ភ្ញៀវមានទុក្ខត្រូវជូនទៅពេទ្យពេលខ្លះភ្លេចឈឺខ្លួនឯង ពេលអរសប្បាយត្រូវចិត្តនៃសេវា និងការទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចល្អបានតែពាក្យអរគុណនោះ ពួកគាត់បេះដូងរីកហើយ ទោះបីគ្មានប្រាក់សណ្តានចិត្តក៏ហីទៅចុះ តែវាសនារបស់គាត់ក៏ដូចគ្នានឹងម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនដែរ ដោយិនមានក្រុមទេសចរបន្តទៀតឡើយ មានតែរង់ចាំឱ្យអ្វីៗវាបានធូរស្រាលមកវិញ ហើយវាសមហេតុសមផលណាស់ដែលគ្រប់គ្នាបានយល់ច្បាស់ពីហេតុផលគ្មានភ្ញៀវទេសចរនេះឯង ។
12. មេក្រុមទេសចរ (Tour Leader)
ជាអ្នកសម្របសម្រួលពេលក្រុមទេសចរចេញនិងចូលតែប៉ុណ្ណោះ ឫប្រៀបបាននឹងពិធីការ ដែលពួកគាត់មិនទទួលបន្ទុកធ្ងន់ដូចមគ្គុទេស្ទក៍ទេសចរណ៍ឡើយ ម្យ៉ាងទៀតពួកគាត់ប្រៀបីដូចជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្ថាប័នមួយ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យក្រុមទេសចរនោះបញ្ចប់ការទស្សនកិច្ចទៅដោយរលូននិងនាំមកវិញនូវលទ្ធផលល្អដល់ក្រុមហ៊ុននិងក្រុមភ្ញៀវគ្រប់រូប ប៉ុន្តែពួកគាត់ក៏ប្រឈមនឹងហានិភ័យផងដែរចំពោះទេសចរខ្លះដែលគ្មានចិត្តប្រណីពេលដែលឃ្នើសនឹងចិត្តខ្លួន គឺអ្នកសម្របសម្រួលត្រូវទក់សាច់ដូចនំបុ័ងត្រូវទឹកយ៉ាងដូច្នោះ ពេលដែលមិនទាន់រកហេតុផលឃើញ នៃទង្វើខុសឆ្គងទាំងឡាយពេលកើតមានម្តងៗ។ ណ្ហើយចុះ ទោះបីយ៉ាងណាក៏ភ្ញៀវនៅតែជាស្តេចពីព្រោះពួកយើងជាអ្នកផ្តល់សេវកម្ម តែពេលនេះក៏ត្រូវត្រឡប់ទៅស្រុកភូមិកំណើតមួយរយ:តូចដែរទំរាំក្រុមហ៊ុនបើកដំណើរការអាជីវកម្មឡើងវិញ ហើយនេះជាហតុផលដែលមិនមានភ្ញៀវទេសចរចេញទៅស្រុកគេកំសាន្តនេះឯង។
13. អ្នកទទួលប្រយោជន៍ដោយប្រយ៉ោល(Indirect beneficiary)
ពួកគាត់លាក់មុខលាក់មាត់នៅតាមចំការដាំដំណាំ នៅស្រែធ្វើស្រូវ នៅកសិដ្ឋានចញ្ចឹមសត្វយកស៊ុតយកសាច់ទៅដាក់តាមសណ្ឋាគារ ភោជនីដ្ឋាន អាហារដ្ឋាន សម្រាប់ធ្វើជូនភ្ញៀវទេសចរ តែបែរជារងគ្រោះដូចគេឯងដែរ ទោះបីជាមិនបានចាប់ដៃចាប់ជើងភ្ញៀវទេសចរដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ពីព្រោះមិនមានអ្នកទទួលទានទើបគេឈប់បញ្ជាទិញពីពួកគាត់ នេះជាហេតុផលដែលគ្មានភ្ញៀវទេសចរទទួលទានណាទាន។
មិនមានអ្វីលើសពីការបរិយាយខាងលើនោះទៀតទេ មានតែបន់ព្រះសំពះទេវតាបើសិនជារោគានេះរលាយបាត់ពីភពផែនដី ខ្ញុំបាទនឹងថ្វាយភ្លេងពិណពាទ្យ7បទ និង7សីល ដើម្បីឱ្យវិស័យទេសចរណ៍យើងងើបឡើងវិញឆាប់ៗ ហើយបើតាមបទពិសោធន៍ខាងលើ ការរាតត្បាតជំងឺនេះនឹងមិនលើសពី6ខែឡើយ ដោយសារការខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏សកម្មរបស់គ្រូពេទ្យជំនាញៗតាមប្រទេសនីមួយៗនិងវិធានទប់ស្កាត់ និងអន្តរាគមន៍បន្ទាន់ទាំងអស់នេះ ។
សូមគ្រប់ៗសមាជិកក្រុមគ្រួសារមានសុខភាពល្អ និងសុភមង្គល ដែលជីវិតមនុស្សគ្រប់រូបគ្រប់វ័យគ្រប់សាសន៍ត្រូវការជាទីបំផុត៕
